หมาป่าสีดำตัวมหึมาคาบคนในปากอย่างระมัดระวัง ท่วงท่าว่องไวแทบจะกลืนหายไปกับรัตติกาล
เบื้องหลัง อี๋เซินเต็มไปด้วยเลือดบนใบหน้า ไล่ตามมาอย่างบ้าคลั่ง "เก๋อเอ่อร์ซือ! คืนนางมา!"
เขาคำราม แสงสีแดงในแววกตายิ่งเข้มข้นขึ้น
เก๋อเอ่อร์ซือที่กำลังหลบหนีถูเกาไม้ที่โผล่ขึ้นมาอย่างกะทันหันพันรัดขาหลัง ร่างหมาป่าทั้งตัวกระเด็นออกไปอย่างอนาถ
ตอนที่เขากระเด็นออกไป ไม่ลืมที่จะปกป้องหยุนซูไว้ในอ้อมอก
"อูวว——"
หมาป่าสีดำหงายหน้าแผดเสียงยาว ในป่าไม่นานก็มีเสียงหอนของหมาป่าดังกังวานขึ้นเป็นระลอก
อี๋เซินถือมีดคมอยู่ในมือ ค่อย ๆ เดินเข้าไปหาหมาป่าสีดำ
พื้นรองเท้าบูตแข็ง ๆ เหยียบลงบนกองใบไม้แห้งบนพื้น เกิดเสียงซ่า ๆ ดังขึ้น
หยุนซูถกเขวี้ยงจนมึนงงในอ้อมอกของเก๋อเอ่อร์ซือ ตอนนี้สะลึมสะลือโผล่หัวออกมาจากขนอุ่น ๆ ของหมาป่าสีดำ
เก๋อเอ่อร์ซือก้มลงเลียผมของนาง จากนั้นคำรามต่ำใส่อี๋เซินที่ใกล้เข้ามาอีกครั้งว่า "อย่าเข้ามา!"
ดวงตาข้างนั้นของอี๋เซินไม่เลือดไหลอีกแล้ว เพียงแต่เสื้อผ้าของเขาเปื้อนเลือดเป็นวงกว้าง บวกกับรอยเลือดบนใบหน้า ทำให้คนทั้งร่างในยามค่ำคืนดูน่าสะพรึงกลัวยิ่ง
เขายกมือขึ้น ปลายนิ้วตวัดเบา ๆ ในป่าไม้ก็มีเถาวัลย์อีกหลายเส้นพุ่งออกมาพันรัดขาหน้าและคอของเก๋อเอ่อร์ซือ
เถาวัลย์รัดแน่นขึ้น หยุนซูกลิ้งหลุดออกจากอ้อมอกของเก๋อเอ่อร์ซือ