อู้—!
เสียงหวีดเตือนภัยแหลมบาดหูดังก้องไปทั่วค่ายน้ำอ่าวเหยี่ยวสวรรค์
“ข้าศึกบุก!”
“มีศัตรูแข็งแกร่งบุกเข้าค่าย!”
“เร็วเข้า! เตรียมป้องกันให้พร้อม!”
เสียงตวาดกร้าวดังขึ้นต่อเนื่อง
การตอบสนองของค่ายหลักอ่าวเหยี่ยวสวรรค์รวดเร็วกว่าค่ายย่อยรอบนอกที่ผ่านมามากนัก
เพียงสิบกว่าอึดใจ บนกำแพงค่ายชั้นนอกก็ปรากฏกลุ่มโจรน้ำจำนวนมากแล้ว
บางคนถือดาบ
บางคนขึ้นสายธนู
ส่วนบนหอคอยธนูไม้สูงตระหง่านหลายแห่ง เครื่องยิงหน้าไม้ขนาดใหญ่ซึ่งใหญ่โตกว่าหน้าไม้ทั่วไปมากก็เริ่มหมุนตามทิศอย่างรวดเร็ว ลูกดอกหน้าไม้ขนาดมหึมาค่อย ๆ เล็งไปยังอันหลานที่อยู่บนผิวน้ำไกลออกไป
หน้าไม้ทะลวงดารา!
บนกำแพงค่าย หัวหน้าโจรน้ำคนหนึ่งจ้องมองไปยังระยะไกลเขม็ง สีหน้ากลับย่ำแย่ถึงขีดสุด
พวกเขาล้วนเห็นภาพเมื่อครู่แล้ว
คนที่ร้องขอความช่วยเหลืออย่างน่าเวทนา ก่อนถูกสังหารในชั่วพริบตา ก็คือหัวหน้าใหญ่แห่งอ่าวเหยี่ยวสวรรค์ของพวกเขา!
“บัดซบ!”
“หัวหน้าใหญ่ยังถูกฆ่าตาย!”
“ยอดฝีมือผู้นี้มาจากที่ใดกัน หัวหน้าใหญ่ถึงกับนำคนเช่นนี้มาถึงค่ายหลัก!”
หัวหน้าโจรน้ำหนาวเหน็บในใจ แต่ยังฝืนสะกดความหวาดกลัว ก่อนตะโกนเสียงดัง “อย่าแตกตื่น! ตอนนี้เจ้าค่ายไม่อยู่ในค่าย รีบไปเชิญกุนซือมา!”
“ต่อให้แข็งแกร่งเพียงใดก็มีแค่คนเดียว เตรียมหน้าไม้ทะลวงดาราไว้ หากมันกล้าเข้ามาใกล้ก็ระดมยิงพร้อมกันทันที!”
“ขอรับ!”
เหล่าโจรน้ำขานรับพร้อมกัน
อ่าวเหยี่ยวสวรรค์ยึดครองบึงต้าเจ๋อมานานหลายปี ค่ายหลักย่อมมีมาตรการป้องกันอยู่แล้ว
กำแพงค่าย หอคอยธนู และเครื่องยิงหน้าไม้ขนาดใหญ่เหล่านี้ คือเครื่องมือสำคัญที่พวกเขาใช้รับมือศัตรูแข็งแกร่ง
โดยเฉพาะหน้าไม้ทะลวงดารา