“สามี ขึ้นมาสิ!”
“ยังรออะไรอยู่อีกล่ะ!”
ใต้แสงไฟสีชมพู เสิ่นอันซีสวมชุดนอนลูกไม้สุดเซ็กซี่ นอนตะแคงอยู่บนเตียง เรียวขายาวใต้ชายกระโปรงเผยให้เห็นวับ ๆ แวม ๆ!
ผิวของเธอขาวอมชมพู ชวนให้หลงใหล!
ดวงตาหงส์คู่นั้นฉ่ำวาว แค่ขยับสายตาเบา ๆ ก็เต็มไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน!
สีหน้าลังเลวูบหนึ่งผ่านใบหน้าของหลินอันที่ยืนอยู่ตรงประตู!
พูดกันตามตรง เสิ่นอันซีเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา
ใบหน้าของเธอไร้ที่ติ ดวงตาหงส์คู่นั้นกะพริบพราวจนทำเอาคนมองใจสั่นไปทั้งตัว!
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรูปร่างสมบูรณ์แบบที่ชวนให้คนอิจฉา!
ผู้หญิงแบบนี้เป็นภรรยาของตัวเอง ถ้าเป็นเมื่อก่อน หลินอันคงไม่กล้าแม้แต่จะฝัน!
น่าเสียดายที่...
เสิ่นอันซีเป็นหญิงขายบริการ แถมยังเคยมีคนเลี้ยงดูด้วย!
เรื่องนี้คนทั้งเมืองผิงอันต่างรู้กันดี!
ทุกครั้งที่เธอกลับเข้าเมือง ก็แต่งตัวจัดจ้าน แถมยังมีผู้ชายไม่ซ้ำหน้ามาส่งเธออีก!
ชื่อเสียงของเธอในเมืองผิงอันจึงฉาวโฉ่มานานแล้ว!
ไม่อย่างนั้น สาวสวยขนาดนี้ก็คงไม่ตกมาถึงหลินอันหรอก!
แน่นอนว่าในใจหลินอันเองก็จนปัญญา!
ถ้าแม่ของเขาไม่ได้ป่วยหนักกะทันหันและต้องใช้เงินก้อนโตในการรักษา เขาก็คงไม่รับปากเสิ่นฉางหลิน แต่งเข้าเป็นเขยตระกูลเสิ่นและแต่งงานกับลูกสาวของอีกฝ่ายอย่างเสิ่นอันซี!
แต่...
ในเมื่อทั้งคู่จดทะเบียนกันแล้ว พวกเขาก็เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย!
อีกอย่าง ต่อหน้าสาวสวยขนาดนี้ หลินอันก็ไม่ใช่ขันที จะให้เขาไม่หวั่นไหวเลยก็คงเป็นไปไม่ได้
หลินอันกลืนน้ำลาย เสียงนั้นดังชัดเจนในห้องปิดสนิท
แก้มของเสิ่นอันซีขึ้นสีระเรื่อ “สามี มัวยืนเอ๋อทำไม รีบขึ้นมาสิ!”
ในเมื่อเสิ่นอันซีเป็นฝ่ายรุกขนาดนี้ หลินอันก็ไม่เกรงใจแล้ว!
เขาเดินเข้าไปอย่างแทบอดใจรอไม่ไหว!
เมื่อเข้าใกล้เสิ่นอันซี หลินอันก็ได้กลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวเธอ
กลิ่นหอมนี้ไม่ใช่กลิ่นเครื่องสำอาง แต่เป็นกลิ่นกายของเสิ่นอันซี ราวกับเจือไออุ่นบาง ๆ ชวนให้ใจคนสั่นไหว
หลินอันอดเลียริมฝีปากไม่ได้!
ไม่คิดเลยว่าเสิ่นอันซีจะเป็นหญิงงามชั้นเลิศที่มีกลิ่นกายหอมด้วย!
