หมู่บ้านโคโนฮะ
ตรอกซอกซอยตรงหัวมุม
"มองอะไรนักหนา?"
เด็กอ้วนเล็กน้อยคนหนึ่ง สังเกตเห็นชิบะที่เดินเข้ามา
เขาไม่รู้จักชิบะ คิดว่าเป็นแค่คนเดินผ่านธรรมดา จึงพูดจาหยิ่งยโส
ชิบะไม่พูดอะไร
เขาเพียงแค่มองเด็กอ้วนคนนั้นด้วยสายตาเย็นชา
ชั่วพริบตา
เจตนาฆ่าอันเย็นยะเยือกเสียดแทงกระดูกก็ระเบิดออกมา
แม้จะหลุดออกมาเพียงนิดเดียว แต่ก็น่ากลัวเกินพอแล้ว
อากาศโดยรอบเหมือนลดลงไปสิบกว่าองศาในทันใด
เด็ก ๆ หลายคนหน้าซีดเซียว ขาสั่นระริกอย่างรุนแรง
"แหวะ!"
มีเด็กบางคนถึงกับร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว คลุกคลานหนีไป
เด็กอ้วนนั่นยิ่งกว่าหวาดกลัวจนฉี่ราด ร้องตะโกนวิ่งหนีเอาชีวิตรอดไปไกล
เพียงพริบตาเดียว
ในซอยเล็กก็เหลือเพียงชิบะกับเด็กชายที่อยู่บนพื้น
อุซึมากิ นารูโตะ
ชิบะมองพลังสถิตร่างเก้าหางที่ดูอเนจอนาถอย่างที่สุดนี้
ตอนนี้คือปีที่ 54 แห่งโคโนฮะ
ในเวลานี้ อุซึมากิ นารูโตะ เพิ่งอายุ 6 ขวบ
ไม่มีทั้งความรักจากพ่อแม่ ไม่มีเพื่อนคอยอยู่เคียงข้าง ต้องเผชิญกับความมุ่งร้ายจากคนทั้งหมู่บ้านในทุก ๆ วัน
เขาซึ่งเป็นแค่เด็กคนเดียว ผ่านมาได้อย่างไรกัน?
ชิบะค่อย ๆ ย่อตัวลง มองดูนารูโตะ
นารูโตะค่อนข้างระแวดระวัง หดตัวลงเล็กน้อย มือทั้งสองยกป้องกันที่หน้าอก
แต่เมื่อเขามองเข้าไปในดวงตาของชิบะ ก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
"เจ็บไหม?"
ชิบะยื่นมือออกมา ชี้ไปที่แผลบนหน้าผากของนารูโตะ