ย่านถนนสายสั้นด้านนอก
ในซอยเปลี่ยวไร้ผู้คน
สึนาเดะจับคอเสื้อด้านหลังของชิซึเนะ ร่อนลงพื้นอย่างมั่นคง
เธอหายใจหอบแรง ทรวงอกอิ่มขยับขึ้นลงรุนแรง
“ท่านสึนาเดะ”
“ตอนนี้เราจะไปไหนกันครับ”
ชิซึเนะหน้าเศร้า น้ำเสียงสั่นเครือ
ทูนทูนในอ้อมแขนของเธอนั้น ตากลับขาวหมดสติไปแล้ว
“จะไปไหนได้อีกล่ะ”
“ก็เปลี่ยนเมืองหลบพักสักหน่อยสิ!”
เมื่อได้ยินคำพูดของชิซึเนะ
สึนาเดะก็ถ่มน้ำลายอย่างหัวเสีย
ทันใดนั้น
เธอก็หยุดฝีเท้ากะทันหัน แววตาคมกริบอย่างยิ่ง
ภายใต้สายตางุนงงของชิซึเนะ
สึนาเดะค่อย ๆ หันหลังกลับไป มองเงามืดมุมหนึ่งในตรอก
“จะออกมาเอง”
“หรือจะให้老娘ต่อยออกมา?”
เมื่อคำพูดของสึนาเดะสิ้นสุดลง
ก๊อบ ก๊อบ ก๊อบ
เสียงฝีเท้าชัดเจนดังมาจากเงานั้น
ชิบะสวมรอยเป็นพเนจรไร้สังกัด ปรากฏตัวต่อหน้าสึนาเดะและชิซึเนะ
“นายนี่เอง?”
พอเห็นชัดว่าคนที่มาคือใคร
คิ้วของสึนาเดะก็ขมวดเป็นปมแน่น
ไอ้เลวนี่เอง ที่สู้กับเธอบนโต๊ะพนันอย่างบ้าคลั่ง ชนะเธอไปตั้ง 10 ล้านเรียว!
“แกเป็นคนบ่อนส่งมาทวงหนี้?”
“หรือเป็นนักฆ่าที่ศัตรูไม่พอใจฉันจ้างมา?”
สึนาเดะหัวเราะเย็น
ข้อนิ้วของเธอยิ่งดังกรอบแกร็บ
ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร
วันนี้ เธอจะต้องชิงเงิน 10 ล้านเรียวนั่นกลับคืนมาให้ได้!
ชิบะหยุดอยู่ห่างจากสึนาเดะสิบก้าว ระยะปลอดภัย
เขาไม่ได้ตอบทันที
พลังรับรู้แผ่ขยายราวกับใยแมงมุมไปรอบทิศทาง
ในรัศมีหนึ่งกิโลเมตร
ไม่มีคลื่นจักระของหน่วยลับ ไม่มีไอเย็นเยียบของราก
เมื่อแน่ใจว่าบริเวณรอบข้างปลอดภัยแน่นอนแล้ว
ชิบะจึงค่อย ๆ ลืมตา ทำมือผนึกมือเดียว
ตูม!
ควันสีขาวจางหายไป
คราบหยาบของพเนจรไร้สังกัดหลุดออก เผยใบหน้าเด็กหนุ่มที่แท้จริงของชิบะ
“นินจาโคโนฮะ?”
เมื่อมองเห็นแผ่นเกราะหน้าผากของชิบะ
สึนาเดะตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนที่ความระแวงในแววตาจะยิ่งเพิ่มขึ้น
“ตาแก่นั่นทนไม่ไหวแล้วเรอะ ส่งหน่วยลับมาจับฉันกลับ?”
ตาแก่ในปากของเธอ ก็คือรุ่นที่ 3 โฮคาเงะ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น นั่นเอง
“ไม่”
“ท่านเข้าใจผิดแล้ว”
“ข้าไม่ได้ทำตามคำสั่ง แต่หนีออกจากหมู่บ้านมาเอง”
น้ำเสียงของชิบะนั้นราบเรียบอย่างยิ่ง
เมื่อได้ยิน
สึนาเดะก็ยิ่งประหลาดใจ
จูนินเด็กหนุ่มอายุสิบหกสิบเจ็ดปี กลับกล้าทำตัวเป็นนินจาถอนตัว?
“โอ้?”
