เมื่อคำพูดนี้เอ่ยจบลงในชั่วพริบตา
หลี่เหยา ที่เงียบสงบและไร้คลื่นในใจมาตลอด กลับรู้สึกถึงคลื่นยักษ์ถาโถมขึ้นในใจกะทันหัน
ไม่มีใครรู้ว่าภายใต้การเป็นผู้เกษียณที่ดูสงบสุข ยอมรับชะตากรรมของการแก่เฒ่าอย่างสงบนั้น ในส่วนลึกของจิตใจกลับซ่อนความยึดติดและความไม่ย่อมท้อที่ลึกที่สุดไว้เสมอ
ชีวิตของคนธรรมดา ช่างสั้นนัก
เพียงไม่กี่สิบปี เกิดแก่เจ็บตาย ชั่วพริบตาก็ผ่านไป
การเกษียณอย่างสงบนั้นเป็นเรื่องจริง ไม่ต้องวิ่งวุ่นก็เป็นเรื่องจริง แต่จุดจบก็ถูกกำหนดไว้แล้ว ค่อย ๆ แก่ลง อวัยวะเสื่อมลง กลับสู่ผงธุลี
คนตายแล้วไฟดับ สลายหายไปจากโลกนี้โดยสิ้นเชิง
แม้โลกจะมีการเวียนว่ายตายเกิด แต่เมื่อได้ดื่มน้ำซุปเมิ่งโผว ข้ามสะพานไน่เหอ ความทรงจำในอดีตก็ถูกลบล้างทั้งหมด บุคลิก ประสบการณ์ ความคิด ถูกตั้งค่าใหม่ทั้งหมด นั่นก็ไม่ใช่หลี่เหยาที่ไม่มีใครเหมือนอีกต่อไป
นางใช้ชีวิตภารกิจมาสิบชาติ เคยเห็นความงามพันปี เคยชมภูเขาและแม่น้ำหมื่นลี้ เคยผ่านสีสันของโลกมนุษย์ มานานแล้วที่ไม่สามารถทนต่ออายุขัยอันสั้น เปราะบาง และเห็นจุดจบของมนุษย์ปุถุชนได้
นางกลัวความตาย
ยิ่งกว่ากลัวการหายไปอย่างสิ้นเชิง
นางต้องการความยืนยาว ต้องการเวลาอันไม่สิ้นสุด ต้องการท่องไปในโลกนับหมื่นอย่างอิสระ ต้องการความอมตะที่แท้จริง
และภารกิจข้ามโลกนั้น คือทางลัดเพียงหนึ่งเดียว
ตราบใดที่ไม่ละทิ้งระบบข้ามโลกโดยสิ้นเชิง นางก็จะไม่มีวันแก่ ไม่มีวันดับสูญ
สามปีแห่งการเกษียณ ดูเหมือนสงบสุข แต่แท้จริงแล้วนางทุกข์ร้อนและหวาดหวั่นทุกวัน
เมื่อมองดูผิวของตัวเองค่อย ๆ หย่อนยาน เมื่อมองดูการทำงานของร่างกายค่อย ๆ เสื่อมถอย เมื่อมองดูเวลาที่ค่อย ๆ ไหลผ่านไป เงามืดแห่งความตายปกคลุมนางอยู่ตลอดเวลา
นางไม่ยอมที่จะแก่เฒ่าอย่างธรรมดาและจบลงอย่างเรียบง่ายเช่นนี้
แต่กฎเหล็กอยู่ตรงหน้า นางเกษียณอย่างสมบูรณ์แล้ว ไม่มีทางกลับเข้าสู่ภารกิจได้อีกต่อไป
นางทำได้เพียงถูกบังคับให้ยอมรับความจริง ถูกขังอยู่ในแดนเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง รอคอยความตายมาถึงอย่างเงียบ ๆ
จนกระทั่งตอนนี้ 255 พร้อมกับช่องโหว่สิทธิพิเศษมาหาถึงที่
ประตูแห่งความอมตะที่ปิดตายสนิท ได้ค่อย ๆ เปิดออกอีกครั้งต่อหน้านาง
หัวใจของหลี่เหยาเต้นแรงขึ้นมาอย่างหนัก ภายในอกเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความปิติที่ยากจะระงับ เลือดร้อนพลุ่งพล่านไปทั่วกาย
มีโอกาส!
นางยังมีโอกาส!