แต่ตอนที่หลินอันแตะถึงขอบเตียงและกำลังจะพลิกตัวขึ้นไป สายตาเย้ายวนของเสิ่นอันซีก็เปลี่ยนไปในพริบตา
เธอเคลื่อนไหวเร็วราวสายฟ้า ใช้สองแขนคล้องคอหลินอัน แล้วกระแทกเข่าขึ้นใส่ท้องน้อยของเขาอย่างแรง!
หลินอันไม่คิดว่าเสิ่นอันซีจะจู่โจมกะทันหัน!
เขาเจ็บจนตัวงอลงทันที!
เสิ่นอันซีฉวยโอกาสพลิกตัวอ้อมไปด้านหลัง ใช้สองแขนรัดคอหลินอัน แล้วล็อกแขนไว้รอบลำคอของเขา!
ขาทั้งสองข้างของเธอเกี่ยวล็อกขาของหลินอัน กดเขาไว้บนเตียงแน่นจนขยับไม่ได้!
“เธอ... ทำอะไรน่ะ!”
หลินอันหายใจไม่สะดวก พยายามดิ้นสุดแรง!
แต่เสิ่นอันซีรัดเขาไว้ราวกับงูสาว ใช้แรงกดจุดข้อต่อทุกแห่งได้อย่างแม่นยำ จนหลินอันไม่อาจใช้แรงได้เลย!
“อยู่นิ่ง ๆ!”
เสิ่นอันซีพูดเสียงเย็น “อย่าขยับซี้ซั้ว ไม่อย่างนั้นฉันหักคอเธอแน่!”
หลินอันไม่กล้าขยับอีก
เขาไม่คิดเหมือนกันว่าเสิ่นอันซีจะเป็นมวยปล้ำ ตอนเผลอแค่แวบเดียวก็ถูกเธอล็อกจากด้านหลังเสียแล้ว!
“ได้ ฉันไม่ขยับ!”
หลินอันพูดเสียงต่ำ “ปล่อยฉันได้ไหม ยังไงฉันก็เป็นสามีของเธอนะ!”
พอได้ยินคำว่า ‘สามี’ สีหน้าของเสิ่นอันซีก็ยิ่งมืดครึ้ม
“ถ้าพ่อแม่ไม่ยึดเอกสารของฉันไป แล้วบังคับให้แต่งกับนาย ฉันไม่มีทางไปจดทะเบียนกับนายหรอก!”
เสิ่นอันซีกัดฟันพูด “พ่อฉันบอกว่านายซื่อสัตย์และจริงใจ แต่ฉันเห็นว่านายก็แค่ผู้ชายที่หลงใหลในความสวยงาม ผู้ชายก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ!”
หลินอันพูดไม่ออกอยู่ในใจ
สมกับเป็นคนทำงานแนวยั่วเย้า เจอผู้ชายมาไม่รู้กี่คนแล้วจริง ๆ!
“เธอใส่ร้ายฉันแล้วนะ!”
หลินอันลองดิ้นดู
“อย่าขยับ!”
เสิ่นอันซีเพิ่มแรงกดเขาไว้อีก!
ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันมาก สัมผัสอุ่นร้อนส่งผ่านชุดนอนบาง ๆ มา
ทั้งใหญ่ ทั้งนุ่ม ทั้งเด้ง!
เมื่อครู่หลินอันยังไม่ทันรู้ตัว แต่ตอนนี้เขาสัมผัสได้แล้ว ร่างทั้งร่างแข็งทื่อไปทันที
นี่มันหรือว่าจะเป็นสิ่งที่เขาเคยได้ยินมาว่า...
หลินอันอดขยับอีกนิดไม่ได้!
“บอกแล้วไงว่าอย่าขยับ!”
เสิ่นอันซีตวาดเสียงต่ำ
แต่ไม่นานเธอก็เข้าใจว่าทำไมหลินอันถึงขยับ!
ใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นมาทันที
แต่เธอก็ปล่อยหลินอันไม่ได้ อย่างไรเสีย หากปล่อยเขาแล้วหลินอันเกิดปล่อยสัญชาตญาณดิบออกมา เธอคงแย่แน่
เธออุตส่าห์ลดความระแวงของเขาลงได้ ถึงจับเขาคุมไว้ได้!
“ถุย ผู้ชายไม่มีดีสักคน น่าขยะแขยง!”
สีหน้าของหลินอันกระอักกระอ่วน
เรื่องนี้จะโทษเขาได้หรือไง?
ผู้ชายคนไหนอยู่ในสถานการณ์แบบนี้แล้วยังทนไหวกันล่ะ?
หลินอันกระอักกระอ่วน แต่ในใจก็ไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง
“แล้วเธอต้องการอะไรกันแน่?”
หลินอันถาม “เธอจะกดฉันไว้อย่างนี้ตลอดไปไม่ได้หรอกนะ?”
เสิ่นอันซีแค่นเสียง แล้วล้วงกุญแจมือออกมาจากใต้หมอน ใส่ล็อกมือของหลินอันไว้ทันที
คราวนี้มือของหลินอันถูกล็อกไขว้ไว้ด้านหลัง เขาจึงไม่มีทางออกแรงได้เลย
“เสิ่นอันซี เธอคิดจะทำอะไรกันแน่!”
พอหลินอันถูกใส่กุญแจมือ เสิ่นอันซีก็ถอนหายใจโล่งอก
เธอปล่อยตัวเขาแล้วพูดว่า “หลินอัน ฉันยอมแต่งงานกับนายก็เพื่อให้พ่อแม่สบายใจ แถมยังจะได้เอกสารของฉันคืนด้วย! แต่นายไม่มีวันเป็นสามีของฉัน เข้าใจไหม?”
หลินอันหัวเราะด้วยความโมโห
เขาถูกหญิงขายบริการดูแคลนงั้นเหรอ?
“ช่วงนี้นายแค่ให้ความร่วมมือกับฉันดี ๆ พอได้เอกสารคืนแล้ว นายค่อยไปทำเรื่องหย่ากับฉัน ถึงตอนนั้นฉันจะไม่เอาเปรียบนาย”
เสิ่นอันซีพูด
“ได้!” หลินอันพยักหน้า “ฉันรับปาก แล้วตอนนี้ปล่อยฉันได้หรือยัง?”
“ไม่ได้!”
เสิ่นอันซีส่ายหน้า “ถ้าปล่อยนาย แล้วนายใช้กำลังกับฉันจะทำยังไงล่ะ? ไม่ต้องห่วง พรุ่งนี้เช้าฉันจะปล่อยนายเอง ตอนนี้... แค่ให้ความร่วมมือกับฉันก็พอ!”
“ให้ความร่วมมือยังไง?”
“ทำเสียงเหมือนกำลังมีอะไรกัน!”
หลินอันชะงักไป ก่อนจะเดือดดาลขึ้นมาทันที “เสิ่นอันซี เธอบ้าไปแล้วหรือไง? ต่อให้เธอไม่ชอบฉัน ก็ไม่เห็นต้องใช้วิธีแบบนี้มาหยามกันเลย เธอวิปริตหรือไง?”
สีหน้าของเสิ่นอันซีหม่นลง “นายต่างหากที่วิปริต! พ่อแม่ฉันแอบฟังอยู่ตรงประตู ถ้าพวกเขารู้ว่าคืนนี้เราไม่ได้ทำอะไรกันเลย พวกเขาต้องไม่คืนเอกสารให้ฉันแน่!”
“เธอรู้ได้ยังไงว่าพ่อแม่เธออยู่หน้าประตู?”
เสิ่นอันซีหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วเปิดแอปกล้องวงจรปิด!
บนหน้าจอปรากฏภาพเสิ่นฉางหลินกับภรรยามายืนชิดประตูห้องนอน ทั้งคู่เอียงหูฟังเสียงความเคลื่อนไหวข้างในอยู่ชัดเจน!