หมู่บ้านโคโนฮะ
เขตที่อยู่ของอุจิวะ
อุจิวะ อิทาจิกลับถึงบ้านอย่างหมดสภาพ
เขาไม่ได้กลับห้องของตัวเอง แต่ผลักประตูห้องหนังสือ
อุจิวะ ฟุงาคุกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองนั่ง
บนตักของเขาวางดาบนินจาที่ส่องประกายเยือกเย็น
เขากำลังเช็ดดาบ
ท่วงท่าเชื่องช้ามาก นิ่งมาก
“มาดึกดื่นป่านนี้ ลืมมารยาทไปหมดแล้วหรือไง?”
ได้ยินเสียงผลักประตู
อุจิวะ ฟุงาคุไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“ท่านพ่อ”
“ดันโซควักดวงตาของคนในตระกูลไปทดลองกับสิ่งมีชีวิต”
“เรื่องนี้…”
“ท่านโฮคาเงะรุ่นที่ 3 รู้เห็นด้วยหรือไม่?”
อิทาจิไม่ยอมถอย
เขาก้าวฉับ ๆ ไปตรงหน้าผู้เป็นพ่อ มองสบตาอุจิวะ ฟุงาคุ
ฟุงาคุหยุดมือที่กำลังเช็ดดาบ
ในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้น
มองบุตรชายคนโตที่เฉลียวฉลาดเกินกว่าใครมาตั้งแต่เล็ก
หากเป็นเมื่อก่อน
อุจิวะ ฟุงาคุอาจจะใช้คำพูดสวยหรูเพื่อกลบเกลื่อน
แต่วันนี้
ชิบะเป็นฝ่ายฉีกม่านบังตาออกจนหมด
อุจิวะ ฟุงาคุตัดสินใจให้ลูกชายได้เห็นความโหดร้ายของโลกนี้ก่อนวัยอันควร
“อิทาจิ”
“รากของต้นไม้ฝังลึกลงใต้พิภพ”
“รากมีหน้าที่ดูดซับสารอาหารรอบด้าน แม้จะเป็นน้ำพิษก็ตาม”
“ส่วนใบไม้ก็ห้อยอยู่บนยอดสูง อาบแสงตะวันอย่างแสนสบาย”
“เจ้าคิดว่า…”
“ใบไม้จะไม่รู้จริง ๆ หรือว่าในสารอาหารที่รากลำเลียงขึ้นไปนั้น เจือปนไปด้วยเลือดเนื้อของพวกเดียวกัน?”
อุจิวะ อิทาจิรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า
เขาถอยหลังสองก้าว ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย
“ท่านหมายความว่า…”
“ท่านรุ่นที่ 3… ยอมรับพฤติการณ์ทั้งหมดนี้?”
ฟุงาคุหัวเราะเย็นชา
“ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากโฮคาเงะ”
“ดันโซจะมีสิทธิ์อะไรไปจัดสรรทรัพยากรทดลองล้ำค่าเหล่านั้น?”