หยุนซูทั้งตกใจทั้งกลัวตลอดทั้งคืน พอเริ่มง่วงนอน ท้องฟ้าข้างนอกก็เริ่มสว่างแล้ว
เธอขดตัวอยู่ที่มุมเตียง ขนตางอนงามสั่นไหวอย่างไม่เป็นสุข
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ประตูถูกเปิดออก ร่างหนึ่งเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง
ครู่หนึ่ง ผ้าห่มผืนหนึ่งถูกโยนคลุมลงบนตัวหยุนซูอย่างไม่ค่อยนุ่มนวลนัก
อี๋เซินยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองเธอไม่ขยับ จนกระทั่งพระอาทิตย์ข้างนอกขึ้น บาดแผลบนใบหน้าของเขาก็สมานตัวอย่างรวดเร็วจนเห็นได้ด้วยตาเปล่า
คนบนเตียงขยับเล็กน้อย คิ้วงามขมวดขึ้นเบาๆ "อย่าฆ่าฉัน..."
เธอครวญครางอย่างน่าสงสารสองครั้ง มีเสียงสะอื้นดังเล็ดลอดจากลำคอ
อี๋เซินละสายตา หยิบเสื้อคลุมสีแดงบนผนังมาสวม
เดินออกจากห้อง เขามุ่งหน้าไปยังป่าลึก
หยุนซูตื่นเพราะแสงแดดข้างนอกที่สาดลงมา
เธอลุกขึ้นนั่ง ขยี้ตา ยังงงงวยอยู่ครู่หนึ่ง
นั่งเหม่อไปพักหนึ่ง ท้องก็ร้องประท้วง
"หิวจัง..."
มาถึงที่นี่นานแล้ว แต่ได้กินแค่ขนมปังคำเดียว แล้วยังเพิ่มค่ามลพิษอีก
หยุนซูเม้มปาก ดูเหี่ยวเฉาหมดแรงก้มหน้าลง
ตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก เธอตื่นตัวขึ้นทันที เบิกตากว้างมองไปที่ประตู
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หยุนซูขดตัวเข้ามุมเตียง มือกำผ้าห่มที่คลุมตัวแน่น
เอี๊ยด—
ประตูเปิดออก แสงแดดส่องเข้ามา
ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาโดยมีแสงอยู่เบื้องหลัง ในมือถือตะกร้าไม้ไผ่
"กินอะไรหน่อย"
อี๋เซินเดินเข้ามา วางอาหารในมือลงบนโต๊ะ