พอพูดคุยธุระกันเสร็จ พ่อของหลี่กับพี่ชายทั้งสองก็กินข้าวแล้วรีบออกไปทำงาน
ยิ่งเป็นคนซื่อ ๆ ก็ยิ่งกลัวไปทำงานสาย มักรู้สึกเหมือนทุกคนกำลังจับตามอง
แม่ของหลี่กับพี่สะใภ้ทั้งสองเก็บชามตะเกียบเรียบร้อยแล้วก็กลับเข้าห้องไปทำงานต่อ ทั้งกวาดเตียง พับผ้าห่ม เย็บเสื้อผ้า พอทำเสร็จก็ต้องเตรียมอาหารกลางวัน ผู้หญิงในยุคนี้แม้ส่วนใหญ่จะไม่ได้ออกไปทำงาน แต่ก็แทบไม่มีเวลาว่างทั้งวัน
เด็ก ๆ ในบ้านไม่ต้องไปโรงเรียน เพิ่งปิดเทอมไปเมื่อสองวันก่อน พวกเขารู้ความดี ไม่มีผู้ใหญ่อนุญาตก็ไม่ออกไปนอกลานบ้าน ได้แต่วิ่งเล่นซุกซนไปทั่ว ส่งเสียงโหวกเหวกกันอยู่ในลาน
โจวยวี่ฉินอุ้มลูกสาวที่ยังหลับอยู่กลับไปห้องปีกตะวันตก เด็กน้อยกำลังติดแม่ แค่ห่างกันชั่วครู่ก็ไม่ได้
「ตงจื่อ เข้ามานี่หน่อย」
หลี่เซียงตงได้ยินย่าหลี่เรียก จึงเดินเข้าไปในห้องปีกตะวันออก พอดีเห็นย่าหลี่หยิบไข่ไก่ออกมาจากเตียงเตา
เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท แต่ย่าหลี่กลับยังจำได้
ย่าหลี่วางไข่ลงในมือเขา 「จำไว้ว่าต้องเอาเปลือกไข่ไปทิ้งในตรอก อย่าให้แม่เจ้าเห็น」
กำชับหลี่เซียงตงเสร็จแล้ว นางก็หันกลับไปหยิบผ้าเช็ดหน้าลายตารางสีน้ำเงินผืนหนึ่งออกมาจากใต้ผ้าห่ม พอคลี่ออกก็เห็นธนบัตรซ้อนกันเป็นปึก
「เอาเงินนี่ไป ย่ารู้ว่าเจ้าไม่มีเงินติดตัว นี่เป็นเงินบำนาญที่ปู่เพิ่งได้รับ ถ้าไม่พอก็ค่อยมาบอกย่า」
หลี่เซียงตงรีบปฏิเสธ 「เงินนี่ผมรับไว้ไม่ได้หรอกครับ เก็บไว้ให้ปู่กับย่าใช้เถอะ」
ปู่หลี่พูดว่า 「ให้แล้วก็รับไปสิ ปู่กับย่าจะใช้เงินสักเท่าไรกันเชียว เงินบำนาญของปู่ฝากธนาคารไว้เก็บให้เจ้าแล้ว」
ได้ฟังคำพูดเหล่านั้น หลี่เซียงตงก็รู้สึกตื้นตันจนบอกไม่ถูก สองผู้เฒ่าคิดถึงเขาในทุกเรื่อง ต่อไปเขาคงต้องกตัญญูให้มากกว่านี้ ถึงจะสมกับความรักที่ทั้งคู่มอบให้