“คนละสองลูกนะครับ เป็นหมั่นโถวแป้งผสม ขอครึ่งชั่งก็แล้วกัน”
หลี่เซียงตงรับคูปองธัญพืชจากแม่ ยัดใส่กระเป๋าแล้วส่งลูกสาวที่อุ้มอยู่ให้ภรรยา จากนั้นก็มองเต้าหู้หมักบนโต๊ะที่ยังไม่มีใครแตะตะเกียบ
“เต้าหู้หมักถ้วยนี้บนโต๊ะ ผมเอาไปด้วยนะ”
เขาหอบเนื้อกลับมาตั้งเยอะ ที่บ้านพวกเขาคงต้องเพิ่มกับข้าวสักอย่าง
“เอาไปเถอะ แต่คืนนี้ดื่มให้น้อยหน่อยล่ะ”
หลี่เซียงตงได้ยินน้ำเสียงของแม่แล้วก็แอบกลั้นยิ้ม แม่คงถูกหัวหมูทำให้ปากหวานเข้าแล้ว น้ำเสียงเวลาพูดถึงได้นุ่มนวลขึ้นตั้งเยอะ
พอไปถึงบ้านอาเจ๋อ เฉียนปินกับเซี่ยงหลินก็กลับมาจากบ้านแล้ว พวกเขานั่งคุยเล่นรอเขาอยู่ที่โต๊ะ ตรงหน้าของแต่ละคนมีเหล้าเอ้อร์กัวโถวเต็มแก้ว
“ตงจื่อ มานั่งตรงนี้”
หลี่เซียงตงเดินเข้าไปวางเต้าหู้หมักบนโต๊ะ แล้วนั่งลงตรงที่ว่าง
บนโต๊ะมีอาหารเต็มแน่น กระบุงไม้ไผ่ใบหนึ่งใส่หมั่นโถวแป้งผสมจนเต็ม ยังมีเนื้อตุ๋นกับเครื่องในหม้อใหญ่ และไส้ใหญ่ผัดไฟแรงจานโต
นอกจากเต้าหู้หมักที่หลี่เซียงตงเอามาแล้ว ยังมีหัวไชเท้าดองเปรี้ยวอีกถ้วยกับไข่ผัดหนึ่งจาน
หลี่เซียงตงสังเกตเห็นด้วยว่าเหล้ามีเพิ่มมาอีกขวด ดูท่าทุกคนจะเข้าใจดี ไม่มีใครกลับมามือเปล่า
“ไม่เลวนี่ปินจื่อ รู้จักทำน้ำจิ้มกินกับหัวหมูด้วย”
“แน่นอน ฝีมือพวกเราไม่ได้โม้ไปงั้นหรอก”