หมู่บ้านโคโนฮะ
เขตตระกูลเซ็นจู
เมื่อเห็นซารุโทบิ ฮิรุเซ็นยอมก้มหัว
ชิบะก็หันไปมองดันโซที่ยังกลิ้งอยู่กับพื้น
ไม่นาน
เสียงร้องโหยหวนของดันโซก็เบาลง
เขานอนฟุบกับพื้นดิน หายใจหอบแรง
เหงื่อเย็นเฉอะแฉะผสมโคลนเปื้อนเต็มใบหน้าเหี่ยวย่น
ถึงจะถูกดึงแขนขาดไปข้างหนึ่งทั้งเป็นๆ
แต่อย่างน้อยเขาก็คือผู้แข็งแกร่งระดับคาเงะ ไม่มีทางหมดสติกลางคัน
การกลิ้งไปมาบนพื้นก่อนหน้านี้
ก็แค่สัญญาณที่เขาส่งให้ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น
เขารอให้ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นออกหน้า
รอให้ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นใช้กลเม็ดทางการเมืองที่แข็งกร้าวปกป้องชีวิตเขาไว้
แต่ทว่า
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นล้มเหลว
ในใจของดันโซรู้ดี
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นยอมทิ้งเขาเพื่อรักษาตำแหน่งโฮคาเงะ
เมื่อหนีไม่พ้น
ดันโซก็ไม่มีทางแกล้งตายต่อไป
เขาใช้แขนซ้ายที่เหลือเพียงข้างเดียวยันพื้น ลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ
เลือดไหลรินจากหัวไหล่ หยดแหมะๆ ลงพื้น ไม่นานก็แดงฉานไปทั่วผืนดิน
ดันโซกวาดตามองรอบด้าน
เนตรวงแหวนสีเลือดของตระกูลอุจิวะ
เนตรสีขาวเย็นเยียบของตระกูลฮิวงะ
สายตาดูถูกเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบังของสามตระกูลอิโนะ-ชิกะ-โจ
ทุกตระกูลใหญ่ในหมู่บ้านจ้องมองเขาเสมือนขยะกองหนึ่ง
จู่ๆ ดันโซก็หัวเราะ
เสียงหัวเราะแหบแห้งน่าฟังไม่ได้ เหมือนเสียงแสกในยามค่ำคืนร้องไห้
"พวกแกจะไปรู้อะไร!"
"โคโนฮะคือต้นไม้ยักษ์สูงเสียดฟ้า!"
"ที่ที่มีแสงแดดส่องถึง ย่อมต้องมีความมืดมิด!"
"ข้านี่แหละคือความมืดนั้น!"
จู่ๆ ดันโซก็หัวเราะ
เสียงหัวเราะแหบแห้งน่าฟังไม่ได้ เหมือนเสียงแสกในยามค่ำคืนร้องไห้