ภายในกระท่อมไม้ที่ใช้สำหรับชำแหละเนื้อ ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาวกำลังฮัมเพลง
มีดในมือค่อย ๆ ลับไปบนหินลับมีด
หยุนซูนั่งบนกองฟางแห้งที่เขาเพิ่งปูให้ ใบหน้าเล็ก ๆ ซีดเซียว จ้องมองการกระทำของเขา
ไหนว่าไม่ฆ่าเธอแล้วไง แล้วลับมีดทำไม?
บางทีอาจเป็นเพราะสายตาของเธอร้อนแรงเกินไป จู่ ๆ อี๋เซินก็หยุดการกระทำ ท่วงทำนองประหลาดที่ฮัมในลำคอก็เงียบลงทันที
เขาใบหน้าไร้อารมณ์หันมา ดวงตาสีอำพันสวยงามจ้องเขม็งมาที่หยุนซู: “อย่าเพิ่งรีบ...”
มุมปากของอี๋เซินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแข็งทื่อ หลังจากพูดสองคำที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยนั่นแล้ว ก็ลับมีดต่อ
แขนเสื้อเชิ้ตสีขาวถูกพับขึ้นมาถึงใต้ข้อศอก เผยให้เห็นนิ้วมือเรียวยาวและแขนท่อนล่างที่มีเส้นเอ็นนูนขึ้นมา