“ว่าไงนะ? ยังมีฐานที่ทำจากไม้หวงฮวาหลี แถมยังแกะสลักมังกรเก้าตัวอีก ฐานนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ นะ ถ้าอย่างนั้นกระถางธูปเคลือบแดงแบบหลางเหยานี่อาจเป็นของใช้ในวังก็ได้ ถ้าเป็นอย่างที่นายว่า 4.8 ล้านก็ถือว่าถูกจริง ๆ!”
หูไห่เงยหน้ามองใบหน้าของติงฉิง แล้วพูดขึ้นอย่างอดไม่ได้ว่า “ติง ช่วงก่อนฉันยังคิดอยู่ว่านายดวงซวยสุด ๆ แต่ตอนนี้ทำไมหน้าตานายถึงดูสดใสมีราศีแบบนี้ล่ะ หรือกำลังจะดวงขึ้นแล้ว? ดูท่าพี่ชายคงต้องเกาะติดนายให้มากหน่อย เผื่อจะพลอยได้โชคดีไปด้วย!”
ทันใดนั้นก็มีเสียงคนตะโกนมาจากไกล ๆ อีกครั้ง “เฮ้ย! หมาใครวะ? แม่งมาฉี่หน้าร้านฉันเนี่ยนะ?”
หูพั่งจื่อเงยหน้ามอง ก็เห็นว่าเป็นอาหวงของติงฉิง จึงหัวเราะแล้วพูดว่า “วั่งไฉของนายฉี่เก่งชะมัด แม่งวิ่งไปก่อเรื่องอีกแล้ว ยังไม่รีบจูงกลับมาอีก!”
ติงฉิงได้ยินแล้วใจก็วูบ หรือว่าอาหวงของเขาจะเจอของดีอะไรอีกแล้ว? ปกติมันก็ไม่ได้ชอบก่อเรื่องขนาดนี้นี่นา อาหวงของเขาเป็นหมาแสนเชื่องชัด ๆ
เขาจึงเดินไปหาอาหวง พอไปถึงก็เห็นว่าคนที่ตะโกนเป็นชายวัยกลางคนคนหนึ่ง กำลังตั้งแผงขายของและรับซื้อของเก่า
หน้าแผงยังมีคนแก่หลายคนยืนล้อมอยู่ พากันซักถามโน่นนี่ไม่หยุด
ติงฉิงเข้าใจแล้ว พ่อค้าของเก่าที่เที่ยวตระเวนรับซื้อของแบบนี้ พอมีชุมชนเก่าที่ไหนถูกรื้อถอน พวกเขาก็จะไปรวมตัวกันที่นั่นเพื่อรับซื้อของเก่า
เพราะเมื่อชุมชนเก่าบางแห่งถูกรื้อถอน ของที่ไม่ได้ใช้แล้วก็มักถูกเอามาขายในราคาถูก