ไม่ต้องตายเพราะแก่ ไม่ต้องดับสูญ ไม่ต้องยอมรับจุดจบของชะตากรรม!
นางสามารถดำเนินต่อท่องไปในโลกน้อยนับหมื่น มีเวลาอันไม่สิ้นสุด ควบคุมชะตากรรมของตัวเองอย่างแท้จริง!
ความปิติอันบ้าคลั่งปั่นป่วนอยู่ในใจ เกือบจะทะลุผ่านสติ แต่หลี่เหยากลับข่มมันลงอย่างสุดกำลัง
บนใบหน้านางไม่แสดงความดีใจแม้แต่น้อย ยังคงเป็นท่าทีอ่อนโยนที่ดูลังเล ลำบากใจ และเป็นห่วง 255
นางรู้ดีว่า ตอนนี้สิทธิ์ในการตัดสินใจอยู่ในมือของนางเองทั้งหมด
255 ถึงทางตัน ใกล้จะพบจุดจบ เขาเป็นฝ่ายที่ต้องพึ่งพานาง ไม่ใช่นางต้องพึ่งพาเขา
หากนางตอบตกลงที่จะกลับมาอย่างง่ายดาย สิทธิ์ทั้งหมดในภายหลังก็จะตกอยู่ในมือของ 255 และนางทำได้เพียงเป็นฝ่ายถูกชี้นำ
หากต้องการผลประโยชน์สูงสุด ต้องการไร้กังวลเบื้องหลังโดยสิ้นเชิง ถึงขั้นต้องการรักษาโอกาสแห่งความเป็นอมตะนี้ไว้ตลอดไป ก็ต้องใช้โอกาสนี้อย่างชาญฉลาด
ไม่เพียงต้องกลับมาทำภารกิจ แต่ยังต้องกำจัดความเป็นไปได้ที่จะถูกปลดการผูกพัน ถูกบังคับให้เกษียณ และต้องเผชิญกับความตายในอนาคตอีกด้วย
หลี่เหยาหลุบตาลง น้ำเสียงลังเลและสับสน ทุกคำทุกประโยคล้วนสะกดจิต 255 ตรรกะชัดเจน เป็นชั้นเป็นตอน
“เสี่ยวอู่ ข้าอยากช่วยเจ้าจริง ๆ”
“เราคู่หูกันมาสิบชาติ ความผูกพันอยู่ตรงนั้น ข้าเห็นเจ้าตกอยู่ในสภาพนี้ ก็รู้สึกไม่ดีด้วย หากสามารถช่วยเจ้าผ่านวิกฤตนี้ไปได้ ข้ายอมกลับมาช่วยเจ้าทำภารกิจ ไม่เป็นไร”
พอ 255 ได้ยินดังนั้น ก็ดีใจแทบระเบิด!
“จริงเหรอเย่าเย่า! ดีมาก! ข้ารู้ว่าเจ้าใจอ่อนที่สุด รักขาที่สุด!”
“เจ้าอย่าเพิ่งดีใจไปก่อน”
หลี่เหยารีบขัดขึ้นทันที น้ำเสียงจริงจังขึ้นมาอย่างฉับพลัน เต็มไปด้วยความกังวลและความจนใจ
“เจ้าคิดถึงผลที่จะตามมาแล้วหรือยัง?”
“ครั้งนี้ข้าละเมิดกฎเพื่อกลับมาช่วยเจ้าทำภารกิจ ตามกฎเดิม สูงสุดก็แค่ทำภารกิจให้ครบสิบภารกิจ ใช่หรือไม่? เมื่อครบสิ้นสุดสัญญาก็จะหมดอายุโดยอัตโนมัติ ตอนนั้นเราก็ยังต้องปลดการผูกพันตามปกติ”
“เมื่อปลดการผูกพันแล้ว ข้าก็จะเกษียณอีกครั้ง กลับสู่ชีวิตคนธรรมดาอย่างสิ้นเชิง”
“แล้วเจ้าล่ะ?”
หลี่เหยาถามเบา ๆ ตรงจุดสำคัญ
“สิทธิ์ของเจ้าจะฟื้นคืนมาหมดแน่นอน ถึงขั้นสูงกว่าเดิม กำจัดสภาพเศษเดนที่ตกต่ำที่สุดได้อย่างสิ้นเชิง”
“แต่พอเราปลดการผูกพัน เจ้าก็ต้องจับคู่กับเจ้าภาพคนใหม่อีกครั้ง”
“เจ้าจะรับประกันได้หรือไม่ว่าเจ้าภาพคนต่อไปที่เจ้าได้ จะเชื่อถือได้แน่?”
