โคโนฮะ
อาคารโฮคาเงะ ทางเดิน
หัวหน้าตระกูลหลายคนมารวมตัวกัน
พวกเขาลดเสียงลง แต่ในน้ำเสียงกลับมีความตื่นเต้นที่ไม่อาจกลั้นไว้ได้
“การจัดตั้งหน่วยตำรวจใหม่…”
“ในที่สุดก็มีคนมารับช่วงต่อเรื่องยุ่งยากนี้แล้ว!”
อุจิวะ ฟุงาคุ กอดอก แววตาเปล่งประกาย
“การรักษาความสงบเรียบร้อย และการลาดตระเวนชายแดน…”
“ตระกูลฮิวงะของเรา ในที่สุดก็ได้สัมผัสสิ่งเหล่านี้แล้ว!”
ฮิวงะ ฮิอาชิ ยืนอยู่ด้านข้าง เนตรสีขาวขยับเล็กน้อย จ้องมองพื้นอย่างแน่วแน่
“เราได้งานด้านบริหาร งบประมาณการคลัง และอำนาจในการมอบหมายภารกิจ”
“นี่มันเหมือนกับยัดเส้นเลือดใหญ่ครึ่งหนึ่งของโคโนฮะมาไว้ในมือเราเลยนะ!”
ยามานากะ อิโนะอิจิ กลืนน้ำลาย กระซิบงึมงำ
อาคิมิจิ โจสะ ไม่ได้กินขนม ใบหน้าก็แดงก่ำเช่นกัน
ทุกคนล้วนตื่นเต้น
ในอดีต
พวกเขาถูกชนชั้นสูงของโคโนฮะกดทับจนหายใจไม่ออก
ตอนนี้ ก้อนเค้กชิ้นใหญ่โตก็ตกลงมาทับหัวพวกเขาแบบนี้
“ทุกท่าน”
“อย่าเพิ่งดีใจเกินไป”
ในเวลานั้นเอง
เสียงของนาระ ชิคาคุ ก็ดังขึ้น
ทันใดนั้น
ทุกคนก็จ้องมองไปยังมันสมองของโคโนฮะคนนี้
“ชิคาคุ”
“หมายความว่ายังไง?”
“อำนาจใหญ่ขนาดนี้มาถึงมือแล้ว จะให้ทำหน้าเหมือนเศร้าใจอยู่หรือ?”
อินุสึกะ สึเมะ ขมวดคิ้ว ไม่พอใจ
แม้เขาจะไม่ได้รับอำนาจมากนัก
แต่เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน อินุสึกะ สึเมะ ก็พอใจมากแล้ว
“พวกคุณคิดว่า…”
“ท่านชิบะเป็นนักการกุศลใจดีหรือ?”
นาระ ชิคาคุ ถอนหายใจ เงยหน้ามองเพดาน