ใกล้เที่ยงวัน
ป่าชายแดนแคว้นไฟ
แสงอาทิตย์ลอดผ่านยอดไม้ สาดส่องลงบนลานว่างกลางป่า
บนกองฟืน มีหมูป่าตัวใหญ่ทั้งตัววางอยู่บนตะแกรง
ชิบะถือกระปุกเครื่องปรุง พลิกเนื้อย่างอย่างคล่องแคล่ว
ไม่ไกลออกไป
ชิซึเนะกอดทูนทูน หมูเลี้ยงของเธอ น้ำลายสอจนต้องกลืนเอื๊อกๆ
ส่วนสึนาเดะถือถ้วยสาเก มองชิบะด้วยสายตาสับสน
กว่าหนึ่งปีแล้ว
ตั้งแต่รับเด็กหนุ่มคนนี้มา
สึนาเดะไม่เคยเห็นเขาผ่อนคลายเช่นนี้มาก่อน
ชิบะในวันวานเป็นเครื่องจักรฝึกฝนที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
เพื่อประหยัดเวลา อาหารของหมอนี่ปกติมีแต่ลูกบำรุงกำลัง
ถึงนานๆ ทีกินเนื้อ
เขาก็แค่ยิงกระต่ายป่าสักสองสามตัว ก่อไฟย่างให้สุกก็พอแล้ว
แต่วันนี้
ชิบะจัดอาหารกลางวันที่สมบูรณ์อย่างยิ่ง
ผิดปกติต้องมีพิรุธ!
นิ้วที่ถือถ้วยสาเกของสึนาเดะออกแรงบีบเล็กน้อย
นางรู้จักนิสัยของศิษย์ถูกๆ คนนี้ดี
จู่ๆ เขาก็จัดขบวนใหญ่โตเช่นนี้ ไม่ใช่แค่ปรับเปลี่ยนอาหารง่ายๆ แน่
"เริ่มกินได้"
ชิบะตัดขาหมูป่าย่างใส่จานไม้ ส่งให้ตรงหน้าสึนาเดะ
"อืดๆๆ... อร่อยมาก!"
"พี่ชิบะ ฝีมือคุณสุดยอดไปเลย!"
ชิซึเนะส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ แล้วเริ่มลงมือทันที
พลางยัดเนื้อย่างเข้าปาก พลางพึมพำไม่ชัด
ชิบะหัวเราะเบาๆ แล้วหยิบเนื้อย่างขึ้นมากินอย่างใจเย็นเช่นกัน
มีเพียงสึนาเดะ
นางจ้องขาหมูป่าในจานตรงหน้า ไม่ยอมกินเสียที