ป่าดึกดำบรรพ์
หน้าปากถ้ำ
"ฮึ่บ..."
ชิบะพ่นลมหายใจยาวออกมาเป็นไอสีขาว
ลมยามค่ำคืนยิ่งหนาวเย็นขึ้น
แต่เลือดในกายเขากลับเดือดพล่านราวกับแม็กม่า
อีกเพียงสองปีกว่าเท่านั้น ก็จะถึงค่ำคืนสังหารหมู่ตระกูลอุจิวะในปีที่ 56 ของโคโนฮะ
นั่นคือจุดเปลี่ยนสำคัญที่ทำให้เนื้อเรื่องของโลกนินจาพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง
ทันทีที่อุจิวะถูกทำลายล้าง
อำนาจของไอ้หมาจรจัดอย่างดันโซก็จะขึ้นสู่จุดสูงสุด
ส่วนจิ้งจอกเฒ่าจอมเสแสร้งอย่างซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ก็จะสวมบทคุณปู่ใจดีได้อย่างแนบเนียนยิ่งขึ้น
ผู้บริหารระดับสูงของโคโนฮะ จะยังคงสูบเลือดสูบเนื้อหมู่บ้านต่อไป
"ทำไมต้องให้เป็นงั้นด้วย?"
ชิบะหัวเราะเย็น
หมัดเขาค่อย ๆ กำแน่น ข้อนิ้วดังกรุบกรับชัดเจน
"โคโนฮะคือแผ่นดินที่เซ็นจูสร้างขึ้นมา"
"แต่ตอนนี้กลับถูกกลุ่มโจรยึดรังนกสาลิกา"
"พวกมันเสวยสุขกับสันติภาพที่รุ่นที่ 1 แลกมาด้วยชีวิต"
"แล้วหันกลับมากดขี่เซ็นจู บีบบังคับเขี้ยวขาวให้ตาย ทำลายล้างตระกูลอุจิวะ"
"สถานที่เน่าเหม็นแบบนี้..."
"ควรถูกสับไพ่ใหม่ได้แล้ว!"
ความทะเยอทะยานของชิบะเติบโตอย่างบ้าคลั่งในพายุหิมะ
เขาไม่ได้ต้องการแค่ตำแหน่งลม ๆ แล้ง ๆ อย่างโฮคาเงะ
เขาต้องการการควบคุมแบบเบ็ดเสร็จ!
เขาต้องการเหยียบพวกสภาผู้อาวุโสที่อยู่สูงส่งให้จมลงไปในโคลน!
เขาต้องการให้ดันโซ หนูแก่ที่ซ่อนตัวอยู่ในร่องโสโครก ได้เห็นซะบ้างว่าการถูกลงโทษด้วยวิชาธาตุไม้ของจริงเป็นยังไง!
แต่ตอนนี้ ยังขาดอีกก้าวสุดท้าย
วิชาธาตุไม้ธรรมดานั้นแข็งแกร่งก็จริง
แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่เกินมาตรฐาน เช่น ซูซาโนโอะ หรือองค์กรแสงอุษาในอนาคต
การใช้วิชาธาตุไม้ในสภาวะปกติก็ยังมีความเสี่ยงที่จะพลาดท่าได้
เขายังต้องการไพ่ตายที่ไร้เทียมทานอย่างแท้จริงอีกหนึ่งใบ
ไพ่ตายที่จะทำให้เขาอยู่ในจุดที่ไม่มีวันพ่ายแพ้!
ชิบะเงยหน้าขึ้น
สายตาลึกล้ำทะลุผ่านพายุหิมะหลายชั้น มองไปยังเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น
รัตติกาลกำลังก่อตัวขึ้นในความมืดมิดที่สุด
นั่นคือช่วงเวลาที่หนาวเหน็บที่สุดก่อนรุ่งอรุณ
"ครั้ง!"