หมู่บ้านโคโนฮะ
ภายในห้องประชุม
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นเงียบไปสิบนาทีเต็ม ๆ
สิบนาทีนั้น
อุทาทาเนะ โคฮารุและมิโตคาโดะ โฮมุระรู้สึกเหมือนตัวเองถูกทอดในกระทะน้ำมันเดือด
"ตกลง"
"ข้ายอมยกทรัพย์สินเจ็ดส่วนของตระกูลซารุโทบิให้"
ในที่สุด
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นก็ถอนหายใจออกมา
ลมหายใจนั้นยาวเหมือนสูบเอาพลังชีวิตในร่างเขาออกไปจนหมด
คำพูดนี้หลุดออกมา
อุทาทาเนะ โคฮารุราวกับถูกทุบอย่างแรง ร่างทรุดลงบนเก้าอี้ไร้เรี่ยวแรง
มิโตคาโดะ โฮมุระก็หน้าซีดราวกับศพ แว่นตาเลื่อนลงมาจรดปลายจมูก
จบสิ้น
จบสิ้นทุกอย่าง
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นถอยแล้ว
พวกเขาไม่เหลือแม้แต่ใบไม้ใบสุดท้ายไว้ปิดความอัปยศ
"เก้าส่วน!"
แต่ชิบะกลับไม่พอใจ
ถึงแม้ก่อนหน้านี้เขาจะไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้
แต่เขารู้ดีว่าสี่ตระกูลใหญ่กวาดต้อนทรัพยากรไปมากมายเกินไป
แค่ทรัพย์สินเจ็ดส่วน มันไม่พอชดใช้หรอก!
"อย่างมากแปดส่วน"
"และเจ้าต้องรับปากข้าข้อหนึ่ง"
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นสูดลมหายใจลึก
เขาจ้องตรงไปที่ชิบะ สีหน้าแน่วแน่อย่างที่สุด
ถ้าชิบะไม่ตกลง
เขายอมพาตระกูลไปตาย ยังดีกว่าให้ชิบะสมหวัง
กล้าต่อรองเงื่อนไขงั้นเหรอ?
มุมปากของชิบะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอันตราย
เดิมทีเขาสามารถตบไอ้แก่สามคนนี้ให้ตายแล้วกวาดล้างตระกูลพวกมัน
ถ้าทำแบบนั้น
เขาก็ได้ทรัพยากรของสี่ตระกูลใหญ่อยู่ดี
แต่เขาไม่ทำ
ไม่ใช่เพราะใจอ่อน
แต่เพราะซารุโทบิ ฮิรุเซ็นมีสถานะหนึ่งที่หนีไม่พ้น
อาจารย์ของสึนาเดะ
ระหว่างทางกลับโคโนฮะ ชิบะเคยคิดถึงเรื่องนี้แล้ว
ผู้หญิงอย่างสึนาเดะ ถึงปากจะด่าซารุโทบิ ฮิรุเซ็น แต่ในใจยังคงคิดถึงบุญคุณเก่า
ถ้าเขาสับซารุโทบิ ฮิรุเซ็นเป็นชิ้น ๆ โยนให้หมากินจริง ๆ