เดิมทีหลินอันตั้งใจจะใช้การฝังเข็มช่วยชีวิตฉุกเฉิน แต่เขาไม่มีเข็มเงินติดตัว จึงทำได้เพียงใช้ปราณแทนเข็มเงิน
ปราณไหลผ่านปลายนิ้วของหลินอันเข้าสู่ร่างเสิ่นอันซี คอยปรับจังหวะหัวใจที่เต้นถี่รัวของเธอให้สงบลง!
ขณะเดียวกัน ปราณยังไหลเวียนไปทั่วร่างของเสิ่นอันซี เพื่อทำให้ระบบประสาทของเธอกลับมาสงบด้วย
“ฉิบหาย!”
แต่เมื่อส่งปราณเข้าไป สีหน้าของหลินอันก็ค่อย ๆ เผยความเจ็บปวดออกมา!
เพราะเขาเองก็นึกไม่ถึงว่าการช่วยเสิ่นอันซีจะต้องสิ้นเปลืองปราณมากขนาดนี้
อย่างไรเสียหลินอันเพิ่งได้รับมรดกสืบทอดมา ปราณในร่างจึงมีไม่มากนัก
แต่ถ้าหยุดมือเสียตอนนี้...
ทุกอย่างที่ทำมาก็สูญเปล่า!
หลินอันกัดฟันแน่น พลางเดินกำลังภายในเพื่อสร้างปราณไปด้วย และส่งปราณเข้าสู่ร่างกายของเสิ่นอันซีไปด้วย!
เวลาผ่านไปเต็ม ๆ 5 นาที ในที่สุดหัวใจของเสิ่นอันซีก็กลับมาเต้นเป็นปกติ!
หลินอันเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ตอนนี้ใบหน้าของเขาซีดเผือดอย่างยิ่ง ปราณในร่างก็ถูกใช้จนหมดเกลี้ยง!
“ดีที่เสิ่นอันซีไม่เป็นไรแล้ว!”
หลินอันพึมพำกับตัวเอง
ตอนนี้เขาเหนื่อยล้าทั้งจิตใจ เปลือกตาก็หนักขึ้นเรื่อย ๆ!
พลั่ก!
หลินอันทรุดฮวบลงไป ล้มลงบนเตียงทับร่างเสิ่นอันซี!
...
รุ่งเช้าวันถัดมา!
แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างลงบนเตียงใหญ่
ขนตายาวของเสิ่นอันซีกระพริบเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
วินาทีต่อมา เธอก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ!
ชุดนอนของเธอถูกถอดออกไปแล้ว!
ยิ่งไปกว่านั้น...
หลินอันยังนอนอยู่ข้างกายเธอ!
ที่สำคัญที่สุด มือใหญ่หยาบกร้านของหลินอันวางทับอยู่บนหน้าอกของเธอ จนเธออึดอัดหายใจไม่ออก
สมองของเสิ่นอันซีพลันอื้ออึงราวกับระเบิด!
เธอระวังตัวแทบตาย สุดท้ายก็ยังป้องกันหลินอันไม่อยู่
เธอถูกหลินอันล่วงเกินแล้วงั้นหรือ?
พอคิดถึงตรงนี้ ใบหน้าของเสิ่นอันซีก็ซีดขาวลงทันที
เธอฝืนข่มความโกรธและความขยะแขยงในใจ แล้วตบหน้าหลินอันอย่างแรง!
เพียะ!
หลินอันที่กำลังหลับสนิทถูกตบจนสะดุ้งตื่น
“เธอเป็นบ้าอะไร...”
หลินอันยกมือกุมแก้ม สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็ต้องตะลึงกับภาพตรงหน้า
เสิ่นอันซีกอดผ้าห่มไว้ ปิดบังเนินอกของตัวเอง แต่ไหปลาร้าและไหล่เนียนงามกลับเผยออกมา!
แสงแดดลอดผ่านหน้าต่างสาดลงบนร่างของเสิ่นอันซี ราวกับมีประกายเรืองรองปกคลุมตัวเธอ ดูบริสุทธิ์ผุดผ่องและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน!
“หลินอัน!”
เสิ่นอันซีใช้มือข้างหนึ่งกดผ้าห่มไว้ตรงอก อีกข้างชี้หน้าหลินอัน สีหน้าโกรธจัด ขอบตาแดงก่ำ!
“เมื่อวานนายฉวยโอกาสตอนฉันหลับมาลวนลามฉัน นาย...ทำไมถึงไร้ยางอายขนาดนี้?”
พอได้ยินเสิ่นอันซีโยนความผิดให้เขา หลินอันก็เดือดขึ้นมาเหมือนกัน
“ช่วยนึกดูหน่อยสิ เมื่อคืนเธอป่วยกะทันหัน ฉันต่างหากที่ช่วยชีวิตเธอไว้!”
