ในขณะนั้นเอง เงาร่างสีดำมหึมาก็พุ่งเข้ามาจากที่ไม่ไกล ร่างของมันกระโจนขึ้นสูงกลางอากาศ ก่อนจะงับหนวดของสัตว์ประหลาดตัวนั้นเข้าเต็มคำ
หยุนซูมองหมาป่าดำร่างยักษ์ น้ำตาก็ไหลพรากลงมาทันที “ฮือ... เก๋อเอ่อร์ซือ...”
บาดแผลของเก๋อเอ่อร์ซือยังไม่หายดี การเคลื่อนไหวของเขาจึงช้าลงเรื่อย ๆ
แต่ยังดีที่สัตว์ประหลาดตัวนั้นได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน จึงหนีไป
หมาป่าดำเดินมาหาเธอได้ไม่กี่ก้าว ร่างก็ล้มลงกับพื้นอย่างหนักหน่วง
“เก๋อเอ่อร์ซือ!”
หยุนซูเพิ่งคิดจะเข้าไปดูอาการของเก๋อเอ่อร์ซือ ก็เห็นเขาพยายามพยุงตัวลุกขึ้น แล้วมองไปยังอีกทิศทางอย่างระแวดระวัง
เขาดึงสายตากลับมา มองหยุนซูผ่านรั้วด้วยแววตาอ่อนโยน “ที่นี่พอจะปลอดภัยไปก่อน ข้างนอกตอนนี้อันตรายมาก คุณอย่าเพิ่งออกไปจากที่นี่”
พูดจบประโยคที่ฟังไม่ปะติดปะต่อ เขาก็หันหลังจากไปอย่างรวดเร็ว
เก๋อเอ่อร์ซือเพิ่งจากไป เงาร่างสีแดงจากทางนั้นก็เดินเอื่อย ๆ เข้ามา
เมื่อเห็นหยุนซูนั่งอยู่บนพื้น อี๋เซินก็กวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างเฉียบคม