ภายในหน่วยหกประตู
ที่ทำการผู้ตรวจการลาดตระเวน
ฟึ่บ!
เงาร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาในห้องดุจสายลมกรรโชก
ชายเสื้อของอันหลานยังไม่ทันหยุดพลิ้ว พอเข้าประตูก็เอ่ยถามอย่างอดใจไม่ไหว
“ใต้เท้าอวี๋ มีข่าวคราวของบิดามารดาข้าหรือขอรับ?”
“มีแล้ว สืบพบเรียบร้อย”
อวี๋ทัววางเอกสารในมือลงบนโต๊ะ มองอันหลานที่อยู่ตรงหน้าอย่างกระวนกระวาย แล้วพยักหน้า
“บิดามารดาของเจ้ายังปลอดภัยดี เพียงแต่การพาพวกเขากลับมายุ่งยากกว่าที่คิดไว้ก่อนหน้านี้ เจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจ นั่งลงก่อน ข้าจะค่อย ๆ เล่าให้ฟัง”
เมื่อได้ยินว่าบิดามารดายังปลอดภัย หัวใจที่แขวนค้างของอันหลานจึงคลายลงเล็กน้อย
แต่พอได้ยินใต้เท้าอวี๋เอ่ยถึงความยุ่งยาก หัวใจของอันหลานก็พลันกระตุกขึ้นมาอีกครั้ง
อันหลานข่มความไม่สบายใจไว้ ก่อนนั่งลงหน้าโต๊ะ
อวี๋ทัวเลื่อนกระดาษแผ่นหนึ่งมาตรงหน้า บนนั้นบันทึกข่าวจากแดนเหนือ รวมถึงชื่อของคนทั้งสองและค่ายที่พวกเขาประจำอยู่
“ตลอดเดือนที่ผ่านมา ข้าไหว้วานคนช่วยสืบแล้ว บิดามารดาของเจ้าถูกจัดให้ไปอยู่ในเมืองทหารก่อสร้างแห่งหนึ่ง ภายใต้การดูแลของกองค่ายใหญ่เส้นทางเหนือแห่งแม่น้ำฮวงโห และปัญหาก็อยู่ที่เมืองทหารแห่งนั้น
“หากเป็นเมืองทหารธรรมดาก็คงไม่เป็นไร แต่เมืองทหารที่บิดามารดาของเจ้าอยู่... เฮ้อ...”
กล่าวถึงตรงนี้ อวี๋ทัวก็ถอนหายใจเบา ๆ เช่นกัน
หัวใจของอันหลานพลันบีบรัดอีกครั้ง ทว่าเขาไม่ได้ขัดจังหวะอวี๋ทัว เพียงตั้งใจฟังต่อไป
อวี๋ทัวกล่าวต่อ “เมืองทหารแห่งนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของสือเฉวียนอี้ ผู้บัญชาการใหญ่แห่งกองทัพเส้นทางเหนือของแม่น้ำฮวงโห หากเป็นผู้บัญชาการใหญ่คนอื่นก็คงพูดคุยกันได้ง่าย ข้าจะให้หน่วยหกประตูออกหน้าไกล่เกลี่ยสักหน่อย บางทีอาจพาคนออกมาได้โดยตรง