กล่องถูกล็อกเอาไว้ เธอลองอยู่หลายครั้ง แต่ก็เปิดไม่ออก
หยุนซูปัดฝุ่นบนผิวกล่องออกเบา ๆ มองลูกกุญแจที่ขึ้นสนิมด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย
เธอรู้สึกอยู่เสมอว่าข้างในต้องมีของสำคัญมากแน่ ๆ
ขณะที่กำลังจะไปดูที่อื่นว่ามีเบาะแสอะไรหรือไม่ จู่ ๆ ตรงตำแหน่งที่เก็บแผนที่ไว้ตรงอกก็ร้อนวาบขึ้นมา
“เอ๊ะ?”
หยุนซูรีบหยิบของออกมา แต่กลับไม่เหมือนแผนที่อย่างที่เธอจินตนาการไว้
มันเป็นแผ่นหนังแกะขนาดเท่าฝ่ามือ บนนั้นมีเพียงลวดลายประหลาดลายเดียว
มองจากระยะไกลแล้วคล้ายหัวหมาป่าตัวหนึ่ง
ตอนนี้มีแสงสว่างวาบขึ้นมาตรงตำแหน่งดวงตาของหัวหมาป่า
เธอรู้สึกฉงนใจ จึงยกแผนที่ขึ้นขยับ แล้วก็พบว่ามีจุดแสงสีขาวอีกจุดปรากฏขึ้นบนนั้น
เธอขยับ จุดแสงก็ขยับตาม
เมื่อเธอหยุด จุดแสงสีขาวก็หยุดเคลื่อนที่เช่นกัน
“นี่...คือตำแหน่งของฉันเหรอ?”
หยุนซูเบิกตากว้าง เอ่ยเสียงเบาด้วยความประหลาดใจ
แล้วจุดที่ส่องสว่างอยู่อีกแห่งนั่นคืออะไรล่ะ?
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะย่องเดินตามกลุ่มแสงบนแผนที่ไปอย่างเงียบเชียบ
เมื่อใกล้ถึงชั้นล่าง เธอเห็นว่าตัวเองเข้าใกล้แหล่งกำเนิดแสงขึ้นเรื่อย ๆ ทว่าวินาทีถัดมา แสงบนแผนที่กลับดับลง
เสียงของอี๋เซินดังมาจากข้างหน้า “ดึกแล้วนะ หยุนซู เราควรกลับกันได้แล้ว”
หยุนซูรีบเก็บแผนที่ แล้ววิ่งเหยาะ ๆ ลงบันไดไป “มาแล้วค่ะ!”