กลางห้วงชลธี คนหนึ่งหนี คนหนึ่งไล่ตาม
ระยะห่างระหว่างทั้งสองซึ่งเดิมเริ่มหดสั้นลงอย่างรวดเร็ว พลันคงที่ลง
อันหลานไม่ได้ไล่ประชิด แต่ก็ไม่ได้ผ่อนฝีเท้าลงมากนัก
เขายังคงตามหลังหัวหน้าใหญ่ในระยะหลายสิบจั้งอยู่เสมอ
ระยะนี้กำลังพอดี
ขอเพียงหัวหน้าใหญ่กล้าหยุด อันหลานก็จะไล่ตามทันในพริบตา แล้วแทงเขาด้วยทวนให้ถึงตาย
ไม่นานหัวหน้าใหญ่ก็สังเกตเห็นเรื่องนี้
สีหน้าของเขายิ่งมายิ่งย่ำแย่
ตอนแรกเขายังนึกว่าหลังจากทุ่มสุดกำลัง ความเร็วของตนเพิ่มขึ้นจริง ๆ จนสลัดอันหลานให้ห่างออกไปได้ชั่วคราว
แต่ไม่นานก็เข้าใจ
ไม่ใช่
ไม่ใช่เลย!
ไอ้หนุ่มที่ตามหลังมาไม่ได้ไล่ไม่ทัน
แต่จงใจไม่ไล่ตามต่างหาก!
“บัดซบ...”
หัวหน้าใหญ่เข้าใจจุดประสงค์ของอันหลานในทันที
อีกฝ่ายกำลังใช้เขานำทาง!
แต่ถึงจะรู้แล้วจะทำอะไรได้?
หยุดหรือ?
นั่นก็เท่ากับตาย
เปลี่ยนเส้นทางหรือ?
ตอนนี้เขาบาดเจ็บสาหัส เลือดไหลมาตลอดทาง พลังฟ้าดินในร่างก็ถูกผลาญอย่างบ้าคลั่ง
นอกจากกลับไปยังค่ายใหญ่เพื่อหาราชันเหยี่ยวแล้ว เขาก็ไม่มีทางรอดอื่นอีก
นี่คือแผนเปิดเผยที่อีกฝ่ายวางไว้ต่อหน้า
แม้จะรู้ชัดว่าอันหลานต้องการอาศัยเขาตามหาอ่าวเหยี่ยวสวรรค์ แต่ก็ทำได้เพียงหนีกลับไปยังค่ายใหญ่แต่โดยดี
เพราะเขาไม่อยากตาย
“ไอ้สารเลว!”
หัวหน้าใหญ่ทั้งโกรธทั้งหวาดกลัว แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย
ทำได้เพียงหนีต่อไป!
ด้านหลัง
อันหลานคอยเพิ่มแรงกดดันให้เขาเป็นระยะ
เมื่อผ่านสันดอนตื้นแห่งหนึ่ง อันหลานพลันสะบัดปลายเท้าขึ้น
เศษหินขนาดเท่ากำปั้นก้อนหนึ่งลอยขึ้นทันที
ปัง!
อันหลานเตะออกไป