“หนีออกจากโคโนฮะ?”
“งั้นก็หนีไปให้ไกลสิ มาหาฉันที่นี่ทำไม?”
“ฉันกับหมู่บ้านเสื่อมโทรมนั่น ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันมานานแล้ว”
พูดจบ
สึนาเดะก็หันหลังกลับทันที เตรียมจะจากไป
ไม่ว่าชิบะจะเป็นนินจาโคโนฮะ หรือนินจาถอนตัวของโคโนฮะ
สึนาเดะตอนนี้ก็ไม่อยากยุ่งเรื่องพวกนี้
“ข้าต้องการการปกป้องจากท่าน”
เสียงของชิบะดังสะท้อนในตรอกว่างเปล่า
สึนาเดะชะงักฝีเท้า
ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก
“ปกป้อง?”
“แกเป็นใคร ถึงคู่ควรให้ฉันลงมือ?”
“ก็แค่ที่แกชนะฉัน 10 ล้านเรียวในบ่อนงั้นเรอะ?”
สึนาเดะหันกลับมา เต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
ชิซึเนะยืนอยู่ข้าง ๆ ตัวสั่นจนไม่กล้าหายใจดัง
เธอรู้ดีว่า หากท่านสึนาเดะโมโหขึ้นมาจะน่ากลัวแค่ไหน
เอวของชิบะยังคงตั้งตรง
ในใจเขารู้ดี
การเจรจากับยอดฝีมือที่ผ่านไฟสงครามเช่นนี้ แค่คำพูดนั้นไร้น้ำหนักสิ้นดี
ดังนั้น
ชิบะจึงค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น
แบมือราบ หันฝ่ามือขึ้น
จักระในร่างกายเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงอันน่าพิศวง
ธาตุน้ำและธาตุดิน ผสานกันอย่างบ้าคลั่งภายใต้การเร่งของหยินหลบซ่อน
พลังชีวิตที่บริสุทธิ์อย่างยิ่ง พุ่งทะยานผ่านเส้นลมปราณของชิบะไปยังฝ่ามือ
ไม่มีท่าผนึกมือซับซ้อนใด ๆ
พลังเช่นนี้ ราวกับเป็นสัญชาตญาณที่มีมาแต่กำเนิด
ไม่นาน
แสงสีเขียวอ่อนจางแต่บริสุทธิ์ ก็เบ่งบานบนฝ่ามือของชิบะ
ในตรอกมืดสลัว แสงสีเขียวนี่ยิ่งทิ่มตาเป็นพิเศษ
ในตอนแรก
สึนาเดะยังคงเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
แต่เมื่อเธอสัมผัสถึงจักระนั้น ทั้งร่างก็ราวกับถูกฟ้าผ่า
“นี่...นี่มัน...”
ความเย้ยหยันในแววตาของสึนาเดะอันตรธานไปในพริบตา
ที่เข้ามาแทน คือความตกตะลึงอย่างรุนแรง!
ต่อมา
ภายใต้การจับตาดูของสึนาเดะและชิซึเนะ
ต้นอ่อนสีเขียวสด แทงขึ้นมาจากฝ่ามือของชิบะ
ต้นกล้าขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือนี้ เปล่งปลั่งไปด้วยพลังชีวิตที่เฟื่องฟู
อากาศในตรอกราวกับแข็งตัวในชั่วขณะนี้
ชิซึเนะปิดปาก
ขาของเธออ่อนยวบ ดูเหมือนจะยืนแทบไม่ไหว
ส่วนสึนาเดะ
3 นินจาในตำนานผู้ผ่านโลกมามากนี้ ในตอนนี้แม้แต่ลมหายใจยังหยุดชะงัก
รูม่านตาของเธอหดตัวอย่างรุนแรง สายตาจับจ้องแน่นที่ฝ่ามือของชิบะ เพ่งมองไปที่ต้นกล้าที่สั่นไหวนั่น
แม้จะห่างกันสิบก้าว
เธอก็สัมผัสได้อย่างชัดเจน
นั่นคือพลังปาฏิหาริย์ที่ปู่ของเธอผู้ได้รับสมญานามว่า “เทพแห่งนินจา” เคยครอบครอง!
“ไม้หลบซ่อน...”
