หลังชาวบ้านจากไป เจี้ยนสุยอวี้ก็มองทุกคน
“ที่เขาบอกว่ามีเด็กเป็นเรื่องโกหก ดูท่าหลังจากถูกพยาธิกินสมองกินสมองไปแล้ว ก็ไม่สามารถสืบพันธุ์ได้อีก
เผ่าแมลงมีสัญชาตญาณในการขยายพันธุ์ หญิงหาปลาจึงปรากฏตัวที่ริมแม่น้ำ คอยพาคนลงไปยังเกาะกลางแม่น้ำไม่หยุด”
ริชาร์ดพยักหน้า “จริง ผมเองก็ไม่รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวของจิตสำนึกในตัวเขา
การมีอยู่ของพยาธิกินสมองกลืนกินจิตสำนึกเดิมของเขาจนหมดแล้ว”
เจี้ยเฉินถาม “ไม่ใช่ว่ามีสติปัญญาแค่เท่าเด็กสิบขวบหรือ?”
ริชาร์ดตอบ “ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ พยาธิกินสมองย่อมแข็งแกร่งขึ้น
ยิ่งไปกว่านั้น พวกมันยังกินปลา ปลาดุกยักษ์แห่งแม่น้ำตี้เหอทำให้พวกมันวิวัฒนาการอย่างต่อเนื่อง”
เมื่อนำเบาะแสทั้งหมดที่มีมาประกอบกัน อู่เยว่ลองปะติดปะต่อเส้นเรื่องของดันเจี้ยนนี้
“หมู่บ้านเดิมประสบหายนะจนแทบล่มสลายเพราะพยาธิกินสมอง หลังจากสร้างระเบียบขึ้นใหม่ ผีอสูรปริศนาในแม่น้ำตี้เหอก็นำปลาดุกยักษ์แห่งแม่น้ำตี้เหอมาด้วย
ปลาดุกยักษ์แห่งแม่น้ำตี้เหอทำให้พยาธิกินสมองหวาดกลัว แต่ก็ทำให้พวกมันวิวัฒนาการ อีกทั้งยังรักษาพยาธิกินสมองที่ป่วยได้
ทั้งสองฝ่ายดูเหมือนคอยถ่วงดุลกัน แต่แท้จริงแล้วเป็นความสัมพันธ์แบบพึ่งพา พยาธิกินสมองพึ่งพาปลาดุกยักษ์
นี่คือหนทางเดียวที่พยาธิกินสมองจะรักษาร่างกายให้คงอยู่และดำรงชีวิตต่อไปได้ ในยามที่ไม่มีเจ้าบ้านรายใหม่”
เสิ่นเชว๋พยักหน้าอย่างชื่นชม “พูดได้ดีมาก เหตุผลเชื่อมโยงกันแน่นสนิท ไม่มีช่องโหว่เลยสักนิด”
จางเผิงทั้งตกใจทั้งอดพูดด้วยน้ำเสียงเปรี้ยวไม่ได้ “พูดไปแล้วมีประโยชน์อะไร ถึงเวลาต่อสู้ก็ต้องลงมือจริงอยู่ดี
คนไม่มีพลังจิตอย่างเธอ แค่จ้องปลาสีขาวสักตัวยังทำไม่ได้ รู้เนื้อเรื่องแล้วจะช่วยให้ฆ่าพยาธิกินสมองกับปลาดุกยักษ์ได้หรือไง?”