“ที่ผ่านมาโชคของเจ้าไม่ดี เจอแต่พวกเจ้าภาพที่หัวสมองเต็มไปด้วยความรัก พวกเศษเดน ใครจะรับประกันได้ว่าคราวหน้าเจ้าจะไม่ซ้ำรอยเดิม? เผื่อเจ้าภาพคนใหม่ยังเป็นขี้ไม่สามารถช่วยขึ้นได้ ยังคงล้มเหลวซ้ำ ๆ เสียแต้ม”
“เลเวลที่เจ้าพึ่งข้าขึ้นมาได้ จะร่วงลงไปอีกครั้ง สถานการณ์ที่เจ้าเพิ่งจะทรงตัวได้ จะพังทลายลงอีกครั้ง”
“ถึงตอนนั้น ข้าเกษียณไปแล้ว ไม่มีเหตุผล ไม่มีโอกาสช่วยเจ้าออกมาอีกครั้ง”
“ทุกอย่างที่เจ้าสะสมไว้จะถูกทำให้เป็นศูนย์ ตกสู่จุดต่ำสุดเป็นครั้งที่สอง สิ่งที่เจ้าเผชิญจะไม่ใช่แค่คำเตือนให้เข้าหลอมใหม่เท่านั้น”
“ถูกลดระดับอย่างหนักสองครั้ง ล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้แต่พ่อเจ้าที่เป็นผู้บริหารระดับสูงของสำนักงานใหญ่ ก็ไม่มีทางปกป้องเจ้าไว้ได้”
“เจ้าลองคิดดูให้ดี ว่ามันเป็นเช่นนี้หรือไม่?”
คำพูดเหล่านี้ อ่อนโยนและรอบคอบ ทุกประโยคแทงทะลุจุดอ่อน ฉีกเปิดความจริงที่ 255 กลัวที่สุดที่จะเผชิญ
255 ที่เดิมดีใจแทบระเบิด กลับชะงักไปทันที
เสียงกลไกหยุดนิ่งสนิท ในสมองรีบวิเคราะห์คำพูดของจี้เหยาอย่างบ้าคลั่ง ยิ่งคิดก็ยิ่งใจสั่น ยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดกลัว
ใช่แล้ว
ถึงแม้ครั้งนี้จะพลิกกลับได้ด้วยเย่าเย่า ก็ยังไง?
มันเป็นเพียงการรักษาที่ปลายเหตุ!
เมื่อครบสิบภารกิจ ก็ยังต้องปลดการผูกพัน เขายังต้องเดิมพันโชคในการจับคู่เจ้าภาพอีกครั้ง
โชคของเขา มันแย่จนถึงขีดสุดแล้ว
หลายปีนี้ล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า พอจะพิสูจน์ได้แล้วว่า เขาไม่มีวาสนาจะเจอเจ้าภาพที่เชื่อถือได้
ครั้งหน้า ครั้งต่อ ๆ ไป ก็มีแนวโน้มว่าจะได้เจ้าภาพขี้แพ้แบบเดิม
ถึงตอนนั้น ทุกอย่างกลับเป็นศูนย์ ยิ่งกว่าตอนนี้เสียอีก
ชัยชนะชั่วคราวของเขา เป็นเพียงเงาสะท้อนในน้ำ ดอกไม้ในกระจก ไร้ซึ่งสิ่งใด
“ข้า ข้าไม่เคยคิดถึงเรื่องพวกนี้มาก่อน...”
เสียงของ 255 ห่อเหี่ยวลงทันที เต็มไปด้วยความงุนงงและตื่นตระหนก ถูกจี้เหยาโน้มน้าวใจจนหมดสิ้น
“ใช่แล้ว! ต่อให้ครั้งนี้ข้ารอดมาได้ ภายหน้าก็ยังต้องพลาดอีกอยู่ดี! ข้าไม่มีทางเจอเจ้าภาพที่เชื่อถือได้เหมือนเจ้าอีกแล้ว...”
