หมู่บ้านโคโนฮะ
เขตที่พักของตระกูลเซ็นจู
“นั่นมันดวงตาอะไรกัน?”
“ไม่ใช่วงแหวนสามแฉก ลายมันเปลี่ยนไปแล้ว!”
“แรงกดดันจากจักระนี่...จะเป็นไปได้ยังไงที่มันแข็งแกร่งถึงเพียงนี้!”
“...”
เมื่อเห็นดวงตาของอุจิวะ ฟุงาคุ
นินจาบางส่วนที่ไม่รู้เรื่องราว ต่างพากันร้องอุทานด้วยความตกตะลึง
ไปป์ในมือของซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ร่วงหล่นลงพื้นดัง “ตุ้บ”
แต่เขากลับไม่สนใจที่จะก้มไปเก็บ สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาของฟุงาคุอย่างแน่วแน่
ตระกูลอุจิวะ มีคนปลุกเนตรวงแหวนกระจกอ้อมใจสำเร็จอีกแล้ว!
ด้านดันโซเองก็ชะงักหายใจ
เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า อุจิวะ ฟุงาคุที่อ่อนแอไม่กล้าตัดสินใจมาตลอด จะซ่อนไพ่ตายแบบนี้ไว้
แต่เขาก็บังคับตัวเองให้สงบลงได้อย่างรวดเร็ว
เนตรวงแหวนกระจกอ้อมใจแล้วอย่างไร?
หากไม่มีเซลล์ของตระกูลเซ็นจูคอยมอบพลังชีวิต
การใช้ดวงตาเช่นนี้อย่างฝืนบังคับ มีแต่จะเร่งให้ตาบอดเร็วขึ้น
“เสแสร้งเล่นกล!”
ดันโซตวาดอย่างเดือดดาล
เขาไม่พูดพล่ามอีกต่อไป ตัดสินใจชิงลงมือก่อน
นิ้วทั้งห้าของมือซ้ายที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียว พลิกสะบัดเป็นตรามือด้วยมือเดียว รวดเร็วจนตาลาย
“วายุทะลวง・คลื่นสูญญากาศต่อเนื่อง!”
ดันโซสูดอากาศเข้าไปเต็มปอด ก่อนจะพ่นออกมาอย่างรุนแรง
ใบมีดวายุไร้รูปร่างรูปจันทร์เสี้ยวมากกว่าสิบสาย พุ่งพล่านออกไป
ใบมีดวายุเหล่านี้คมกริบอย่างที่สุด ทุกที่ที่ผ่าน แม้แต่แผ่นหินสีเขียวบนพื้นยังถูกตัดเป็นร่องลึก
อุจิวะ ฟุงาคุ ยืนอยู่กับที่ ไม่ขยับแม้แต่น้อย
โลหิตไหลรินจากดวงตาทั้งสองข้าง
“ซูซาโนโอะ!”
จักระสีทองหม่นที่จับตัวเป็นรูปธรรมระเบิดพลัง
จากนั้น
โครงกระดูกขนาดมหึมาผุดขึ้นจากพื้น ปกป้องฟุงาคุไว้ตรงกลางอย่างมั่นคง
เส้นเอ็น กล้ามเนื้อ ไต่ขึ้นตามกระดูกและพันรัดอย่างรวดเร็ว
ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที
เทพสงครามเท็งงูครึ่งท่อนสูงหลายสิบเมตร ยืนตระหง่านอยู่ใจกลางสนาม
เทพสงครามสวมเกราะจักระที่แข็งแกร่ง ในมือถือดาบยาวจักระ ประหนึ่งเทพมารที่ลงมาจากตำนาน