“ตาเฒ่า ทำไมข้างในเงียบไปแล้วล่ะ? หรือว่าหลินอันไม่ไหว?”
จ้าวลี่เจวียน แม่ของเสิ่นอันซี มีสีหน้ากังวลเล็กน้อย
“วางใจเถอะ คืนนี้ฉันใส่ยาลงไปนิดหน่อยในเหล้าของหลินอัน ยังไงเขาก็ต้องไหวแน่!”
เสิ่นฉางหลินเผยสีหน้าภาคภูมิใจ “ถ้าทุกอย่างราบรื่น อีกไม่นานเราก็จะได้อุ้มหลานชายคนโตแล้ว!”
“แล้วทำไมข้างในถึงเงียบล่ะ?”
“ฤทธิ์ยาอาจยังไม่ออก แต่คงใกล้แล้วล่ะ!”
……
ภายในห้องนอน!
“ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหม? รีบร้องสิ!”
เสิ่นอันซีพูดอย่างหงุดหงิด
หลินอันมีสีหน้ากระอักกระอ่วน “เอ่อ… ผมทำไม่เป็น!”
“อะไรนะ?”
เสิ่นอันซีขมวดคิ้ว “นายเป็นผู้ชายทั้งคน แม้แต่ร้องครางบนเตียงก็ยังทำไม่เป็นหรือไง?”
หลินอันโมโหขึ้นมา “คิดว่าผมมีประสบการณ์โชกโชนเหมือนคุณหรือไง? ผมฝึกวิชาพรหมจรรย์มาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยใกล้ชิดผู้หญิงเลยสักครั้ง!”
เสิ่นอันซีขมวดคิ้ว “ประสบการณ์โชกโชนอะไร? ฉันเป็นถึงประธานบริษัทนะ นายคงไม่ได้คิดจริง ๆ หรอกว่า… ช่างเถอะ ฉันจะอธิบายให้นายฟังทำไมกัน! อีกอย่าง นายไม่เคยกินเนื้อหมู ก็ไม่เคยเห็นหมูวิ่งหรือไง?”
หลินอันแค่นเสียง “ในสถานการณ์แบบนี้ ผมร้องไม่ออก!”
“นายร้องไม่ออกหรือ?”
เสิ่นอันซีแค่นเสียง “หลินอัน ฉันจำได้ว่านายแต่งเข้าตระกูลเสิ่นก็เพื่อหาเงินรักษาแม่ใช่ไหม? ถ้านายร้องไม่ออก งั้นข้อตกลงก็ยกเลิก!”
“คุณ… พ่อคุณเป็นคนรับปากผมนะ!”
“แล้วคิดว่าเงินค่ารักษาแม่ของนาย ใครเป็นคนออกล่ะ?”
เสิ่นอันซีหรี่ตา “เพราะงั้น… นายจะร้องได้ไหม?”
หลินอันกัดฟัน “ได้!”
“งั้นก็ร้องสิ!”
หลินอันรวบรวมความกล้า ร้องออกมาอย่างแผ่วเบาไร้เรี่ยวแรงสองสามครั้ง
เพียะ!
เสิ่นอันซีตบหลังหลินอันหนึ่งฉาด
“นี่นายกำลังร้องไห้ในงานศพหรือไง?”
หลินอันโมโห “ทำแบบนี้ก็ไม่ได้ แบบนั้นก็ไม่ได้ ผมไม่เคยใกล้ชิดผู้หญิง แล้วจะไปรู้ได้ยังไงว่าต้องร้องแบบไหน?”
เสิ่นอันซีเหลือบมองโทรศัพท์ เห็นว่าพ่อแม่ยังไม่กลับไป
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ฉันสอนเอง!”
พูดจบ เสิ่นอันซีก็ดึงชุดนอนของตัวเองลงเบา ๆ เผยเรือนร่างเย้ายวนรางเลือน ดึงดูดสายตาหลินอันในทันที!
จากนั้นเสิ่นอันซีก็ผลักหลินอันลงบนเตียง ก่อนขึ้นคร่อมบนหน้าท้องของเขา!
หลินอันสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความอบอุ่นและนุ่มนวลจากต้นขาของเสิ่นอันซี!
ขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกถึงไอร้อนที่แผ่ขึ้นมาจากหน้าท้อง ก่อนจะลามไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว!
ส่วนเสิ่นอันซีใช้มือขาวเนียนนุ่มนวลลูบไล้แผงอกของหลินอันเบา ๆ!
ดวงตาของหลินอันค่อย ๆ แดงก่ำ!
ลมหายใจของเขาหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ
ร่างกายแผ่กลิ่นอายดิบเถื่อนออกมา
“แบบนี้แหละ!”
เสิ่นอันซีมองท่าทางของหลินอันแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
“ตอนนี้ร้องเป็นแล้วใช่ไหม?”
แต่จู่ ๆ หลินอันก็ลุกพรวดขึ้นมา
เสิ่นอันซีที่นั่งอยู่บนตัวเขาถูกพลิกหงายลงบนเตียงโดยไม่ทันตั้งตัว!
ยังไม่ทันได้ตอบสนอง หลินอันก็โถมเข้าใส่แล้ว!
ลมหายใจหนักหน่วงและกลิ่นอายชายชาตรีของเขาทำให้เสิ่นอันซีตั้งตัวไม่ติดในทันที
เธอไม่คิดเลยว่าหลินอันที่ถูกใส่กุญแจมืออยู่จะยังมีแรงขนาดนี้!
“หลินอัน ถอยไป!”
เสิ่นอันซียกขาขึ้นฉับพลัน เตะหลินอันกระเด็นลงไปกองกับพื้น!
โครม!
ศีรษะของหลินอันกระแทกมุมโต๊ะข้าง ๆ อย่างแรง ก่อนจะหมดสติไป
เสิ่นอันซีจึงรวบเสื้อผ้าเข้าที่ด้วยมือสั่นเทา แล้วจ้องหลินอันด้วยแววตาเดือดดาล!
ตอนนั้นเอง เสียงของจ้าวลี่เจวียนก็ดังมาจากหน้าประตู
“อันซี เมื่อกี้เสียงอะไรน่ะ?”
เสิ่นอันซีสะดุ้ง รีบตะโกนตอบเสียงดัง “แม่ ไม่มีอะไรค่ะ หนูกำลังเล่นกับหลินอันอยู่… หลินอัน เบา ๆ หน่อย…”
เมื่อได้ยินเสียงลูกสาว เสิ่นฉางหลินกับจ้าวลี่เจวียนก็สบตากัน ก่อนจะถอนหายใจโล่งอก
“ดูท่าฤทธิ์ยาของหลินอันจะออกแล้ว!”
……
ในเวลานี้!
หลังศีรษะของหลินอันถูกกระแทก เขาก็คล้ายกับเข้าไปอยู่ในห้วงจิตสำนึกแห่งหนึ่ง!
รอบด้านของห้วงจิตนั้นมีคัมภีร์จำนวนมากลอยอยู่ ขณะที่หลินอันกำลังสงสัย เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของเขา!
“ผู้สืบสายเลือดตระกูลหลิน ผู้มีร่างหยางบริสุทธิ์เท่านั้น จึงจะได้รับการถ่ายทอดคัมภีร์หยินหยางปฐมกาล!”
“ผู้มีร่างหยางบริสุทธิ์มีหยางเข้มข้นถึงขีดสุด จำเป็นต้องหลอมรวมพลังหยินหยางกับสตรี เพื่อข่มพลังปราณหยางบริสุทธิ์ มิฉะนั้นชีวิตจะตกอยู่ในอันตราย!”
“จงจำไว้ให้ดี!”
สิ้นเสียง คัมภีร์เหล่านั้นก็แปรเป็นลำแสง พุ่งเข้าสู่ห้วงจิตของหลินอันในทันที!
ฮวงจุ้ย ยันต์อาคม วิชา พลังแพทย์…
ทั้งหมดหลั่งไหลเข้าสู่ห้วงจิตของหลินอัน!
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อคัมภีร์หยินหยางปฐมกาลเริ่มโคจร ไอร้อนภายในร่างของหลินอันก็ค่อย ๆ สงบลง
สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือกระแสอบอุ่นสายหนึ่งที่ไหลเวียนไปทั่วร่าง ก่อนจะไปรวมตัวอยู่ในตันเถียน!
เมื่อลืมตาตื่น หลินอันก็รู้สึกว่าร่างกายเต็มเปี่ยมไปด้วยพละกำลัง
“หลินอัน เมื่อกี้นายอยากตายหรือไง?”
เสียงของเสิ่นอันซีดังขึ้น “รู้ไหมว่าเมื่อกี้เกือบโป๊ะแตกแล้ว!”
หลินอันเงยหน้าขึ้น
เสิ่นอันซีกำลังจ้องเขาด้วยใบหน้าเย็นชา
“เมื่อกี้… ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น!”
หลินอันมีสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย!
“พอแล้ว ไม่ต้องพูด!”
เสิ่นอันซีกล่าวเสียงเย็น “ตอนนี้พ่อแม่ฉันกลับไปแล้ว นายไปนอนบนโซฟา!”