สึนาเดะพึมพำเบา ๆ
เสียงของเธอแหบพร่า มีอาการสั่นอย่างเห็นได้ชัด
เพื่อจะรังสรรค์พลังนี้อีกครั้ง
คนชั้นสูงของโคโนฮะ เคยทำการทดลองกับมนุษย์ที่สุดโต่งเพียงไหน
แต่ตอนนี้
เด็กหนุ่มธรรมดา ๆ คนหนึ่ง กลับใช้ไม้หลบซ่อนได้อย่างสมบูรณ์แบบ!
ที่สำคัญที่สุด
เด็กหนุ่มนี่ไม่ได้ผนึกมือเลย!
นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกตัวทดลองจะทำได้อย่างแน่นอน
นี่คือพลังปาฏิหาริย์ที่ปลุกขึ้นได้เฉพาะในสายเลือดเซ็นจูที่แท้จริงเท่านั้น!
“แก...เป็นใครกันแน่!”
สึนาเดะก้าวพรวดเดียว
แรงกดดันแห่งจักระอันน่าสะพรึงกลัว ปกคลุมทั่วทั้งตรอกในทันที
แผ่นหินบนพื้น แตกกระจายภายใต้แรงกดดันนี้
หากไม่เคลียร์เรื่องนี้ให้ชัดเจน
สึนาเดะในวันนี้ จะไม่มีทางปล่อยเด็กหนุ่มคนนี้ไปแน่
เมื่อเห็นดังนั้น
ชิบะก็ค่อย ๆ ดึงจักระกลับอย่างไม่รีบร้อน
ต้นกล้าบนฝ่ามือเหี่ยวเฉาในทันใด กลายเป็นเถ้าธุลีเพียงเล็กน้อย
“ท่านครับ”
“ข้าชื่อ เซ็นจู ชิบะ”
ภายใต้การจับตาดูของสึนาเดะ
ชิบะไม่ปิดบัง เอ่ยชื่อของตนออกไป
ในจังหวะที่ได้ยินคำว่า “เซ็นจู”
บ่าที่เกร็งของสึนาเดะก็สั่นสะท้านอย่างแรง
เธอกัดริมฝีปากล่างแน่น อารมณ์ในแววตาซับซ้อนอย่างที่สุด
ความตกใจ ลังเล โกรธเคือง และความคาดหวังที่ริบหรี่อย่างยิ่ง
“นี่มันเป็นไปไม่ได้...”
“ตระกูลเซ็นจูเหลือแต่ชื่อมานานแล้ว”
“ถ้าแกเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลเซ็นจูจริง และยังปลุกไม้หลบซ่อนได้”
“ตาแก่นั่นกับดันโซ จะปล่อยให้แกหนีมาถึงที่แบบนี้ได้ยังไง!”
สึนาเดะไม่เชื่อเลย
ความต้องการไม้หลบซ่อนของคนชั้นสูงโคโนฮะนั้น ถึงขั้นบ้าคลั่ง
ถ้านินจาในหมู่บ้านปลุกไม้หลบซ่อนได้จริง
ต่อให้ต้องสละทั้งหน่วยลับและราก
พวกเขาก็ต้องจับไอ้เด็กนี่ขังไว้ในส่วนลึกสุดของหมู่บ้านแน่นอน เลี้ยงดูไว้เป็นอาวุธขั้นสุดท้าย
“เพราะพวกเขาไม่รู้”
“ข้าเพิ่งปลุกพลังนี้ออกมาเมื่อไม่กี่วันก่อน”
“ข้ารู้ดีกว่าท่าน ว่าหากพลังนี้ถูกเปิดเผย”
“สิ่งที่รอข้าอยู่ คือจุดจบอันน่าอนาถแน่นอน!”
“ไม่ก็ถูกดันโซล้างสมอง กลายเป็นเครื่องจักรสังหารไร้ความรู้สึกของส่วนราก”
“ไม่ก็ถูกซารุโทบิ ฮิรุเซ็นกักบริเวณ ใช้เป็นเครื่องต่อรองเพื่อค้ำอำนาจโฮคาเงะ”
“เพราะงั้น ข้าถึงหนีออกมา”
“และทั้งโลกนินจา ผู้ที่สามารถปกป้องข้าไม่ให้ถูกหน่วยลับโคโนฮะจับกลับไปได้”
“มีเพียงท่านผู้เป็นหลานสาวของรุ่นที่ 1 โฮคาเงะเท่านั้น”
“......”