สองวันต่อมา
ประตูใหญ่โคโนฮะ
แสงแดดสาดส่องจ้าจนแสบตา
คามิซึกิ อิซึโมะยืนพิงป้อมยามอย่างเบื่อหน่ายและหาวหวอดใหญ่
ในฐานะผู้พิทักษ์ประตูแห่งโคโนฮะ งานนี้ช่างน่าเบื่อสุดๆ
นอกจากตรวจเอกสารผ่านทางของกองคาราวานเป็นครั้งคราว
พวกเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับความว่างเปล่า
ส่วนโคเท็ตสึที่อยู่ข้างๆ ก้มหน้าก้มตาจัดระเบียบทะเบียน
"เฮ้ย โคเท็ตสึ"
คามิซึกิ อิซึโมะเอาศอกกระทุ้งเพื่อน
"คืนนี้ไปดื่มกันไหม? ที่เดิม"
โคเท็ตสึไม่แม้แต่จะเงยหน้า
"ไม่ไป"
"เมื่อวานเพิ่งเสียเงินมา จะมีกะใจไปได้ยังไง"
ขณะที่ทั้งสองกำลังซ้อมเถียงกันเป็นกิจวัตร
เสียงฝีเท้าที่มีจังหวะชัดเจนดังมาจากถนนใหญ่นอกประตู
เสียงไม่ดังมาก
แต่ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบลงบนจังหวะการเต้นของหัวใจ
คามิซึกิ อิซึโมะเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตามองลอดแนวรั้วอันยาวออกไป
สุดถนนใหญ่ มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินมา
เขาสวมเสื้อคลุมสีเรียบไม่มีเครื่องหมายใดๆ ผมสีดำพลิ้วไหวเล็กน้อยตามลม
ทั้งที่เดินมาเพียงคนเดียว แต่กลับให้ความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างยิ่ง
ประหนึ่งเขาหลอมรวมเข้ากับสายลม แสงแดด หรือแม้แต่ผืนดินโดยรอบ
ไม่มีความขัดแย้งใดๆ เลย
เป็นธรรมชาติจนน่าขนลุก
"นี่..."
เสียงของคามิซึกิ อิซึโมะติดแหงกอยู่ในลำคอ
เขายืดตัวตรงโดยสัญชาตญาณ ฝ่ามือเลื่อนไปแตะซองอุปกรณ์นินจาที่ต้นขาด้านนอก
อาคมของคนผู้นี้พิเศษเกินไป
ความสงบนิ่งดุจห้วงน้ำลึกหรือท้องทะเลเช่นนั้น ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะมีได้แน่นอน