“งานอะไรเหรอ?”
ซูเฉินอดสงสัยไม่ได้ว่าอีกฝ่ายจะแนะนำงานแบบไหนให้เขา
ดูจากสีหน้าแล้ว อีกฝ่ายเหมือนจะดีใจมากด้วย
“ไปเป็นบาทหลวงทำพิธีศพไง!!”
แอเล็กซ์อธิบายอย่างละเอียด “คืออย่างนี้นะเพื่อน ห้องแล็บของเรารับศพมาเพื่อทำการวิจัย แล้วก็จัดหาตัวอย่างสำหรับการชำแหละและศึกษาประจำวันให้กับนักศึกษาชีววิทยาและแพทยศาสตร์”
“พอทดลองเสร็จแล้ว ตามนโยบายที่เกี่ยวข้องและหลักมนุษยธรรม เราจะจัดพิธีศพรวมให้ศพเหล่านั้น”
“ก่อนหน้านี้ไม่นาน ซีแอตเทิลเจอฝนน้ำแข็งตกหนัก จนศพที่รับมาล้นห้องเก็บศพไปหมด”
“บาทหลวงที่ร่วมงานกับเราประจำยุ่งจนรับมือไม่ไหว ศพหลายร่างเลยไม่ได้ฝังตามกำหนด”
“ศพที่ผ่านการทดลองแล้วไม่มีคุณค่าทางการวิจัยอีก การกองไว้ในห้องเก็บศพจำนวนมากก็เพิ่มค่าใช้จ่ายในแต่ละวัน”
“ตอนนี้เรากำลังปวดหัวกับเรื่องนี้อยู่เลย!!”
“แต่ที่น่ายินดีก็คือ ฉันได้เจอนาย!!”
“ฉันเหรอ?”
“ฉันไม่ใช่บาทหลวง แถมยังทำพิธีศพไม่เป็นด้วย...”
ซูเฉินแปลกใจมาก เขาไม่รู้เรื่องพิธีศพเลยสักนิด
เมื่อก่อนที่บ้านเกิดมีงานศพ เขาเคยตามพ่อแม่ไปกินเลี้ยงอยู่สองสามครั้งก็จริง แต่การไปกินเลี้ยงกับการเป็นผู้นำพิธีศพมันคนละเรื่องกันโดยสิ้นเชิง
“ไม่ต้องเป็นก็ได้!!”
แอเล็กซ์ยิ้ม “แค่หน้าตาแบบนายก็ชนะขาดแล้ว เดี๋ยวฉันหาเสื้อผ้าบาทหลวงให้นายใส่ แล้วก็หยิบคัมภีร์ไบเบิลไปสักเล่ม ยืนอ่านอยู่ตรงนั้นก็พอ ถ้าญาติผู้ตายถามก็บอกว่าผู้ตายจะได้ขึ้นสวรรค์”
ซูเฉินตกใจ “ง่ายแค่นี้เลยเหรอ?”
“ง่ายแค่นี้แหละ!!”
แอเล็กซ์พยักหน้าแรง ๆ “ก็ใครใช้ให้นายหน้าตาดีระดับนายแบบล่ะ...”
“บาทหลวงทั่วไปเราให้ 600 ดอลลาร์ แต่คุณสมบัติของนายโดดเด่นเกินไป เราให้ได้ถึง 800 ดอลลาร์ นี่ก็เป็นจำนวนสูงสุดที่เราขออนุมัติได้แล้ว!!”
800 ดอลลาร์ คิดเป็นเงินหยวนก็เกือบ 6,000 หยวน
ทำงานวันเดียวก็ได้เงินมากขนาดนี้
ถ้าไม่นับปัจจัยอื่น มองแค่เงินก้อนนี้ก็ถือว่าเยอะพอสมควร ช่วยชดเชยค่าใช้จ่ายในการท่องเที่ยวครั้งนี้ได้ส่วนหนึ่ง
แต่ถึงอย่างนั้น ซูเฉินก็ยังรู้สึกต่อต้านการเป็นผู้นำพิธีศพอยู่บ้าง
แอเล็กซ์เห็นท่าทางของเขา ก็ลดเสียงลง “เพื่อน ถ้าถามความเห็นส่วนตัว ฉันหวังว่านายจะรับงานนี้นะ ศพกองค้างกันเยอะเกินไป ห้องแล็บของเราก็จัดการลำบาก”
“มองจากมุมนาย งานนี้ไม่ยากเลย แค่ยืนอ่านคัมภีร์ไบเบิลอยู่ตรงนั้นก็พอ รับ 800 ดอลลาร์ง่าย ๆ...”
