กวางตัวนั้นมีร่างกายใหญ่โต เขากวางงดงามเปล่งประกายแวววาว
หลังอี๋เซินพูดจบ มันก็พ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก
มันจ้องหยุนซูอยู่นาน ก่อนจะหมุนตัวเดินลึกเข้าไปในป่า
อี๋เซินจับมือหยุนซูแล้วเดินต่อ “ไม่เป็นไรแล้ว”
หยุนซูขมวดคิ้ว อดถามไม่ได้ “ทุกคน...เกลียดหมาป่ามากเหรอ”
ได้ยินเธอถามเช่นนั้น อี๋เซินก็หันมามองเธอแวบหนึ่ง “อืม แต่ไม่ต้องกังวลหรอก มีฉันอยู่”
หยุนซูก็ยังไม่อาจยิ้มออก
เธอฝืนยิ้มให้อี๋เซิน แล้วก็เงียบลง
เดินต่อไปราวหนึ่งชั่วโมง เบื้องหน้าก็ปรากฏหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
ใกล้จะถึงแล้ว จู่ ๆ อี๋เซินก็ถอดผ้าคลุมสีแดงที่สวมอยู่มาคลุมตัวหยุนซู
เมื่อแน่ใจว่าปิดหูและหางของเธอได้มิดชิดแล้ว เขาก็เผยรอยยิ้มเล็กน้อย “ซ่อนให้ดีล่ะ บ้านของพ่อมดานอยู่ไม่ไกลจากนี้ พวกเขากับเผ่ามนุษย์หมาป่าก็เป็นศัตรูคู่อาฆาตกันเหมือนกัน”
ได้ยินดังนั้น หยุนซูก็รีบห่อตัวเองให้มิดชิด
เหลือเพียงใบหน้าเล็ก ๆ ขาวผ่องโผล่ออกมาจากผ้าคลุม ดวงตากลมโตคู่หนึ่งจับจ้องอี๋เซินอย่างประหม่า ก่อนจะพยักหน้าแรง ๆ “ฉันซ่อนดีแล้ว!”
จู่ ๆ ก็ดูน่ารักขึ้นมาเหลือเกิน
อี๋เซินชะงักหายใจ รีบเบือนสายตาหนี “อืม ไปกันเถอะ”
ช่วงเวลานี้ชาวบ้านคงกำลังกินมื้อกลางวันกันอยู่ ข้างนอกจึงว่างเปล่า ไม่มีคนอยู่เลย
หยุนซูเดินตามอี๋เซินมาถึงหน้ากระท่อมไม้หลังหนึ่ง มองเขาเคาะประตูเบา ๆ “ยายครับ ผมมาแล้ว”