“แต่กุญแจมือของผม…”
“ไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน!”
พูดจบ เสิ่นอันซีก็ปิดไฟทันที “หลินอัน คืนนี้ถ้านายกล้าแตะต้องฉัน ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!”
หลินอันยิ้มเจื่อน ๆ
ตอนนี้มือของเขาถูกใส่กุญแจไพล่หลังอยู่ จะนอนลงได้ยังไงกัน!
“ลองใช้ปราณดูว่าจะเปิดได้ไหม!”
หลินอันพลันนึกขึ้นได้
เขารีบดึงปราณในร่างมารวมไว้ที่แขนทั้งสองข้าง!
ชั่วพริบตา หลินอันก็รู้สึกว่ามีพละกำลังมหาศาลผุดขึ้นในแขนของตัวเอง
กร๊อบ!
หลินอันบิดกุญแจมือจนขาดได้จริง ๆ
“บ้าเอ๊ย ปราณนี่สุดยอดเกินไปแล้ว!”
หลินอันเผยสีหน้าตื่นตะลึง!
จากนั้นเขาลองรวมปราณไว้ที่ดวงตา ห้องที่มืดสนิทก็พลันสว่างชัดราวกับกลางวัน!
สิ่งที่ทำให้หลินอันตกตะลึงยิ่งกว่าคือ…
ในสายตาของเขา เสื้อผ้าบนร่างของเสิ่นอันซีที่นอนตะแคงอยู่บนเตียงค่อย ๆ เลือนหายไป ไม่นานเขาก็เห็นแผ่นหลังเนียนเกลี้ยงกับเอวคอดของเธอ!
มองทะลุได้!
เมื่อรวมปราณไว้ในดวงตา ก็มีพลังมองทะลุได้ด้วย!
ยอดเยี่ยมไปเลย!
หลินอันมองเรือนร่างอรชรของเสิ่นอันซีอย่างไม่เกรงใจนัก
จริงด้วย การเป็นหญิงงามที่มีคนเลี้ยงดูนี่ก็ต้องมีคุณสมบัติอยู่เหมือนกัน
รูปร่างของเสิ่นอันซีดีเกินไปแล้ว!
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้น!
“ทำไมในห้องของอันซีถึงเงียบไปแล้วล่ะ? พวกเธอเข้านอนกันเร็วขนาดนี้เลยหรือ?”
“ไม่งั้นเข้าไปดูหน่อยไหม? ฉันรู้สึกว่าอันซีตอบตกลงง่ายเกินไปก่อนหน้านี้ ต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลแน่!”
“ได้ งั้นฉันเข้าไปดูว่าพวกเธอนอนด้วยกันจริงหรือเปล่า!”
……
“บ้าเอ๊ย แม่ยายจะมาตรวจหรือไง?”
หลินอันสะดุ้ง รีบเดินไปข้างเตียง
“นายจะทำอะไร!”
เสิ่นอันซีรู้ตัวทันทีว่าหลินอันขยับ เธอมีสีหน้าระแวดระวัง
“แย่แล้ว แม่คุณจะเข้ามาตรวจ!”
“หา? หลินอัน คิดว่าฉันจะเชื่อที่นายพูดหรือไง?”
เสิ่นอันซีมองเขาอย่างดูแคลน “นายรู้ได้ยังไงว่าแม่ฉันจะเข้ามาตรวจ?”
สิ้นเสียง เสียงลูกบิดประตูห้องนอนก็ดังขึ้น ชัดเจนเป็นพิเศษในห้องอันเงียบสงัด!
สีหน้าของเสิ่นอันซีเปลี่ยนไป
จากนั้นเธอก็กัดฟัน
“ขึ้นมา!”
หลินอันรีบขึ้นเตียง
วินาทีต่อมา เสิ่นอันซีก็ดึงผ้าห่มมาคลุม ทั้งสองนอนเคียงกัน
“กอดฉัน!”
เมื่อเห็นหลินอันนอนนิ่งเรียบร้อย เสิ่นอันซีก็กระซิบว่า “ถ้าแม่เห็นเรานอนแบบนี้ เธอต้องสงสัยแน่!”
“อ้อ!”
หลินอันพยักหน้า แล้วเอื้อมมือไปกอดเสิ่นอันซี!
นุ่ม ลื่น เด้ง…
เมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลที่ยากจะหาใดเปรียบ หัวใจของหลินอันก็ไหววูบอย่างห้ามไม่อยู่!
“ใครอนุญาตให้นายสอดมือเข้ามา…”