เสิ่นอันซีโกรธมาก!
เธอแค่ให้หลินอันแกล้งทำเป็นเล่นละครเท่านั้น แต่ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะสอดมือเข้ามาในชุดนอนของเธอจริง ๆ!
“รีบเอามือออกไป!”
เมื่อได้ยินเสียงขู่ลอดไรฟันของเสิ่นอันซี หลินอันก็โน้มเข้าไปกระซิบข้างหูเธอ
“เอาออกก็ได้ แต่...”
“ถ้าคู่แต่งงานใหม่ไม่นอนคลอเคลียกัน แม่ยายจะสงสัยหรือเปล่าล่ะ?”
“ถ้าเธอสงสัยเรื่องความสัมพันธ์ของเรา ฉันไม่รับผิดชอบนะ!”
พูดจบ หลินอันก็ทำท่าจะชักมือออก
ใบหน้าของเสิ่นอันซีพลันมืดครึ้ม
มาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าแม่เห็นอะไรเข้า ทุกอย่างที่ทำมาก็สูญเปล่า!
ถือเสียว่าโดนหมาแตะตัวก็แล้วกัน!
“ห้ามขยับซี้ซั้วเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันฆ่านายแน่!”
ในความมืด มุมปากของหลินอันยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม
“ได้ครับ ที่รัก ผมเชื่อฟังคุณ!”
ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดข้างหูเสิ่นอันซี ทำให้ความร้อนรุ่มที่ยากจะบรรยายพลันก่อตัวขึ้นในใจ
“หลินอัน กล้าฉวยโอกาสรังแกฉันแบบนี้ ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!”
เสิ่นอันซีข่มความร้อนรุ่มในร่างกาย แล้วสาบานกับตัวเองในใจ
มีเสียงเบา ๆ ดังขึ้น
แม่ยายค่อย ๆ ย่องเข้ามา
แสงสลัวจากโทรศัพท์มือถือส่องไปยังคนทั้งสองบนเตียง!
เสิ่นอันซีกับหลินอันแสร้งทำเป็นหลับทันที
“หลับด้วยกันจริง ๆ ด้วย!”
จ้าวลี่เจวียนมองหลินอันที่กอดเสิ่นอันซีอยู่ ทั้งคู่คลอเคลียกันแนบชิด ใบหน้าของเธอเผยรอยยิ้มพึงพอใจ
ดูท่าจะเป็นเธอที่คิดมากไปเอง คู่สามีภรรยาคู่นี้ดูเหมาะสมกันดีทีเดียว!
เมื่อจ้าวลี่เจวียนปิดประตูออกไป เสิ่นอันซีก็ลืมตาขึ้นทันที
เธอปัดมือหลินอันออกอย่างแรง แล้วหันไปหมายจะตบเขา!
แต่หลินอันคว้าข้อมือที่เงื้อขึ้นไว้ได้ทัน
“ที่รัก จะทำอะไรน่ะ! คิดฆ่าสามีตัวเองหรือไง!”
เสิ่นอันซีพูดเสียงเย็นชา “หลินอัน นายเกินไปแล้ว! ฉันบอกแล้วว่าถ้านายกล้าแตะเนื้อต้องตัวฉัน ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!”
“คุณนี่ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย!”
หลินอันเลิกคิ้ว “ถ้าเมื่อกี้ฉันไม่เตือน เธอคงถูกจับได้ไปแล้ว! ไม่ขอบคุณฉันแล้วยังจะตบฉันอีกเหรอ?”
“นาย...”
ถ้าพูดตามเหตุผล เธอก็ควรขอบคุณหลินอันจริง ๆ!
ถ้าหลินอันไม่สังเกตว่าแม่กำลังจะเข้ามาตรวจดู เธอกับเขาคงถูกจับได้แน่!
แต่...
เธอถูกหลินอันเอาเปรียบไปแล้วชัด ๆ!
คิดถึงตรงนี้ เสิ่นอันซีก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมา
“ยังนอนแช่อยู่บนเตียงทำไม ลงไปได้แล้ว!”
