“อันหลาน ของสิ่งนี้ล้ำค่าเกินไป เจ้าเองก็ต้องใช้ในการฝึกฝน”
หวังเฉิงเยี่ยรีบส่ายหน้าปฏิเสธ
“ท่านอาหวัง รับไว้เถิด ข้ายังมีอีก”
อันหลานยัดขวดหยกใส่มือหวังเฉิงเยี่ยโดยตรง
“หากไม่ได้ท่านคอยช่วยเหลือ ข้าคงเดินทางมาได้ไม่ราบรื่นถึงเพียงนี้ หากท่านไม่รับของเพียงเท่านี้ ข้าคงกินไม่ได้นอนไม่หลับเป็นแน่”
“เจ้าเด็กนี่นี่นะ” หวังเฉิงเยี่ยได้ฟังแล้วทั้งฉุนทั้งขำ ในใจก็จนปัญญาอยู่บ้าง ทว่าพอมองขวดหยกในมือ ใจก็อดหวั่นไหวไม่ได้จริง ๆ
ของสิ่งนี้คือวารีวิญญาณเชียวนะ
บัดนี้มีวารีวิญญาณเหล่านี้แล้ว หากค่อย ๆ หลอมกลั่น บางทีคอขวดขั้นหลอมโลหิตที่รบกวนเขามานาน อาจมีหวังทะลวงผ่านได้
ถึงขั้นว่าในวันหน้า หากก้าวหน้าไปอีกขั้น ก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสลองทะลวงสู่ขั้นปฐพี
“เอาเถอะ ๆ เช่นนั้นอาหวังก็ไม่เกรงใจเจ้าแล้ว”
หวังเฉิงเยี่ยหัวเราะพลางส่ายหน้า ก่อนเก็บขวดหยกใส่อกเสื้ออย่างระมัดระวัง
“เจ้าไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนข้าที่นี่แล้ว รีบไปหน่วยหกประตูถามเรื่องพ่อแม่ของเจ้าเถิด ทางชิงเหลียนกับชิงสือยังรอให้ข้าจัดการอยู่ รอเจ้าจัดการธุระเสร็จแล้ว พวกเราค่อยคุยกันให้เต็มที่”
“ขอรับ”
อันหลานไปส่งหวังเฉิงเยี่ยถึงประตูเรือน แล้วจึงหันหลังมุ่งหน้าไปยังหน่วยหกประตู
เมื่อรู้ตำแหน่งคร่าว ๆ ของพ่อแม่แล้ว เขาย่อมอยากสืบให้กระจ่างโดยเร็วว่าตอนนี้ทั้งสองเป็นอย่างไรบ้าง
... ....
ภายในหน่วยหกประตู
คนเดียวที่อันหลานนึกออกว่าจะขอความช่วยเหลือได้ก็คือผู้ตรวจการลาดตระเวนอวี๋
แม้ตอนนี้อันหลานจะเป็นสมาชิกอย่างเป็นทางการของหน่วยหกประตูแล้ว แต่หากไม่ใช่หน่วยองครักษ์ใน ก็ไม่มีสิทธิ์ยุ่งเกี่ยวกับงานราชการ สำหรับกฎระเบียบต่าง ๆ ภายในหน่วย เขาจึงไม่รู้อะไรเลย