หมู่บ้านโคโนฮะ
ภายในห้องประชุม
มองดูกลุ่มคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นราวกับถูกสูบพลังจนหมดสิ้น ไม่อาจพูดอะไรออกมาได้อีกสักคำ
"พวกเจ้าออกไปก่อน"
"ข้าขอคุยกับรุ่นที่ 3 และพวกเขาสักหน่อย"
ในตอนนั้นเอง
เสียงของชิบะดังขึ้นข้างหูของทุกคน
"ครับ!"
นาระ ชิคาคุเป็นคนแรกที่ตอบสนอง
เขาไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว
ลุกขึ้นเดินไปที่ประตู โดยไม่พูดจาเกรงใจอะไรเพิ่มแม้แต่คำเดียว
คนฉลาดย่อมรู้ดีที่สุดว่าเมื่อใดควรทำเป็นใบ้
ยามานากะ อิโนะอิจิและอาคิมิจิ โจสะตามไปติด ๆ
อุจิวะ ฟุงาคุมองชิบะอย่างลึกซึ้ง
ในแววตานั้นแฝงไปด้วยความคลั่งไคล้และความยำเกรงอย่างปิดไม่มิด
จากนั้นเขาก็เดินตามคนอื่น ๆ ออกจากห้องประชุมไปด้วยกัน
เพียงไม่กี่ลมหายใจ
ห้องประชุมอันกว้างขวางก็เงียบเหงาลง
"ปัง——"
ประตูไม้จริงอันหนักอึ้งถูกคนจากข้างนอกปิดลงอย่างแน่นหนา
ชิบะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ประจำตำแหน่ง
แววตาของเขาเย็นชาอย่างยิ่ง กวาดมองคนแก่สามคนตรงหน้า
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น
อุทาทาเนะ โคฮารุ
มิโตคาโดะ โฮมุระ
ผู้บงการสามคนบนจุดสูงสุดของพีระมิดอำนาจโคโนฮะตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา
ตอนนี้กลับเหมือนสุนัขจรจัดสามตัว
หมวกโฮคาเงะบนศีรษะของซารุโทบิ ฮิรุเซ็นถูกถอดออกไปแล้ว วางอยู่ข้างโต๊ะ
ผมที่เคยหวีเรียบแปล้ ตอนนี้ดูยุ่งเหยิงไปบ้าง
รอยตีนกาบนใบหน้าของเขาดูเหมือนจะเข้มกว่าปกติ ราวกับแก่ลงไปสิบปีในชั่วพริบตา
อุทาทาเนะ โคฮารุจ้องไปบนโต๊ะ
ริมฝีปากเหี่ยวย่นของนางเม้มแน่นเข้าหากัน
บนหน้าผากของมิโตคาโดะ โฮมุระเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น
เขาไม่กล้าแม้แต่จะเช็ด ปล่อยให้เหงื่อไหลเข้านัยน์ตา แสบร้อนอย่างที่สุด
"ชิบะ..."
ผ่านไปถึงห้านาที
ในที่สุดซารุโทบิ ฮิรุเซ็นก็ทนการทรมานที่ทำให้หายใจไม่ออกนี้ไม่ไหว