หลี่เหยาเห็นดังนั้น ก็ยิ้มเบา ๆ ในใจ รีบตอกเหล็กขณะร้อน น้ำเสียงยิ่งจริงใจและเร่งเร้า ควบคุมจังหวะทั้งหมดไว้
“เสี่ยวอู่ ข้าคิดเพื่อเจ้าจริง ๆ”
“เราคู่หูกันมานาน เจ้ารู้ดีถึงความสามารถของข้า ข้าไม่เกียจคร้าน ไม่หัวสมองเต็มไปด้วยความรัก ไม่เป็นคนดีเกินเหตุ ไม่หุนหันพลันแล่น ควบคุมเส้นเรื่องได้แม่นยำ ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ต้องให้เจ้าวิตกกังวล ยังพาเจ้าชนะรางวัลได้แบบนอน ๆ อีกด้วย”
“มองไปทั่ววงการข้ามโลก ไม่มีทางหาเจ้าภาพคนที่สองที่ทำให้เจ้าอุ่นใจ เชื่อถือได้ และพาเจ้าเลื่อนขั้นพลิกสถานการณ์ได้เหมือนข้าอีกแล้ว”
“เมื่อเจ้าปล่อยข้าไป ชาตินี้เจ้าจะไม่มีทางเจอคู่หูแบบข้าอีก”
“ดังนั้น การผูกพันชั่วคราวจึงไม่มีความหมายอะไรเลย เป็นเพียงการยืดชีวิตให้เจ้าชั่วคราว สุดท้ายก็ยังจบลงด้วยความพ่ายแพ้และถูกหลอมใหม่อยู่ดี”
น้ำเสียงของนางแฝงความเสียดายและความจนใจเล็กน้อย: “ข้าอยากช่วยเจ้า แต่ข้าไม่อยากเสียแรงเปล่า ทำงานหนักมาทั้งหมด สุดท้ายก็ยังเห็นเจ้ามุ่งสู่ความพินาศ แล้วที่ข้ากลับมาครั้งนี้ จะมีประโยชน์อะไร?”
255 ตื่นตระหนกไปหมด ยับเยินไปหมด
เดิมทีเขาคิดแค่ว่าจะผ่านวิกฤตการถูกหลอมใหม่ตรงหน้าไปก่อน ไม่เคยคิดถึงปัญหาที่ยาวนาน
เมื่อผ่านการวิเคราะห์ของหลี่เหยา ภัยซ่อนเร้นและความเสี่ยงในอนาคตทั้งหมดก็ถูกเปิดเผยออกมาอย่างชัดเจนตรงหน้า
“แล้วจะทำยังไงดีเย่าเย่า!”
255 ไร้ทางออกไปเลย เต็มไปด้วยความร้อนรนและสับสน ถูกหลี่เหยาชักจูงจมูกไปอย่างสิ้นเชิง
“ข้าไม่อยากเปลี่ยนเจ้าภาพอีกแล้ว! ข้าไม่อยากจับคู่กับพวกโง่เขลาที่หัวสมองเต็มไปด้วยความรักอีก! ข้าอยากผูกพันกับเจ้าเท่านั้น! ข้าเชื่อใจเจ้าแค่คนเดียว! ตราบใดที่ได้ร่วมงานกับเจ้าไปตลอด ชาตินี้ข้าก็จะไม่มีวันพลาด!”
หลี่เหยารอคำพูดนี้อยู่แล้ว
นางแสร้งทำเป็นลังเลและสับสน คิดอยู่นาน จึงค่อย ๆ เอ่ยปาก เปิดเผยจุดประสงค์ที่แท้จริงของตัวเอง
“หนทางก็ไม่ได้ไม่มี”
“เนื่องจากการผูกพันระยะสั้นไม่มีประโยชน์ เป็นเพียงการรักษาที่ปลายเหตุ งั้นก็ทำให้มันจบสิ้นไปเลยดีกว่า”
“เจ้าไม่บอกหรือว่าพ่อเจ้าเป็นผู้บริหารระดับสูงของสำนักงานใหญ่ มีสิทธิ์ เดินช่องโหว่พิเศษ แก้กฎได้?”
“งั้นเจ้าไปขอพ่อเจ้าสิ ขอยกเลิกข้อจำกัดด้านเวลาของสัญญาและจำนวนภารกิจ อย่าผูกพันระยะสั้นเลย เรายื่นขอการผูกพันวิญญาณชั่วชีวิตโดยตรง”
คำพูดหนึ่ง ตกลงพื้นมีเสียง
กำหนดบทสรุปสุดท้ายอย่างเด็ดขาด
255 ชะงักไปทันที พูดซ้ำอย่างงงงวย: “ผูกพัน วิญญาณชั่วชีวิต?”
“ใช่”