สถานการณ์พลิกผันในพริบตา หลงถูถูกขนาบโจมตีทั้งหน้าและหลัง
「หัวหน้าทีม! ตอนนี้เราจะทำยังไงกันดี!」
หลงเซิ่งกัดฟันกรอด 「บัดซบ ฉันยอมเสียเปรียบคราวนี้ก็ได้ ไป!
แต่ฉื่อเยี่ยน เรื่องนี้เรายังไม่จบกันแค่นี้หรอก...」
「ปัง!」
ปืนใหญ่อัตโนมัติยิงถล่มยานเหินของหลงถูเป็นชุด จนยานโคลงเคลงไปมา เสียงสัญญาณเตือนดังก้องไปทั่วทั้งลำ
「หัวหน้าทีม ทางฉื่อเยี่ยนดูเหมือนไม่คิดจะปล่อยเราไปเลย!!」
หลงเซิ่งหันขวับ 「อะไรนะ?!」
เขาหันกลับไปมองยานเหินของฉื่อเยี่ยนอย่างฉับพลัน เห็นเพียงว่าคนทั้งสามที่ก่อนหน้านี้ดูมอมแมม ตอนนี้สวมชุดรบสีดำทองกันหมดแล้ว
สายตาที่มองผ่านกระจกมานั้นเย็นชา ทว่าแฝงจิตสังหารอันเยียบเย็น
หลงเซิ่งเอ่ยเสียงเหี้ยม 「เอาของใหม่ของเราออกมา พวกมันไม่เห็นหัวกันนักใช่ไหม
งั้นก็ให้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนของพันธมิตรพวกนี้ได้เปิดหูเปิดตากันหน่อย」
สิ้นคำสั่ง ยานเหินของหลงถูก็ปล่อยขีปนาวุธลูกหนึ่ง พุ่งเข้าใส่ฉื่อเยี่ยนเร็วราวดาวตก
หลงเซิ่งหัวเราะอย่างได้ใจ 「แรงระเบิดของขีปนาวุธเลเซอร์ลูกนี้ ต่อให้เป็นฉื่อเยี่ยนก็ต้องลงนรกไปด้วยกัน!」
แต่เขายังไม่ทันดีใจได้เต็มที่
ยานเหินของฉื่อเยี่ยนก็พลิกตั้งฉากอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าสายฟ้า การควบคุมยานคล่องแคล่วราวกับกำลังแสดงทักษะอันน่าตื่นตา
ไม่เพียงหลบขีปนาวุธเลเซอร์ของหลงถูได้อย่างแยบยล ยานเหินของฉื่อเยี่ยนยังไล่ตามไปจับขีปนาวุธลูกนั้นได้อีกด้วย
หลงเซิ่งเห็นขีปนาวุธถูกจับไว้ ขณะที่แรงระเบิดใกล้เข้ามาจนแทบอยู่ตรงหน้า จู่ ๆ ก็เกิดสังหรณ์ร้ายขึ้นมา