อู่เยว่หยิบง้าวสามง่ามทองคำออกมาจากมิติ แล้วเสียบลงตรงช่องกุญแจ ทันใดนั้นแสงสีทองก็วาบขึ้น ประตูใหญ่ค่อย ๆ เปิดออก
หลังประตูคือสถานที่ราวกับแดนสุขาวดีที่แยกขาดจากโลกภายนอก
ในแม่น้ำใสสะอาด ฝูงปลาว่ายจนผิวน้ำกระเพื่อม หญิงสาวพายเรือขับขานบทเพลงไพเราะ ส่วนในหมู่บ้านก็มีควันจากปล่องไฟลอยอ้อยอิ่ง กลิ่นอายของชีวิตผู้คนอบอวลไปทั่ว
คนเหล่านั้นดูเหมือนจะมองไม่เห็นอู่เยว่ ต่างใช้ชีวิตของตนอย่างอิสระ
ภาพธรรมดาแสนสามัญก่อนวันสิ้นโลก กลับทำให้ดวงตาของอู่เยว่พร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำตาในเวลานี้
ที่นี่ต่างหากคือหมู่บ้านกินสมองในอดีต รูปลักษณ์ที่แท้จริงของมัน
แม่น้ำตี้เหอ ใต้ก้นแม่น้ำ ตั้งแต่เริ่มต้น คำตอบของดันเจี้ยนแห่งนี้ก็ถูกบอกพวกเขาไว้แล้ว
เสียงร้อนใจของเจี้ยนสุยอวี้ดังมาจากเครื่องสื่อสาร «อู่เยว่ เป็นยังไงบ้าง?»
อู่เยว่หันขวับกลับมา ความอ่อนโยนในดวงตาเลือนหาย เหลือเพียงจิตสังหารอันไร้ขอบเขต
เธอเอ่ยเสียงขรึม «เจอแล้ว บอกทุกคนลงมาได้เลย»
เจี้ยนสุยอวี้ตอบ «ได้!»
เมื่อสมาชิกทีมฉื่อเยี่ยนกระโดดลงไปในส่วนลึกของกระแสน้ำวนเพื่อมารวมตัวกับอู่เยว่ และได้เห็นภาพหลังประตู ทุกคนจึงเข้าใจขึ้นมาในที่สุด
ริชาร์ดเอ่ยอย่างตกตะลึง «ที่แท้ นี่ก็คือวิธีทำภารกิจปกป้องบ้านเกิดในดันเจี้ยนเนื้อเรื่องด่านสุดท้ายให้สำเร็จอย่างแท้จริง
ที่ผ่านมา วิธีของพวกเราผิดมาตลอด»
ฟู่เหยียนฉี่พินิจอย่างละเอียด «ที่นี่คือภาพสะท้อนของโลกปัจจุบัน ทุกสิ่งล้วนเคยมีอยู่จริง
มหัศจรรย์จริง ๆ มหัศจรรย์เกินไปแล้ว»