ความเจ็บแปลบแล่นผ่านลำคอของฟู่อี้เสวี่ย รสคาวเลือดพลันกระจายอยู่ในปาก
แม้จะเป็นอย่างที่ฟู่เหยียนฉี่บอกจริง ๆ ว่ามีพลังอันแข็งแกร่งสายหนึ่งคอยปกป้องอู่เยว่ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นแข็งแกร่งจนทำลายไม่ได้
ฟู่อี้เสวี่ยประหลาดใจ ทว่าลึก ๆ ก็อดผิดหวังไม่ได้
“ในสมองของอู่เยว่มีพลังลึกลับบางอย่างห่อหุ้มอยู่จริง
แต่ถ้ากำจัดพลังนี้ออกไปโดยพลการ ร่างกายของเธอจะได้รับบาดเจ็บ”
ริชาร์ดนึกถึงสภาพของอู่เยว่ในห้วงสำนึกก่อนหน้านี้ “ที่นักพรตฟู่หมายถึงคือ พลังอยู่ในสมอง อาจทำให้สมองของอู่เยว่ได้รับความเสียหายหรือครับ?”
ฟู่อี้เสวี่ยพยักหน้า “ใช่ ฉันเองก็ไม่มีความมั่นใจเต็มร้อย
พลังลึกลับนี้อยู่ร่วมกับผลึกแกนพลังของอู่เยว่ตั้งแต่เธออายุ 12 ปี จนถึงตอนนี้ ทั้งสองสิ่งพึ่งพาและเกื้อหนุนกันมาตลอด
ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดคือสมองตาย”
เมื่อได้ยินฟู่อี้เสวี่ยพูดเช่นนี้ ทุกคนก็เงียบงัน
หรือจะไม่มีทางช่วยให้อู่เยว่ฟื้นพลังจิตกลับมาได้จริง ๆ?
ฟู่อี้เสวี่ยกล่าวว่า “พอกลับไปถึงตระกูลหลัก ฉันจะลองค้นตำราโบราณที่เกี่ยวข้องอีกที ดูว่าจะหาเบาะแสเกี่ยวกับพลังลึกลับนี้ได้ไหม”
อู่เยว่ยิ้มอย่างเปิดเผย “ขอบคุณค่ะ นักพรตฟู่”
แววตาฟู่อี้เสวี่ยไหววูบ “จริงสิ เหยียนฉี่เล่าให้ฉันฟังด้วยว่า ตระกูลของเธอมีวิชาสืบทอดลึกลับและแข็งแกร่ง แถมไม้เท้าไม้ท้อของเธอก็มีรูปลักษณ์โดดเด่นมาก
ไม่ทราบว่าจะขอดูได้ไหม?”
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น อู่เยว่ก็ไม่อิดออด ล้วงหนังสือวิชาเร้นลับกับกระบี่ไม้ท้อนักรบสาวน้อยเวทมนตร์ของเธอออกมาจากระบบโดยตรง
ตอนเห็นหนังสือวิชาเร้นลับ แววตาฟู่อี้เสวี่ยเผยความฉงน แต่พอเห็นกระบี่ไม้ท้อในมืออู่เยว่ ลมหายใจของเธอก็ชะงักไปทันที