เสิ่นอันซีชะงักไป ก่อนจะนึกขึ้นมาได้
เมื่อวานดูเหมือนเธอจะหัวใจเต้นผิดจังหวะกะทันหันเพราะโกรธหลินอัน หัวใจเต้นเร็วมาก แถมยังหมดสติก่อนได้ยามากิน!
หรือว่าหลินอันจะหายาเจอ แล้วป้อนยาให้เธอ?
แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะมีสิทธิ์ลวนลามเธอสักหน่อย!
“หลินอัน!”
เสิ่นอันซีสูดหายใจลึก “ฉันยอมรับว่าเมื่อวานนายช่วยฉันไว้ แต่ตอนที่ฉันหมดสติ นายกลับลวนลามฉัน เรื่องนี้ไม่ได้ทำให้นายพ้นจากการเป็นคนสารเลวสักหน่อย น่าขยะแขยงชะมัด!”
เสิ่นอันซีเอาแต่เรียกเขาว่าคนสารเลว พูดคำว่าน่าขยะแขยงไม่หยุด!
ทำให้หลินอันโกรธจัด
“ยาโรคหัวใจในกระเป๋าเธอหมดแล้ว เมื่อวานฉันใช้วิชาฝังเข็มที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษถึงช่วยชีวิตเธอไว้ได้!”
“ฉันเสียสมาธิและกำลังไปมาก ถึงได้หลับไปแบบนั้น!”
“หลินอันคนนี้ประพฤติตัวตรงไปตรงมา เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันเป็นคนที่เห็นผู้หญิงแล้วก็เดินไม่ไหว?”
“ถ้าฉันอยากนอนกับเธอ ฉันก็จะทำให้เธอยอมมานอนตรงหน้าฉันเอง!”
“แต่ตอนนี้น่ะหรือ...ต่อให้เธอเสนอตัวมา ฉันก็ไม่สน!”
น้ำเสียงของหลินอันเย็นชา เขาประชันหน้ากับเสิ่นอันซีอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ!
แต่เสิ่นอันซีกลับหัวเราะเยาะในใจ
ยาของเธอหมดแล้วงั้นหรือ?
พูดเรื่องอะไรไร้สาระ!
ก่อนหน้านี้เธอยังให้ผู้ช่วยไปเอายามาให้โดยเฉพาะ หลินอันถึงกับแต่งเรื่องโกหกยังไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ!
“หลินอัน จำคำพูดตัวเองไว้ให้ดี!”
เสิ่นอันซีหัวเราะเยาะ “ถ้าเก่งจริงก็อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวฉัน อย่าทำให้ฉันดูถูกนาย!”
“วางใจเถอะ ต่อไปฉันไม่แตะเนื้อต้องตัวเธอแน่!”
“ก็ดี!”
เสิ่นอันซีสูดหายใจลึก “ตอนนี้ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้า นายหลับตาแล้วหันไป!”
“ต้องหันไปด้วยหรือ? ตรงไหนของเธอที่ฉันยังไม่เห็นบ้าง?”
หลินอันคิดในใจ แต่ก็ยังหันหลังให้เธอ
จากนั้นก็มีเสียงสวบสาบของเสิ่นอันซีเปลี่ยนเสื้อผ้าดังมาจากด้านหลัง
แม้จะหันหลังอยู่ แต่หูของหลินอันผ่านการเสริมพลังด้วยปราณ ทำให้การได้ยินดีขึ้นอย่างมาก!
เมื่อได้ยินเสียงเสิ่นอันซีเปลี่ยนเสื้อผ้า ภาพตอนเธอสวมเสื้อผ้าก็ผุดขึ้นในหัวของเขาอย่างห้ามไม่อยู่
“ไม่ไหวแล้ว ผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์ร้ายกาจเกินไปจริง ๆ!”
หลินอันคิดในใจ
แม้เมื่อครู่จะพูดจาขึงขังไว้ แต่หลินอันก็จำต้องยอมรับว่าเสิ่นอันซีเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา
“รอฉันร่ำรวยขึ้นมาเมื่อไร ฉันจะมีเมียเจ็ดคน เปลี่ยนวันละคน!”
หลินอันสูดหายใจลึก ข่มความว้าวุ่นในใจลง แล้วเริ่มเดินกำลังภายในตาม《วิชาหยินหยางปฐมกาล》!
เมื่อปราณสายแล้วสายเล่าไหลเข้าสู่เส้นลมปราณและตันเถียนของหลินอัน ความคิดฟุ้งซ่านในใจก็ลดลงไม่น้อย
“เสร็จแล้ว หันมาได้!”
หลินอันหันกลับไป ก็เห็นเสิ่นอันซีแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เธอกอดอก มองสำรวจเขาด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์!
“หลินอัน ถ้านายอยากได้เงินจากฉันไปช่วยแม่ นายต้องรับปากเงื่อนไขของฉันสองสามข้อ!”
