แต่อันหลานตกตะลึงเพียงชั่วขณะ ก่อนจะตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว
ก่อนหน้านี้ ตอนอยู่ในหอเก็บตำราของหน่วยหกประตู เขาเคยอ่านบันทึกทำนองนี้มามาก
คนชั่วร้ายที่ก่อกรรมทำเข็ญอยู่ภายนอกมานานหลายปี กระทั่งฝึกฝนจนถึงขั้นปฐพีได้อย่างแท้จริงนั้น น้อยคนนักที่จะเป็นพวกบ้าบิ่นที่รู้จักแต่สู้สุดชีวิต
ตรงกันข้าม คนเหล่านี้มักเจ้าเล่ห์กว่าผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไป ทั้งยังรักชีวิตยิ่งกว่าใคร ยามรังแกผู้อ่อนแอก็โหดเหี้ยมไร้ปรานี แต่พอพบว่าศัตรูมีฝีมือเหนือกว่าที่คาดไว้ ก็มักหนีเร็วยิ่งกว่าผู้ใด
เห็นได้ชัดว่า
พลังแห่งฟ้าดินที่เขากระตุ้นขึ้นภายในร่างเมื่อครู่นี้ เป็นเพียงพลังสายหนึ่งที่โอสถทิ้งไว้ถาวร กลิ่นอายที่แผ่ออกมานั้นห่างชั้นจากผู้ฝึกยุทธ์ขั้นปฐพีอย่างแท้จริงนัก
เมื่อหัวหน้าใหญ่สัมผัสได้ถึงความผันผวนนี้ จึงย่อมคิดว่าเขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์หนุ่มที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นปฐพีได้ไม่นาน
ด้วยเหตุนี้อีกฝ่ายจึงกล้าประมาทถึงเพียงนั้น ถึงกับจงใจนั่งดูอันหลานสังหารคน จนกระทั่งช่วงสุดท้ายจึงค่อยลงมือด้วยตนเอง
ทว่าทวนเมื่อครู่นั้นทำให้เขาตาสว่างอย่างสิ้นเชิง
สู้ไม่ไหว!
เช่นนั้นก็ต้องหนี!
และเวลานี้ หัวหน้าใหญ่ก็เหลือเพียงความคิดนี้เท่านั้น
“หนี!”
มือข้างหนึ่งของเขากดบาดแผลตรงท้องแน่น เลือดสดไหลทะลักออกมาตามซอกนิ้วไม่หยุด ลำไส้ที่เพิ่งยัดกลับเข้าไปยังเลื่อนหลุดออกมาอีกท่อนหนึ่ง
แต่เขาไม่มีเวลาสนใจเรื่องเหล่านี้ รีดเร้นพลังแห่งฟ้าดินในร่างอัดฉีดเข้าสู่ขาทั้งสองอย่างบ้าคลั่ง แล้ววิ่งหนีสุดชีวิตเข้าไปยังส่วนลึกของค่ายน้ำ
เขาคิดไม่ตก
ตนเป็นถึงนักยุทธ์ขั้นปฐพีช่วงกลาง ฝึกฝนมาหลายปี พลังอำมหิตทั่วร่างยังขึ้นชื่อเรื่องความดุดันและกร้าวแกร่ง แล้วจะต้านทวนของเด็กหนุ่มที่เพิ่งเข้าสู่ขั้นปฐพีไม่ได้แม้แต่ครั้งเดียวได้อย่างไร?