หลังแยกจากสมาชิกทีมทั้งสามคน อู่เยว่ก็กลับหอพักเพียงลำพัง
ดึกมากแล้ว แต่วันนี้เธอกลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเป็นพิเศษ ไม่มีความเหนื่อยล้าแม้แต่น้อย
ทันทีที่กลับถึงหอพักแล้วเปิดประตู อู่เยว่ก็ถูกแรงมหาศาลพุ่งเข้าใส่จนล้มลงกับพื้น
แววตาของอู่เยว่ฉายความงุนงง เดี๋ยวนะ เหมือนเธอจะไม่ได้เลี้ยงหมูไว้ในหอพักนี่นา?
นี่มันตัวอะไรกัน ถึงได้พุ่งชนเธอแรงขนาดนี้
เพ่งมองให้ชัด อู่เยว่ถึงพบว่าสิ่งที่พุ่งเข้ามาคืออีกาทองตัวน้อยของเธอ
แต่ตอนนี้จะเรียกมันว่า “ตัวน้อย” ไม่ได้แล้ว มันโตขึ้นกว่าเดิมถึงสองเท่า ราวกับถูกฉีดฮอร์โมนเร่งการเจริญเติบโต
แม้แต่ขาที่สามซึ่งเดิมซ่อนอยู่ใต้ขนอ่อนก็ยังเห็นชัดเจน ขนหางกับหงอนบนหัวต่างก็มีสีสันสดใสกว่าเดิมมาก
อู่เยว่ใช้แรงดันอีกาทองออกไป พลางมองซ้ายมองขวา “แอบไปกินอะไรดี ๆ มาเนี่ย ทำไมอยู่ ๆ ถึงโตขึ้นขนาดนี้”
พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เธอก็ต้องสะดุ้งเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
เทวทูตน้อยที่เดิมมีขนาดพอ ๆ กับกระดิ่งแขวนหัวเตียง จู่ ๆ ก็พองโตขึ้นจนมีขนาดประมาณลูกโป่งเป่าลม
เส้นบนใบหน้าดูราวกับกำลังจะก่อรูปเป็นใบหน้าที่สมบูรณ์ ตอนนี้มันลอยอยู่กลางอากาศพร้อมยิ้มให้เธออย่างเลือนราง
เห็นเข้าเต็มตาตอนกลางดึกแบบนี้ ชวนขนลุกชะมัด
อู่เยว่ยังพบด้วยว่า ด้านหลังของเทวทูตน้อยซึ่งเดิมมีปีกอยู่คู่เดียว งอกปีกเพิ่มขึ้นมาอีกคู่
เธอรีบเปิดดูแผงข้อมูลของเทวทูตน้อยกับอีกาทองทันที แต่กลับไม่พบอะไรที่แตกต่างจากเดิม
อู่เยว่งุนงงไปหมด “นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
หรือจะเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นในจิตใต้สำนึกของเธอวันนี้?
ยังไม่แน่ใจ...ค่อยดูกันอีกที