“ทั้งโชคชะตาและบาปกรรมมิได้ส่งผลเพียงต่อชะตาแผ่นดินของราชวงศ์เท่านั้น แต่ยังมีอิทธิพลอย่างยิ่งต่อการบำเพ็ญของผู้ฝึกยุทธ์ด้วย”
“ผู้ที่มีโชคชะตาคุ้มกาย มักพบวาสนาได้ง่ายกว่า ยามประสบอันตรายก็แคล้วคลาดได้ง่ายกว่า แม้แต่ยามฝึกฝนและหยั่งรู้ ก็ยังได้รับประโยชน์ ราวกับเป็นที่โปรดปรานของฟ้าดิน”
“กลับกัน ผู้ฝึกยุทธ์ที่มีบาปกรรมติดตัว ราวกับถูกฟ้าดินรังเกียจ ไม่เพียงบำเพ็ญได้ยากลำบาก แม้แต่ยามต่อสู้กับผู้อื่นก็มักประสบเหตุไม่คาดฝันต่าง ๆ
ผู้ฝึกยุทธ์ที่มีชาติกำเนิดสามัญจำนวนมากไม่รู้เรื่องเหล่านี้ ตอนยังหนุ่มยังแน่นก็อาศัยพลังของตนก่อเรื่องตามอำเภอใจ พอภายหลังแข็งแกร่งขึ้นและได้รู้ความจริง ก็พบว่าตนมีบาปกรรมติดตัวเสียแล้ว ต่อให้เสียใจก็สายเกินไป ดังนั้นนอกจากผู้ฝึกยุทธ์ที่จงใจฝึกวิชามารแล้ว ก็ไม่มีใครอยากมีบาปกรรมติดตัว”
“เพราะฉะนั้น ต่อไปเจ้าต้องรักษาปณิธานเดิมไว้ในการบำเพ็ญ เรื่องนี้มีแต่คุณ ไม่มีโทษต่อหนทางการฝึกฝนของเจ้า”
“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือขอรับ? ผู้น้อยเข้าใจแล้ว”
อันหลานพยักหน้าอย่างจริงจัง ในใจก็อดประหลาดใจไม่ได้
ไม่คิดเลยว่าโลกแห่งนี้จะมีความลับเช่นนี้อยู่ด้วย
โชคชะตา บาปกรรม!
มิน่าเล่าราชสำนักต้าซ่งจึงให้ความสำคัญกับหน่วยหกประตูถึงเพียงนี้ ถึงกับยอมมอบทรัพยากรล้ำค่าจำนวนมากเป็นรางวัลแก่เหล่ามือปราบที่สังหารคนชั่วร้าย
ที่แท้ นอกจากการรักษาความสงบเรียบร้อยทั่วหล้าแล้ว ยังมีเหตุผลอีกชั้นหนึ่ง
อวี๋ทัวหัวเราะกล่าวว่า “ตระกูลใหญ่ที่สืบทอดมานับหมื่นปีเหล่านั้นรู้เรื่องพวกนี้ดีกว่าผู้ใด โดยเฉพาะตระกูลสือซึ่งเป็นตระกูลผู้ก่อตั้งแคว้น”