เสิ่นอันซีแค่นเสียง
เมื่อเห็นสีหน้ารังเกียจของเสิ่นอันซี หลินอันก็รู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างมาก
เขายอมรับเงื่อนไขของเสิ่นฉางหลินและแต่งเข้าตระกูลเสิ่น ก็เพราะต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์!
เขาไม่ได้ติดค้างอะไรเสิ่นอันซี แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมาใช้เสียงแบบนั้นพูดกับเขา?
“ทำไมฉันต้องลงไปด้วย!”
หลินอันพูดว่า “โซฟานอนไม่สบายเลย ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันนอนบนเตียง งั้นฉันไปนอนห้องข้าง ๆ ดีไหม? หรือว่า...เธอจะไปนอนโซฟา?”
“หลินอัน!”
เสิ่นอันซีอึ้งไป
เธอไม่คิดเลยว่าหลินอันจะ “หน้าด้าน” ขนาดนี้!
“อย่าลืมนะว่าแม่เธอยังรอให้ฉันเอาเงินไปรักษาโรคให้เธออยู่!”
ได้ยินคำขู่แฝงนัยของเสิ่นอันซี หลินอันก็ถอนหายใจ
“คุณนี่หยอกนิดหยอกหน่อยก็ไม่ได้เลย ฉันแค่ล้อเล่นเอง!”
“ฉันไม่มีงานอดิเรกอะไรหรอก ชอบนอนโซฟาอย่างเดียว!”
เมื่อเห็นหลินอันเดินออกไป เสิ่นอันซีก็ถอนหายใจโล่งอก
“เดี๋ยวก่อน!”
เสิ่นอันซีถามขึ้นกะทันหัน “ฉันไม่ได้ใส่กุญแจมือให้นายหรอกเหรอ แล้วนายหลุดออกมาได้ยังไง?”
“กุญแจมือของคุณดูเหมือนจะไม่ค่อยมีคุณภาพนะ”
หลินอันตอบ “ฉันออกแรงนิดเดียวก็หลุดแล้ว ซื้อของเล่นจากร้านค้าออนไลน์ร้านไหนมา คราวหน้าต้องให้คะแนนแย่แล้วล่ะ!”
เสิ่นอันซีรู้สึกสงสัย
หรือจะเป็นเพราะกุญแจมือคุณภาพไม่ดีกันจริง ๆ?
“อ้อ จริงสิ ไม่คิดเลยว่าปกติคุณจะชอบเล่นอะไรพิสดารขนาดนี้ ถึงกับพกกุญแจมือไว้ด้วย!”
หลินอันถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ปกติคุณชอบเล่นบทมัดมือมัดเท้าอะไรแบบนี้หรือเปล่า ชอบเล่นบทแบบไหนกัน ครูสาว แม่ม่ายสาว พยาบาล หรือแอร์โฮสเตส?”
“หลินอัน นายเกินไปแล้ว...”
เสิ่นอันซีโกรธจัด
พอเห็นเสิ่นอันซีโมโห หลินอันก็รู้สึกสบายใจขึ้น
เขาไม่พอใจเรื่องที่เสิ่นอันซีจู่ ๆ ก็ใส่กุญแจมือเขา!
ถ้าไม่อยากเข้าหอ ก็บอกกันตรง ๆ สิ!
หลินอันไม่ใช่คนประเภทที่จะบังคับใครเสียหน่อย!
แต่ดันหยิบกุญแจมือออกมาล็อกเขา แบบนี้มันหมายความว่ายังไง?
นี่เป็นการดูถูกนิสัยของเขาอย่างร้ายแรง!
แต่...
ตอนนี้ก็หายกันแล้ว
ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสิ่นอันซีที่กำลังโกรธพลันกุมหน้าอก ใบหน้าซีดเผือดลง
หัวใจของเธอเต้นรัวขึ้นมากะทันหัน ราวกับจะกระเด็นออกมาจากอก!
