ข้อมือเรียวขาวผ่องมีสร้อยข้อมือสวยงามเส้นหนึ่งห้อยอยู่หลวม ๆ
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง
......
ชั่วพริบตาถัดมา เธอก็พบว่าทัศนวิสัยของตัวเองดูเหมือนจะเปลี่ยนไป
หยุนซูกะพริบตาอย่างงุนงง แล้วก้มมองอี๋เซินที่ถูกแขนขาทั้งสี่ของเธอกดทับอยู่ด้วยท่าทางเอ๋อ ๆ
เดี๋ยวก่อน!
แขนขาทั้งสี่?
เธอมองขาหมาป่าสีขาวแห้ง ๆ ทั้งสี่ข้าง แล้วรู้สึกแย่ไปทั้งตัว!
“อาวู?”
อี๋เซินฟื้นจากความตกใจได้อย่างรวดเร็ว เขาเอื้อมมืออุ้มหยุนซูไปวางไว้ข้าง ๆ แล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียง
หยุนซูถูกลูบหัวจนเคลิ้ม หรี่ตาลงอย่างสบายใจ “อู~”
เสียงของอี๋เซินดังขึ้นข้างหู “ไม่นึกเลยว่าจะกลายร่างได้ก่อนเวลา...”
ดูท่าจะรดน้ำมากเกินไปหน่อย
วันรุ่งขึ้นตอนหยุนซูตื่นขึ้นมา เธอก็กลับคืนสู่ร่างเดิมแล้ว จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก ยังดีที่ไม่ได้กลายเป็นหมาป่าจริง ๆ
หยุนซูยืดเส้นยืดสาย แล้ววิ่งออกไปทั้งที่เท้าเปล่า
เธอเปิดประตูออกไป แสงแดดส่องกำลังดี