ถึงของที่เก็บได้จะเป็นขยะชิ้นเล็กชิ้นน้อยทั้งนั้น แต่อู่เยว่ก็รับไว้ทั้งหมด
ประหยัดได้ก็ประหยัด ถึงคราวใช้ก็ต้องใช้ ขยะชิ้นเล็กชิ้นน้อยพวกนี้คือหุ้นตั้งต้นสำหรับขีปนาวุธเลเซอร์พลังงานจลน์ผลึกแกนพลังลูกถัดไปของเธอ
เสิ่นเชว๋เห็นสีหน้าเศร้าระคนขุ่นเคืองของอู่เยว่แล้วอดหัวเราะไม่ได้ “เลิกเก็บเถอะ ขีปนาวุธลูกนี้ฉันจ่ายเอง”
อู่เยว่ส่ายหน้า “หัวหน้าทีม ฉันเอาไอเทมมาแล้ว คะแนนสำหรับขีปนาวุธก็ต้องเป็นฉันจ่าย นี่เป็นเรื่องหลักการ”
แม้แต่เศษขยะที่มีค่าแค่หนึ่งหรือสองคะแนน อู่เยว่ก็ไม่ยอมปล่อยผ่าน เธอจัดหมวดหมู่แล้วเก็บเข้าระบบทั้งหมด
เมื่อเก็บกวาดสนามรบเสร็จและกำลังจะออกไป อู่เยว่ก็หันกลับมาอย่างกะทันหัน
ใต้ซากยานเหินของหลงถู อู่เยว่เห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ดูเก่าแก่เหลือเกิน กระดาษเหลืองซีด มีข้อความประกาศตามหาคนเขียนอยู่
กระดาษผ่านกาลเวลามาเนิ่นนาน จึงมีร่องรอยว่าเคยถูกซ่อมแซมหลายครั้ง
ในประกาศตามหาคนไม่มีใบหน้าของเด็ก มีเพียงคำบรรยายบางส่วน:
【กำลังตามหาเด็กหญิงวัย 4 ขวบอย่างเร่งด่วน ตอนหายตัวไปเด็กสวมเสื้อคลุมสีชมพู ด้านในเป็นเสื้อคอระบายสีขาว ท่อนล่างสวมกางเกงขายาวสีดำกับรองเท้าบูตทหาร
เด็กพกกระบี่ไม้ท้อลักษณะดังภาพติดตัวไปด้วย หากผู้ใดพบเห็น ขอความกรุณาติดต่อฉันทันที
มีรางวัลตอบแทนอย่างงาม! ขอขอบคุณเป็นอย่างสูง!】
อู่เยว่หยิบประกาศตามหาคนขึ้นมา แล้วเพ่งพิจารณากระบี่ไม้ท้อในภาพอย่างละเอียด
หัวใจเธอเต้นรัว เพราะพบว่ากระบี่ไม้ท้อเล่มนี้เหมือนกับเล่มที่อยู่ในมือเธอไม่มีผิด
ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ กระบี่ไม้ท้อของเธอเคยมีทับทิมประดับอยู่ แต่ในภาพไม่มี