หมู่บ้านโคโนฮะ
เขตที่พำนักของตระกูลเซ็นจู
กำแพงสีแดงชาดที่เคยสดใส บัดนี้ลอกล่อนเป็นหย่อม ๆ
ภายใต้แสงแดดและสายลม เผยให้เห็นลายไม้ดำ ๆ ที่ผุพังอยู่ด้านใน
สัญลักษณ์ประจำตระกูลที่สื่อถึงเกียรติภูมิของเซ็นจู ก็ถูกเถาวัลย์และมอสปกคลุมไปกว่าครึ่ง
รกร้าง
ทรุดโทรม
เงียบงันดั่งสุสาน
ชิบะยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ มองทุกอย่างตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง
ในหัวของเขาไม่มีความโกรธเลยสักนิด มีเพียงความรู้สึกเย็นชาแบบคนนอก
รากไม้ที่ผุพังต้องถูกถอนทิ้ง
ในเมื่อเขาได้รับนามสกุลเซ็นจูมา
ที่นี่ก็จะเป็นจุดเริ่มต้นแรกในการยึดคืนโคโนฮะของเขา
ชิบะยกเท้า เตรียมจะก้าวข้ามธรณีประตูที่รกไปด้วยหญ้า
“หยุดอยู่ตรงนั้น”
เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากยอดไม้เหนือศีรษะโดยไม่ทันตั้งตัว
ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!
เงาสีดำสามสายราวกับวิญญาณร้ายร่วงลงมาจากฟากฟ้า
เรียงตัวเป็นรูปสามเหลี่ยม ล้อมชิบะไว้ตรงกลางอย่างแน่นหนา
หน้ากากเหยี่ยว
หน้ากากหมี
หน้ากากแมว
เครื่องแบบมาตรฐานของหน่วยลับทั้งชุด มีดาบนินจาเหน็บอยู่ด้านหลังอันเยียบเย็น
ไอสังหารเข้มข้นแผ่กระจายปิดล้อมพื้นที่โดยรอบในชั่วพริบตา
“จูนินชิบะ”
“ท่านโฮคาเงะเรียกพบ”
“จงตามพวกเราไปเดี๋ยวนี้”
หน่วยลับที่สวมหน้ากากเหยี่ยวก้าวออกมาหนึ่งก้าว น้ำเสียงสูงส่งราวกับอยู่เหนือกว่า
ในสายตาของพวกเขา ชายหนุ่มที่ไม่ได้สวมเสื้อเกราะตรงหน้านี้ เป็นได้แค่เศษกระสุนชั้นต่ำสุด ๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะคำสั่งโดยตรงจากท่านโฮคาเงะ
ยอดฝีมือจากหน่วยลับซึ่งขึ้นตรงต่อผู้บังคับบัญชาเช่นพวกเขา จะไม่ชายตามองเศษสวะระดับนี้ด้วยซ้ำ
ถึงขั้นส่งมาสามคนเพื่อเรียกตัวจูนินคนหนึ่ง มันช่างเหมือนเอาไม้ฟาดยุงจริง ๆ
ชิบะหยุดฝีเท้า
เขาไม่หันกลับมามอง ไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น