อู๋ฉงหยิบง้าวสามง่ามทองคำขึ้นมาด้วยสีหน้ารังเกียจ “ไม่ใช่นะ อย่างน้อยนายก็เป็นถึงหัวหน้าทีม ดูท่าทางไม่เคยเห็นโลกของนายสิ”
อู๋ฉงหยิบง้าวสามง่ามทองคำบนพื้นขึ้นมา แล้วกวาดตามองคุณสมบัติที่ประเมินได้
เขาโยนง้าวสามง่ามทิ้ง จากนั้นก็กระโดดตัวลอยสูงสามฉื่อทันที
“เชี่ย!!!”
เมื่อเทียบกับปฏิกิริยาของเขาแล้ว เสิ่นเชว๋เมื่อครู่ยังนับว่าสงบนิ่งเสียด้วยซ้ำ
เจี้ยเฉินรับอาวุธไว้ด้วยสีหน้าพูดไม่ออก “พวกนายสองคน ทำฉันขายหน้ากันหมด”
แต่พอเหลือบมองคุณสมบัติอาวุธ เจี้ยเฉินก็ชะงักไปอย่างประหลาดหนึ่งวินาที ก่อนจะยัดง้าวสามง่ามใส่อ้อมแขนริชาร์ดที่อยู่ข้าง ๆ เงียบ ๆ
“หนักเกินไป ถือไม่ไหว”
ริชาร์ดรู้สึกว่าคนพวกนี้เหลือเชื่อจริง ๆ “หนักเกินไปเหรอ? นายตัวใหญ่กล้ามโตขนาดนั้น ยังจะมาบอกฉันว่าอาวุธหนักอีก?”
เจี้ยเฉินตอบว่า “...นายดูเองเถอะ”
ทันทีที่เห็นคุณสมบัติอาวุธ ริชาร์ดก็เข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า ‘หนักเกินไป ถือไม่ไหว’ หมายความว่าอย่างไร
ริชาร์ดหันไปมองเจี้ยนสุยอวี้ แต่อีกฝ่ายปฏิเสธทันที “กรุณาอย่าเพิ่มภาระให้คนทำงานใช้สมอง”
ริชาร์ดหันไปยัดง้าวใส่มือฟู่เหยียนฉี่ที่อยู่ข้าง ๆ ฟู่เหยียนฉี่เพิ่งสู้เสร็จและง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น หนังตาบนกับหนังตาล่างแทบจะปิดเข้าหากัน ยืนยังไม่ค่อยอยู่
คราวนี้จู่ ๆ ก็มีอาวุธยัดเข้ามาในอ้อมแขน เขาไม่ทันคิดก็โยนมันทิ้งไปอย่างรังเกียจ
ทุกคนมองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ ปลาดุกยักษ์ตัวหนึ่งที่มีขนาดใหญ่พอ ๆ กับวาฬหลังค่อมร่วงลงมาจากแม่น้ำตี้เหอ
มันยังไม่ทันตกถึงพื้น ก็ถูกง้าวสามง่ามเล่มนั้นแทงทะลุหัวใจเสียแล้ว