“ฉันบอกแล้วไงว่าเจอของถูกสุดคุ้ม กระถางธูปสีแดงที่ฉันซื้อมาเป็นเครื่องเคลือบแดงแบบหลางเหยาสมัยคังซี!”
ติงฉิงพูดอวดหูไห่ทางโทรศัพท์อย่างภาคภูมิใจ
“ญาติเอ๊ย นายตาฝาดหรือเปล่า ยังจะเครื่องเคลือบแดงแบบหลางเหยาอีก เดี๋ยวก็กลายเป็นสีแดงถั่วฝักยาวแล้วมั้ง แค่ไม่โดนเขาหลอกก็นับว่าบุญโขแล้ว ยังคิดจะเจอของถูกสุดคุ้มอีก นายเคยซื้อของเก่าหรือไง?”
พอติงฉิงเห็นหูพั่งจื่อไม่เชื่อก็เริ่มร้อนใจ คนที่เพิ่งได้ของถูกมักอยากอวดตัวเอง โดยเฉพาะหูไห่ที่เป็นเพื่อนสนิทกับเขามาก
“พี่หูไห่ อย่าเพิ่งไม่เชื่อสิ ฉันซื้อกระถางธูปเครื่องเคลือบแดงแบบหลางเหยามาจริง ๆ ตอนนี้ขายให้ร้านบนถนนของเก่าไปแล้ว รู้ไหมว่าฉันซื้อมาเท่าไหร่?
ฉันซื้อมา 4,800,000! เงินก็เข้าบัญชีแล้ว ยังคิดว่าฉันโกหกนายอีกเหรอ?”
ติงฉิงกลัวหูไห่จะไม่เชื่อ เลยรีบแคปหน้าจอรหัสรับเงินตอนที่เงินเข้าแล้วส่งไปให้ทางวีแชต
หูไห่เห็นภาพหน้าจอรหัสรับเงินในวีแชตแล้วก็อุทานด้วยความตกใจ “เชี่ย! เชี่ย! จริงเหรอเนี่ย? นายโชคดีขนาดนี้เลยเหรอ หรือว่ารหัสรับเงินนี่แต่งภาพมา?”
ติงฉิงชอบฟังเสียงหูไห่ตกใจแบบนี้ที่สุด เขานึกภาพหูไห่ตอนนี้ที่กำลังมองรหัสรับเงินของเขาอย่างไม่อยากเชื่อได้เลย
“ฮ่า ๆ แต่งภาพเหรอ? ฉันว่างขนาดนั้นเลยหรือไง?”
จากปลายสายได้ยินเสียงหูไห่กลืนน้ำลายอย่างชัดเจน ก่อนที่เขาจะพูดว่า “ไม่ได้แล้ว นายต้องเลี้ยงฉลองสิ เพิ่งรวยขนาดนี้ อย่างน้อยก็ต้องไปสนุกที่คาราโอเกะกันสักรอบ! เสียดายที่ฉันปลีกตัวไม่ได้ ไม่งั้นอยากเจอนายเดี๋ยวนี้เลย!”