ป่ายามค่ำคืนเงียบสงัดน่าขนลุก หยุนซูตื่นขึ้นมากลางดึก จากนั้นก็เหลือบมองข้างกายอย่างระมัดระวัง
อี๋เซินไม่อยู่
เธอนั่งตัวตรงอย่างตึงเครียดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเหยียบเท้าลงบนพื้น
แกร๊ก
พื้นไม้ส่งเสียงเบา ๆ
หยุนซูหยุดการเคลื่อนไหว แล้วผ่านไปสักพัก จึงค่อย ๆ ลงจากเตียง
มองผ่านหน้าต่างออกไป จะเห็นกระท่อมไม้หลังน้อยทางทิศตะวันตกมีไฟสว่างอยู่
เธอสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เปิดกระดานข้อความสดอย่างระมัดระวัง:
[ทำไมบ่ายนี้จอดำตลอดเลย?]
[เมียจ๋า เมียจ๋า เมียจ๋า ฟุดฟิด ฟุดฟิด ฟุดฟิด~]
[ตาน้อยทำไมแดงจัง โดนแกล้งมาหรือเปล่า?]
[ให้ตายสิ ฉันสังหรณ์ใจไม่ดี เมียจ๋าทำไมจอดำทั้งบ่าย?]
ปลายนิ้วของหยุนซูหดเกร็งเล็กน้อย ใบหน้าขึ้นรอยแดงระเรื่อ
จริง ๆ แล้วเธออยากถามข่าวคราวของเก๋อเอ่อร์ซือ
แต่หลังจากถามคำถามครั้งที่แล้ว เหมือนพวกเขาจะมองไม่เห็น?
หรือว่าเป็นการตั้งค่าของเกมที่ถามตรง ๆ ไม่ได้?
ก็จริง ถ้าถามผู้ชมสดโดยตรงก็เหมือนโกงน่ะสิ
เธอรู้สึกกลุ้มใจ แต่ไม่นาน หยุนซูก็ตาเป็นประกาย
เธอถอนหายใจ พูดกับตัวเองว่า: "ไม่รู้ว่าเก๋อเอ่อร์ซืออยู่ที่ไหนนะ?"
เห็นเธอทำสีหน้าท่าทางน่าสงสาร ข้อความสดก็ไหลพรวด ๆ:
[เมียจ๋า เมียจ๋า เมียจ๋า!]
[น่าสงสารจัง อยาก**จังเลย]
[พวกเธอโรคจิตกันหมดหรือไง ไม่เห็นเหรอว่าตาน้อยจะร้องไห้แล้ว]
หยุนซูจ้องเขม็งที่ข้อความสด กลัวจะพลาดข้อมูลที่เป็นประโยชน์อะไรไป
ไม่นาน เธอก็สังเกตเห็นข้อความสดหนึ่ง:
[บ้านที่เปิดไฟนั่นดูคุ้นตาจัง]