หลินอันพยักหน้า “เงื่อนไขอะไร?”
“ข้อแรก นายต้องแกล้งทำเป็นสามีฉันต่อหน้าพ่อแม่ แต่เวลาอยู่ข้างนอก ห้ามอ้างตัวว่าเป็นสามีฉัน!”
“ข้อสอง เราจะยุติความสัมพันธ์กันเมื่อไร ฉันเป็นคนตัดสินใจ นายต้องให้ความร่วมมือไปดำเนินเรื่องหย่า!”
“ข้อสาม นายต้องเซ็นสัญญาทรัพย์สินก่อนสมรสกับฉัน...”
“ข้อสี่ ระหว่างที่เรายังมีความสัมพันธ์กัน นายห้ามทำอะไรเกินเลยกับฉัน...”
...
เสิ่นอันซีแจกแจงเงื่อนไขรวดเดียวทั้งหมด 10 ข้อ!
“เอาแค่นี้ก่อน ข้ออื่นไว้ฉันนึกออกแล้วค่อยบอก!”
“ได้!”
หลินอันพยักหน้า
เขาไม่สนใจของเหลือในชามคนอื่นอยู่แล้ว!
หลังจากทั้งสองแต่งตัวเสร็จแล้วออกมา เสิ่นฉางหลินกับภรรยาก็เตรียมอาหารเช้าเสร็จพอดี!
“มาเลย เสี่ยวอัน นี่เป็นน้ำแกงบำรุงร่างกายสูตรเข้มข้นที่ฉันตั้งใจทำให้โดยเฉพาะ ดื่มให้มากหน่อยนะ!”
แม่ยายยิ้มแย้มกล่าว
ใบหน้าของหลินอันเผยความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
เมื่อคืนเขาไม่ได้กินอะไรเลยสักอย่าง จะบำรุงอะไรอีกล่ะ ขืนบำรุงมากไปได้เกิดเรื่องแน่!
“ขอบคุณครับ...แม่!”
หลินอันเอ่ยอย่างไม่ค่อยคุ้นปาก “ทำให้ลำบากแล้วครับ”
“จะลำบากอะไรล่ะ เรามีลูกสาวแค่อันซีคนเดียว ต่อไปนายดีกับเธอให้มากก็พอ!”
แม่ยายพูด “รีบชิมดูสิ ฉันตื่นแต่เช้ามาตุ๋นตั้ง 2 ชั่วโมงแน่ะ!”
เมื่อเห็นสายตาคาดหวังของแม่ยาย หลินอันจึงจำใจดื่มไปสองสามอึก!
รสชาติดี กลิ่นหอมเข้มข้น!
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากน้ำแกงไหลลงท้อง วิชากำลังภายในในร่างของหลินอันก็เริ่มทำงานเอง ดูดซับสรรพคุณของยา ทำให้ปราณเพิ่มขึ้นไม่น้อย!
ดวงตาของหลินอันเป็นประกาย
เขายกชามใหญ่ขึ้นดื่มจนหมดในรวดเดียว!
“น้ำแกงนี่สุดยอดจริง ๆ!”
“บ้านนอก!”
เสิ่นอันซีถลึงตาใส่หลินอัน ก่อนจะหันไปหาเสิ่นฉางหลิน
“พ่อ หนูยอมแต่งงานกับหลินอันตามที่พ่อบอกแล้ว รีบเอาเอกสารมาให้หนู วันนี้หนูยังต้องเดินทางไปทำงานนอกสถานที่อีก!”
“ได้ พ่อไปเอามาให้เดี๋ยวนี้!”
เวลานั้นเอง แม่ยายก็ยกน้ำแกงมาอีกชาม!
“อันซี ชามนี้ทำมาให้ลูกบำรุงร่างกาย ดื่มให้ร่างกายแข็งแรง จะได้ตั้งท้องเร็ว ๆ!”
แต่พอเดินผ่านหลินอัน แม่ยายกลับสะดุดขาตัวเอง น้ำแกงเต็มชามจึงหกใส่แผ่นหลังของหลินอัน!
“เสี่ยวอัน เป็นอะไรไหม?”
แม่ยายตกใจจนสะดุ้ง
โชคดีที่น้ำแกงไม่ร้อนมาก หลินอันจึงไม่เป็นอะไร เพียงแต่เหนียวเหนอะหนะไปทั้งตัว รู้สึกไม่สบายตัวอยู่บ้าง!
“ไม่เป็นไรครับแม่ ผมไปอาบน้ำก็หายแล้ว!”
พูดจบ หลินอันก็รีบเดินไปห้องน้ำ
เสิ่นอันซีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองอย่างสะใจ
เวลานั้นเอง แม่ยายก็ตบเธอเข้าให้
“ยืนเหม่อทำไม รีบไปอาบน้ำขัดหลังให้เสี่ยวอันสิ!”