พร้อมกันนั้นยังมีความรู้สึกถูกกดทับอย่างหนัก และเกิดอาการเจ็บบีบรัดที่หน้าอกเป็นระลอก ๆ!
“แย่แล้ว!”
ใบหน้าของเสิ่นอันซีซีดขาว
เพราะทำงานหนักเกินไปเป็นเวลานาน เธอจึงมีอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะอยู่ก่อนแล้ว!
ดังนั้นเธอจึงต้องระวังอารมณ์ที่ขึ้นลงรุนแรงที่สุด!
แต่วันนี้...
เริ่มจากถูกพ่อแม่บังคับให้แต่งงานกับหลินอัน!
ต่อมาหลินอันยังพูดจาดูถูกเธอแบบนี้อีก!
เสิ่นอันซีโกรธจนตื่นเต้นมากเกินไป อาการหัวใจเต้นผิดจังหวะจึงกำเริบขึ้นอีกครั้ง!
“ยา...ยาอยู่ในกระเป๋าฉัน...”
เสิ่นอันซีเพิ่งจะขยับไปหยิบยา ก็รู้สึกเวียนหัวตาลาย ภาพตรงหน้ามืดวูบ แล้วล้มลงกับพื้นทันที
“จะทำอะไรอีก...คิดจะเรียกค่าเสียหายเหรอ?”
หลินอันตกใจจนรีบถอยหลังไปก้าวหนึ่ง!
แต่พอเห็นเสิ่นอันซีหน้าซีดและเหงื่อเย็นท่วมตัว เขาก็รู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ!
“ยา...กระเป๋าของฉัน...”
เสิ่นอันซีชี้ไปยังกระเป๋าที่แขวนอยู่บนผนัง
หลินอันยังไม่ทันยื่นกระเป๋าให้ เธอก็หน้ามืดวูบ แล้วหมดสติไปทั้งตัว!
“เฮ้! เฮ้!”
เมื่อเห็นเสิ่นอันซีหมดสติ หลินอันก็รู้ทันทีว่าเรื่องนี้ร้ายแรงแล้ว
เขารีบจับข้อมือของเสิ่นอันซี
“ชีพจรเร่งเร็วทำให้หมดสติ...หัวใจเต้นผิดจังหวะขั้นรุนแรงงั้นเหรอ?”
สีหน้าของหลินอันเคร่งเครียดขึ้น!
อาการหมดสติจากหัวใจเต้นผิดจังหวะขั้นรุนแรง หากหมดสติเกิน 5 นาที ผู้ป่วยแทบไม่มีทางฟื้นขึ้นมาได้อีก!
ถึงตอนนั้น ต่อให้โทรเรียกรถพยาบาลก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว
เขารีบค้นกระเป๋า แต่กลับพบว่าขวดยาในนั้นว่างเปล่า!
“บ้าเอ๊ย ฉันก็แค่ล้อเล่นเอง ไม่เห็นต้องเป็นขนาดนี้เลยนี่!”
หลินอันรู้สึกว่าสถานการณ์จัดการยากเสียแล้ว
“คงต้องลงมือเองแล้วล่ะ ใครใช้ให้ฉันปากเสียกัน!”
หลินอันถอนหายใจ จากนั้นก็อุ้มเสิ่นอันซีขึ้นไปบนเตียง แล้วรีบถอดเสื้อผ้าของเธอออก เผยให้เห็นเรือนร่างที่งดงามแทบไร้ที่ติ หลินอันจ้องมองจนแทบละสายตาไม่ได้อยู่ชั่วขณะ
เพียะ!
หลินอันตบหน้าตัวเองเบา ๆ
“ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสนใจเรื่องพวกนี้!”
หลินอันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วจิ้มจุดกวนเน่ย เสินเหมิน และถานจงของเสิ่นอันซี!
โดยเฉพาะจุดถานจง ตอนมือของหลินอันวางลงไป เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงความนุ่ม ลื่น เด้งดึ๋ง...เอ่อ ไม่ใช่สิ เป็นแรงสั่นสะเทือนจากหัวใจที่เต้นเร็วเกินไปต่างหาก!