“เสี่ยวเทา ไปหยิบแก้วเคลือบมาสองใบ เอาไอศกรีมแท่งรสนมสองแท่งนี้ใส่ไว้ พอทวดชายกับทวดหญิงกลับมาก็จะได้ชงน้ำหวานดื่มกัน”
ปู่กับย่าของหลี่เซียงตงอายุมากแล้ว กินของเย็นจัดไม่ไหว ดื่มน้ำหวานให้ชื่นใจก็พอแล้ว
“อาสาม ผมรู้แล้วครับ”
“แล้วหลี่เสี่ยวไห่ล่ะ?”
เขากวาดตามองไปรอบ ๆ ถึงเพิ่งรู้ว่าลูกชายไม่อยู่ด้วย มิน่าล่ะถึงรู้สึกเหมือนขาดใครไปคนหนึ่ง
หลี่เสี่ยวเหมยตอบว่า “อาสาม เสี่ยวไห่ถูกอาสะใภ้สามสั่งให้ยืนทำโทษอยู่ในห้องค่ะ”
พอได้ยินว่ายืนทำโทษ เขาก็เข้าใจทันทีว่าลูกชายคงก่อเรื่องเข้าแล้ว
พอนึกถึงตอนหลี่เสี่ยวไห่โตขึ้นแล้วเดินหลังค่อมเหมือนตาเฒ่าตัวน้อย เขาก็อยากไปเตือนภรรยา ให้ลูกชายยืนชิดกำแพงตรงมุมห้องเสียเลย
หลี่เซียงตงเห็นแม่กำลังจะกลับเข้าห้อง จึงรีบหยิบไอศกรีมแท่งรสนมยื่นให้
“อุ๊ย ยังมีของแม่ด้วยหรือ? แม่ไม่ได้ช่วยลูกทำงานสักหน่อย อีกอย่างแม่อย่างฉันจะมีบุญได้กินไอศกรีมรสนมที่ไหน ให้แม่กินไอศกรีมแท่งธรรมดาก็พอแล้ว”
แม่หลี่ก็เป็นแบบนี้ ปากบอกว่าไม่เอา ๆ แต่ในใจพอใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ ลูกชายรู้จักกตัญญู ดวงตาจึงยิ้มจนหรี่ลง
“แม่เป็นแม่แท้ ๆ ของผมนะ ลูกชายอย่างผมจะลืมแม่ได้ยังไง? แม่ค่อย ๆ กินนะ ผมกลับไปดูในห้องก่อน”
หลี่เซียงตงถือห่อกระดาษออกจากห้อง กินไอศกรีมแท่งไปพลางเดินไปพลาง พอดีกับเจอพี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รองเดินสวนมา ทั้งคู่ก็กำลังกินไอศกรีมแท่งเหมือนกัน และยังเอ่ยขอบคุณเขาด้วย