... ....
กาลเวลาผันผ่านไปชั่วพริบตา ครึ่งเดือนก็ผ่านพ้น
ตลอดครึ่งเดือนนี้ อันหลานแทบไม่พบเจอปัญหาใดอีก นอกจากชี้แนะหวังชิงอี๋กับหวังชิงสือฝึกฝนแล้ว เวลาที่เหลือก็ทุ่มให้กับ“หมัดยาวปฐมกษัตริย์”และวิชาทวนพื้นฐาน บางครั้งยังแวะไปฉีสุ่ยเพื่อเยี่ยมอันผิง ชีวิตสงบสุขอย่างหาได้ยาก
แต่แล้วในวันนี้
หมู่บ้านเฉวียนกลับมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือน
... ....
หมู่บ้านเฉวียน
ลานบ้านตระกูลหลี่เหล่าหู่
“ฮึ!”
เสียงแค่นเย็นชาดังก้องขึ้นกลางลาน
ชายฉกรรจ์วัยสามสิบกว่า ร่างสูงใหญ่ มีรอยแผลเป็นจากดาบจาง ๆ พาดอยู่บนใบหน้า และเหน็บดาบหลังหนาเล่มยาวไว้ที่เอว นั่งวางท่าผึ่งผายในลาน
เบื้องหน้าเขา พวกนักเลงอันธพาลที่ปกติติดตามหลี่เหล่าหู่และวางอำนาจบาตรใหญ่ไปทั่วหมู่บ้านเฉวียน ต่างยืนเรียบร้อยอยู่ในลาน ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เหตุผลนั้นง่ายดาย เพราะชายตรงหน้าคือพี่ใหญ่ร่วมสาบานของหลี่เหล่าหู่
หลี่เทียนหาว!
ตามปกติแล้ว หลี่เหล่าหู่ผู้เป็นน้องชายคนนี้ แม้จะไม่มาพบพี่ใหญ่ทุกวัน ก็ยังมาหาแทบทุกสามวันห้าวัน
ทว่าช่วงหลายวันนี้ หลี่เหล่าหู่กลับไม่ไปที่พรรคดาบโลหิต ทั้งยังไม่มีข่าวคราวส่งกลับมา
เดิมทีหลี่เทียนหาวไม่ได้ใส่ใจนัก อย่างไรเสียหลี่เหล่าหู่ก็เป็นคนชอบดื่มสุรา พนัน และเที่ยวสำมะเลเทเมาอยู่ทุกวัน แต่เมื่อไร้ข่าวคราวติดต่อกันกว่าสิบวัน ในที่สุดเขาก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ดังนั้นหลี่เทียนหาวจึงเดินทางมาหมู่บ้านเฉวียนด้วยตนเอง
เมื่อสอบถามดู
จึงรู้ว่าหลี่เหล่าหู่หายตัวไปกว่าครึ่งเดือนแล้ว
ไม่มีใครรู้ว่าเขาไปที่ใด และไม่มีใครเห็นเขาออกจากหมู่บ้านเฉวียน
หลี่เทียนหาวมองคนเหล่านี้ สีหน้าพลันเคร่งขรึมลง