หมู่บ้านโคโนฮะ
เขตตระกูลเซ็นจู
"ขอบคุณท่านชิบะที่ยื่นมือช่วยเหลือ"
อุจิวะ ฟุงาคุ พยุงตัวลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล
เขาไม่ทันได้ปัดฝุ่นบนตัว หันไปทางชิบะทันที
หัวหน้าตระกูลผู้เคยวางท่าสูงส่ง ณ บัดนี้โค้งหลังที่เคยตั้งตรงลง
ชิบะยอมรับการคารวะนี้อย่างสง่างาม
เขามีคุณสมบัติพอจะรับความเคารพจากอุจิวะ ฟุงาคุ
เพราะถ้าเขายื่นมือเข้าไป ฟุงาคุคงตายด้วยน้ำมือของดันโซแล้ว
อีกด้านหนึ่ง
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ยืนอยู่ไม่ไกล
เขามองไปที่หลุมลึกซึ่งว่างเปล่า ร่างกายทั้งร่างเหมือนแก่ขึ้นสิบปี
ดันโซตายแล้ว
ชิมูระ ดันโซ ที่ต่อสู้กับเขามาครึ่งชีวิต ตายจนไม่เหลือซาก
ใบหน้าแก่ของซารุโทบิ ฮิรุเซ็น เต็มไปด้วยความโศกสลด
ในเบ้าตาของเขา มีน้ำตาแก่ขุ่นๆ สองสามหยดคลออยู่
แล้วในใจของเขาล่ะ?
ที่จริงซารุโทบิ ฮิรุเซ็นโล่งอกอย่างมาก
ไอ้ดันโซ ก่อนตายก็ยังแข็งข้อได้สมใจ
มันเอาแต่นึกถึงการตายไปพร้อมกับอุจิวะ ฟุงาคุ เลยไม่มีเวลาเอาตัวเขาผู้เป็นโฮคาเงะมาพาดพิง
บัญชีเน่าๆ ในเงามืดของโคโนฮะ
ธุรกรรมเลือดที่เห็นแสงสว่างไม่ได้
แผนชั่วช้าที่มุ่งเป้าไปที่อุจิวะ
ทุกอย่างถูกฝังลึกลงไปในดินพร้อมกับความตายของดันโซ
ภาพลักษณ์อันงดงามของซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ถูกรักษาไว้ได้อย่างหมดจด
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นหมุนตัวกลับด้วยท่วงท่าซวนเซ
เขาเดินโอนเอนไปข้างหน้าสองก้าว ราวกับจะล้มลงทุกเมื่อ
อุทาทาเนะ โคฮารุ และมิโตคาโดะ โฮมุระ เห็นดังนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปประคอง
ทั้งสองคนยืนขนาบซ้ายขวา พยุงผู้กุมอำนาจสูงสุดของโคโนฮะเอาไว้แน่น
"ฮิรุเซ็น ทำใจเถอะ"
อุทาทาเนะ โคฮารุ ปลอบเบาๆ
มิโตคาโดะ โฮมุระ ก็ถอนหายใจตาม อีกทั้งยังมองไปทางชิบะที่อยู่ไกลๆ อย่างระแวดระวัง