หลี่เสี่ยวไห่ได้ยินเสียงก็รู้ว่าพ่อกลับมาแล้ว จึงเอ่ยขึ้นว่า “แม่ พ่อกลับมาแล้ว”
“พ่อ... พ่อ...”
กลางวันหลี่เสี่ยวจูนอนมากจนตอนนี้ยังไม่ง่วง เธอคลานไปมาบนเตียงเตา ไล่เล่นกับพี่ชาย พอได้ยินพี่ชายบอกว่าพ่อกลับมาแล้ว ก็หันไปเบิกตากลมมองทางประตูห้อง
“แม่ไปเปิดประตูให้พ่อเอง เสี่ยวไห่ดูน้องไว้ อย่าให้น้องตกจากเตียงเตาล่ะ”
“รู้แล้วครับแม่ ผมจะดูน้องให้ดี”
โจวยวี่ฉินสวมเสื้อคลุมแล้วเดินออกจากห้องไปที่ประตู ก่อนถามเสียงเบาว่า “ใครน่ะ?”
“ผัวเธอไง รีบเปิดประตูที ข้างนอกยุงเยอะชะมัด”
หลี่เซียงตงรู้สึกว่าตัวเองเป็นเป้ายุงอย่างยิ่ง เวลาอยู่กับคนอื่น ยุงก็จ้องกัดแต่เขาคนเดียว!
“ทำไมกลับมาดึกขนาดนี้? ตอนนี้สามทุ่มแล้วนะ”
พอประตูเปิด โจวยวี่ฉินก็รับถาดจากหลี่เซียงตง เห็นเขากำลังจะออกไปอีกจึงถามว่า “จะไปไหนอีก?”
“ข้างนอกยังมีของวางอยู่ ฉันต้องขนเข้ามา”
หลี่เซียงตงอธิบายสั้น ๆ ก่อนวิ่งไปกลับสองรอบ ถึงขนเก้าอี้สี่เหลี่ยมสี่ตัวที่วางอยู่นอกประตูเข้ามาในลานบ้านได้หมด
“พรุ่งนี้เช็ดเก้าอี้ทั้งสี่ตัวนี้ให้สะอาด แล้วเอาไปไว้ในห้องเรา”
โจวยวี่ฉินสงสัย “ขนเก้าอี้กลับมาทำไม? ที่บ้านก็ไม่ได้ขาดเสียหน่อย แล้วโต๊ะตัวนั้นอีก คุณยังไม่ได้บอกฉันเลยว่าเกิดอะไรขึ้น”