“ส่วนผู้ตายพวกนั้น ถ้ามีคนอย่างนายมาทำพิธีศพให้ พวกเขาก็ตายอย่างคุ้มค่าแล้ว...”
“สำหรับญาติผู้ตาย คำปลอบใจจากนายอาจได้ผลมากกว่าคำปลอบใจจากบาทหลวงคนอื่นด้วยซ้ำ...”
“ทั้งหาเงินได้ ทั้งได้ทำบุญ”
“วินทั้งคู่”
“ทำบุญ...”
ซูเฉินมอง ‘วัตถุรูปร่างเหมือนคน’ ที่ถูกยัดใส่ถุงเก็บศพและวางอยู่เบาะหลังรถ ก่อนจะพยักหน้าให้แอเล็กซ์คนเก็บศพในที่สุด “ได้...ฉันรับงานนี้”
“โอเค!!”
แอเล็กซ์หยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างอารมณ์ดี “มาเพื่อน แลกช่องทางติดต่อกันไว้!”
“พรุ่งนี้ฉันไปรับนาย!!”
หลังแลกช่องทางติดต่อกันแล้ว ซูเฉินก็ไม่ได้เดินเล่นต่อที่ถนนสายสาม แต่กลับไปยังย่านท่องเที่ยวที่นักท่องเที่ยวควรอยู่
คนไร้บ้านกับหญิงขายบริการที่ยืนริมถนนหายไปแล้ว ขยะกับเข็มฉีดยาที่เกลื่อนพื้นก็หายไป กลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้งก็ไม่เหลือ
ทุกอย่างในย่านท่องเที่ยวงดงามและสดใสไปหมด
ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต่างมีรอยยิ้มสดใส บรรดาตำรวจหน้าตาดีก็ออกลาดตระเวน ทำให้ที่นี่ดูสวยงามและปลอดภัย
แต่พอเดินอยู่ในสถานที่ที่ปลอดภัยและงดงามเช่นนี้ ซูเฉินกลับรู้สึกอึดอัดขึ้นมา
ทุกอย่างที่นี่ดูจอมปลอมเกินไป
หนุ่มหล่อร่างสูงใหญ่ สาวสวยผมทองตาสีฟ้า รอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขาสดใสเหลือเกิน แต่ก็เสแสร้งเหลือเกินเช่นกัน
ชวนให้รู้สึกเหมือนรอบตัวเต็มไปด้วยมนุษย์ปลอม
หลังเจอเหตุไม่คาดฝันบนถนนสายสาม ซูเฉินก็หมดแรงใจไปมาก พอกลับถึงโรงแรมจึงเอาแต่นอนพักอยู่ในห้อง
“เหมือนว่า...”
“ตอนนั้นในหัวมีเสียงอื่นด้วย...”
เมื่อสงบใจลงแล้ว ซูเฉินก็นึกย้อนกลับไปอย่างละเอียด ข้อความบางอย่างพลันปรากฏขึ้นในหัวเอง
【ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังอยู่ในนรก ระบบเปิดใช้งานการคุ้มครองโดยอัตโนมัติ】
【เปิดใช้งานระบบพระเจ้า】
【โฮสต์สามารถรับรางวัลที่เกี่ยวข้องได้เมื่อกระตุ้นและทำภารกิจบางอย่างสำเร็จ】
【เปิดใช้งานแพ็กของขวัญมือใหม่โดยอัตโนมัติ】
【โฮสต์ได้รับวิชา: การปลอบประโลมศักดิ์สิทธิ์】
“ระบบเปิดใช้งานแล้วเหรอ?”
ซูเฉินไม่คิดเลยว่าเหตุการณ์ไม่คาดฝันบนถนนสายสามจะทำให้ระบบเปิดใช้งานขึ้นมาได้
แค่วิธีเปิดใช้งานระบบนี่มันนรกชัด ๆ
ตามเงื่อนไขการเปิดใช้งานของระบบ ต้องอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ระบบตัดสินว่าเป็นนรกอันตราย ระบบถึงจะเริ่มทำงาน
ถ้าเขาไม่ได้มาเที่ยวอเมริกา ไม่ได้เจอเหตุไม่คาดฝันบนถนนสายสามในซีแอตเทิล บางทีระบบคงไม่มีวันเปิดใช้งานไปตลอดชีวิต
“เฮ้อ...”
“ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกันแน่...”
ซูเฉินส่ายหน้า แล้วหันไปสนใจความสามารถที่เพิ่งได้รับ
【การปลอบประโลมศักดิ์สิทธิ์: วิชานี้ช่วยให้จิตใจของอีกฝ่ายผ่อนคลาย และเพิ่มความรู้สึกดีที่มีต่อผู้ใช้เล็กน้อย (เมื่อความชำนาญเพิ่มขึ้น ผลของวิชาก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย)】
หลังปลุกระบบขึ้นมาได้ เขาก็ได้รับวิชานี้เป็นวิชาแรก
ขณะเดียวกันก็มีหน้าต่างข้อมูลเพิ่มขึ้นมาด้วย
【ชีวิต: ซูเฉิน】
【ความสามารถ: ร่างกาย 5, พลังจิต 4, พละกำลัง 5, ความเร็ว 3】
【วิชา: การปลอบประโลมศักดิ์สิทธิ์】
ค่าสถานะธรรมดามาก สิ่งเดียวที่โดดเด่นคือวิชาการปลอบประโลมศักดิ์สิทธิ์ บางทีมันอาจมีประโยชน์ตอนทำพิธีศพพรุ่งนี้
วันถัดมา แอเล็กซ์คนเก็บศพก็มาถึงโรงแรมที่ซูเฉินพักอยู่ตามนัด
จากนั้นเขาก็ขับรถพาซูเฉินไปยังสุสาน
พอถึงที่หมาย แอเล็กซ์ก็หยิบชุดที่เตรียมไว้ออกมา
เสื้อคลุมสีดำรัดรูปยาวถึงข้อเท้า มีกระดุมเรียงเป็นแถวตรงกลางด้านหน้า คาดเข็มขัดที่เอว และมีปกโรมันสีขาวอันเป็นเอกลักษณ์สวมไว้รอบคอ เป็นชุดบาทหลวงนิกายโปรเตสแตนต์แบบมาตรฐาน
ซูเฉินเปลี่ยนชุดตามที่บอก แล้วรับคัมภีร์ไบเบิลเล่มหนึ่งจากมือแอเล็กซ์
“เชี่ย!!”
แอเล็กซ์สบถคำว่าเชี่ยออกมาอย่างเต็มเสียงอีกครั้ง “เหมือนมาก เหมือนสุด ๆ ไปเลยเพื่อน นายเหมือนพระเจ้าจุติลงมาชัด ๆ!!”
“ให้ตายสิ ถ้าไม่รีบ ฉันอยากทำมงกุฎหนามให้นายจริง ๆ”
“แต่งตัวแบบนี้แล้วไปยืนในโบสถ์ไหนก็ได้!!”
“สุ่มเปิดคัมภีร์ไบเบิลสักหน้าหนึ่งแล้วอ่านตามนั้น ไม่ต้องทำอย่างอื่นเลย ฉันรับรองว่าในหนึ่งชั่วโมง นายจะได้ยอดบริจาคอย่างน้อย 1,000 ดอลลาร์!!”
“เว่อร์ขนาดนั้นเลยเหรอ...” ซูเฉินรู้สึกว่าอีกฝ่ายพูดเกินจริงไปหน่อย
“เว่อร์เหรอ?”
“ฉันยังประเมินต่ำไปด้วยซ้ำ นายประเมินพลังของหน้าตาตัวเองในอเมริกาต่ำเกินไปแล้ว!!”
แอเล็กซ์พูดติดตลกปนจริงจัง “แค่มีหน้าตาแบบนาย ต่อให้นายชูแขนตะโกนว่าจะโค่นอำนาจไอ้หัวทองที่ทำเนียบขาว ก็คงมีคนสนับสนุนไม่น้อย!!”
โค่นล้มรัฐบาลอเมริกาเหรอ?
พูดตามตรง ซูเฉินไม่เคยคิดไปถึงเรื่องนั้น แต่ยิ่งเห็นเรื่องน่าเศร้าในอเมริกามากขึ้น ความคิดนี้ก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อจัดเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว แอเล็กซ์ก็พาซูเฉินไปยังสุสานเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ที่นั่นมีหญิงผิวขาวคนหนึ่งยืนอยู่
“ญาติผู้ตายมาแล้ว...”
“เริ่มงานกัน...”
… …
… …