หมู่บ้านโคโนฮะ
เขตตระกูลเซ็นจู
สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านสถาปัตยกรรมที่สร้างขึ้นจากวิชาธาตุไม้ พาไอเย็นเยียบติดมาด้วย
ภายในห้องโถงต้อนรับกลางเขต
ทั่วทั้งโถงมืดสนิท ไร้แสงเทียน
มีเพียงแสงจันทร์สลัวส่องลอดผ่านช่องประตู ทอดเงาขาวซีดบนพื้น
ชิบะนั่งอยู่ ณ ตำแหน่งเจ้าบ้าน
ตรงหน้าเป็นโต๊ะเตี้ยขนาดใหญ่ ถ้วยชาที่ตั้งทิ้งไว้นานแล้วไร้ไออุ่น
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
ชิบะหรี่ตาลงเล็กน้อย เคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ
เสียงเคาะทุ้มกังวานดังก้องในโถงว่างเปล่า
เรื่องอลหม่านเมื่อกลางวันจบลงแล้ว
ทว่าในใจชิบะตระหนักดี
ไม่ว่าซารุโทบิ ฮิรุเซ็นจะยอมจำนน หรือดันโซจะสังเวยชีวิต
นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
เนื้อเน่าของโคโนฮะ ต้องถูกคว้านทิ้งด้วยคมมีดอันเฉียบขาดที่สุด
มีดเล่มนั้นก็คือเขา ชิบะนั่นเอง
สัมผัสอันน่าสะพรึงจากร่างเซียนสมบูรณ์แบบ แผ่ปกคลุมราวตาข่ายไร้ตัวตนทั่วโคโนฮะ
กระแสใต้น้ำอันสับสนอลหม่านในหมู่บ้าน ไม่อาจลอดพ้นการรับรู้ของชิบะ
หน่วยลับแตกตื่นราวแมลงเม่าบินชนเปลวไฟ
หน่วยรากที่เหลืออยู่ กำลังตื่นตระหนกดั่งฝูงงูไร้หัว
ส่วนตระกูลนินจาเก่าแก่ทั้งหลาย คงกำลังจัดประชุมฉุกเฉินภายในตระกูลในยามนี้
มุมปากของชิบะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน
เขาไม่ร้อนรน
นายพรานย่อมมีความอดทนมากพอ รอให้เหยื่อแส่เข้ามาเอง
ในที่สุด
ชายขอบเขตเซ็นจูก็เกิดคลื่นจักระกระเพื่อม
มีผู้มาเยือน
และไม่ใช่แค่คนเดียว
ชิบะหยุดเคาะโต๊ะ เอนหลังพิงเบาะ
ยามดึกสงัด