คนที่เดินทางมายังฉีสุ่ยพร้อมกับเขา ยังมีสองพี่น้องหวังชิงอี๋กับหวังชิงสือด้วย
เพียงแต่ตอนนี้เขาจัดให้สองพี่น้องพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมในเมือง ส่วนตัวเขามาที่นี่เพื่อพบอันหลานโดยเฉพาะ
คราวนี้หวังเฉิงเยี่ยมาอำเภอฉีสุ่ย ด้านหนึ่งเพื่อส่งเด็กทั้งสองไปเล่าเรียนที่สำนักศึกษาฉีสุ่ย อีกด้านหนึ่งก็เพราะเรื่องบิดามารดาของอันหลานที่ก่อนหน้านี้เขาฝากให้สืบหา ในที่สุดก็มีข่าวแล้ว
ทว่าข่าวนี้...
หวังเฉิงเยี่ยนึกถึงผลการสืบข่าวที่นำกลับมา คิ้วพลันขมวดเล็กน้อย
ในตอนนั้นเอง เจ้าหน้าที่ของหน่วยหกประตูคนหนึ่งก็เดินออกมาจากด้านใน
“คุณชายหวัง ข้าให้คนช่วยสืบถามแล้ว มือปราบเหล็กอันออกไปข้างนอกวันนี้ ไม่ได้อยู่ในหน่วยหกประตูขอรับ”
“ขอบคุณพี่ชายท่านนี้มาก”
หวังเฉิงเยี่ยประสานมือคารวะ ทว่าความตื่นตะลึงในใจยังไม่คลายลงแม้แต่น้อย
เมื่อครู่ก่อนหน้านี้ เขามาถึงหน่วยหกประตูเพื่อหาอันหลาน แต่กลับได้รู้จากปากเจ้าหน้าที่ว่า ตอนนี้อันหลานไม่ได้เป็นกำลังสำรองอีกต่อไป หากเป็นมือปราบเหล็กของหน่วยหกประตูอย่างเป็นทางการแล้ว!
มือปราบเหล็ก!
เขาจำได้ว่าเมื่อสองสามเดือนก่อน อันหลานเพิ่งมาที่อำเภอเพื่อเข้าร่วมหน่วยหกประตูในฐานะกำลังสำรอง
เดือนก่อนยังส่งจดหมายมาบอกว่าจะออกไปฝึกฝนสักพัก แล้วเหตุใด... จู่ ๆ ถึงได้เป็นเช่นนี้?
นี่...นี่มัน... แค่ออกไปฝึกฝนเดือนเดียว กลับได้เป็นมือปราบเหล็กแล้วหรือ?
หวังเฉิงเยี่ยแทบไม่อยากเชื่อ
แม้เขาจะไม่ใช่คนของหน่วยหกประตู แต่ก็ทำกิจการของตระกูลหวังในหมู่บ้านต้าเจ๋อมาหลายปี ย่อมรู้ดีว่าการได้เป็นมือปราบเหล็กอย่างเป็นทางการนั้นยากเย็นเพียงใด
นั่นคือผู้แข็งแกร่งขั้นปฐพีอย่างแท้จริง อีกทั้งยังต้องเป็นยอดฝีมือในหมู่ผู้บรรลุขั้นปฐพีด้วย!