หมู่บ้านโคโนฮะ
ห้องทำงานโฮคาเงะ
“ท่านฟูจิวาระ”
“ชิบะเป็นแค่จูนินธรรมดาคนหนึ่ง”
“การประชุมระดับสูงแบบนี้ เขาคงไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมนะ?”
อุทาทาเนะ โคฮารุ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น
นางทนไม่ได้ที่เด็กเมื่อวานซืนจะมาเหยียบหัวพวกตน
“กฎงั้นรึ?”
“ในแคว้นไฟ คำสั่งของไดเมียวคือกฎที่ใหญ่ที่สุด!”
“ที่ปรึกษาอุทาทาเนะ คุณกำลังตั้งคำถามกับการตัดสินใจของไดเมียวอยู่หรือเปล่า?”
ฟูจิวาระ หน้าถมึงทึง ฟาดพัดพับลงบนฝ่ามือดังเพียะ
แรงกดดันทางการเมืองมหาศาลประดังใส่หน้า
อุทาทาเนะ โคฮารุ หน้าซีดเผือด พูดอะไรไม่ออกอีกในทันที
หมู่บ้านนินจาจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็เป็นข้ารับใช้ของไดเมียวอยู่ดี
อย่างน้อยก็ในนาม
ทำให้ไดเมียวขุ่นเคือง งบประมาณถูกตัด โคโนฮะก็ล่มสลายโดยไม่ต้องมีใครบุก
“ท่านฟูจิวาระโปรดระงับโทสะ โคฮารุไม่ได้หมายความเช่นนั้น”
“ข้าจะให้คนไปจัดการเดี๋ยวนี้”
“ภายในครึ่งชั่วยาม โจนินทั้งหมดจะต้องมาพร้อมหน้า”
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น รีบออกมาแก้สถานการณ์
แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับแข็งทื่อ
“ควรทำเช่นนั้น”
ฟูจิวาระกระแอมเย็นชา
พูดจบ
ภายใต้การห้อมล้อมของข้ารับใช้ เขาเชิดหน้าตรงไปยังห้องรับรองแขกผู้ทรงเกียรติ
มองแผ่นหลังของฟูจิวาระที่เดินจากไป
บรรยากาศในโถงทางเดินของอาคารโฮคาเงะอึมครึมจนหายใจไม่ออก
“ฮิรุเซ็น!”
อุทาทาเนะ โคฮารุ กรีดร้องเสียงต่ำ
“ไดเมียวจะหนุนหลังไอ้เวรนั่นแล้ว!”
“เราถูกวางแผน!”
มิโตคาโดะ โฮมุระ ก็ร้อนใจเช่นกัน
“ทำยังไงดี?”
“ถ้าไดเมียวแต่งตั้งให้ชิบะเป็นโฮคาเงะแบบบังคับ เราจะยอมรับหรือไม่?”
ยอมรับรึ?
นั่นคือเชือดเนื้อพวกเขา!
ไม่ยอมรับ?
นั่นคือกบฏ!
ในโลกที่ให้ความสำคัญกับชื่อเสียงแบบนี้